Główna Konie Bilety Lotnicze Ryanair Wizzair Wycieczki Alpy Bilety Rzeszów Mapa Podkarpacia Tanie Loty
Kamera Rzeszów Bilety Autokarowe Zdrowie i Uroda Ciąża i Poród Dieta i Odchudzanie Noclegi Pizza Rzeszów
DODAJ OFERTE Aktualności BANERY REKLAMA Prywatność Kontakt Foto Wycieczki Rzeszów MTB Rzeszów
Agroturystyka
Biura turystyczne
Domki letniskowe i wypoczynkowe
Hotele i Motele
Ośrodki wczasowe i wypoczynkowe
Pensjonaty i Pokoje Gościnne, Kwatery
Pola namiotowe
Przewodnicy i Piloci
Pływalnie i Baseny
Restauracje i Gastronomia
Sanatoria
Schroniska
Sklepy sportowe i turystyczne
Stadniny koni
Wędkarstwo
Wyciągi narciarskie
Wypożyczalnie i inne usługi turystyczne
Dodaj ofertę
Gdzie spędzisz Wakacje 2011?
Bieszczady
Beskid Niski
Pogórze
W mieście
U rodziny
Ze znajomymi
Wyniki :: Więcej

.: Żółty Szlak Turystyczny "Dookoła Rzeszowa"

PTTKSłowo wstępu od pracowników PTTK w Rzeszowie.
Przygotowując opisu szlaku turystycznego „Dookoła Rzeszowa" staraliśmy się w miarę możliwości zamieścić jak najwięcej aktualnych danych, bieżących informacji opisów itp. Nie jest to zadanie łatwe, bowiem samo życie i zmiany w terenie są często szybsze niż napisanie i wydanie drukiem opisu lub przewodnika. Będziemy wdzięczni za krytyczne uwagi, opinie, a także informacje o stanie oznakowania szlaku „Dookoła Rzeszowa" oraz utrudnieniach wędrówek po nim. Prosimy je składać osobiście lub pisemnie do Zarządu Oddziału PTTK w Rzeszowie, ul. Matejki 2 w Rynku, lub mailem na adres: pttk@rz.pl. Wśród krajoznawców i turystów uprawiających wędrówki piesze, rowerowe i narciarskie jest wielu kolekcjonerów odznak turystyczno-krajoznawczych. Zachęcamy do zdobywania odznaki „Znam okolice Rzeszowa". Wszystkich zainteresowanych szczeblami jej zdobywania zapraszamy do Oddziału PTTK w Rzeszowie. Nasi przodownicy turystyki pieszej oraz przewodnicy udzielają dokładnych informacji, jak też umożliwią zdobycie odpowiednich regulaminów i książeczek do potwierdzania pobytu na trasach żółtego szlaku „Dookoła Rzeszowa".

Omawiany szlak powstał z inicjatywy działaczy PTTK na użytek mieszkańców rzeszowszczyzny, a szczególnie dzieci i młodzieży postanowiono ożywić najbliższe okolice Rzeszowa. W 1978 r. Tadeusz Dyb zainicjował trasy i zapisał w pierwszym folderze szlak turystyczny "Dookoła Rzeszowa". Po prawie 20 latach zaszły znaczne zmiany w terenie, w wyniku jego intensywnego zagospodarowania, co zadecydowało o opracowaniu i wydaniu odświerzonego przewodnika po tym szlaku. Szlak ten cechuje jego uniwersalność ze względu na możliwość uprawiania na nim turystyki: pieszej, narciarskiej i kolarskiej. Wybierając się na szlak "Dookoła Rzeszowa" będzie można dostrzec różnice zachodzące między Pogórzem Rzeszowskim, Pogórzem Strzyżowskim, Pradoliną Podkarpacką, dawną Puszczą Sandomierską, a starorzeczem Mrowli i Wisłoka. Na trasie można podziwiać piękne widoki oraz stare i nowe kapliczki przydrożne, które są nieodłącznym motywem krajobrazu województwa podkarpackiego.

Tekst: Antoni Hadała
 Przodownik Turystyki Kwalifikowanej PTTK

  1. Trasa I - Wilkowyja - Tyczyn - 20,5 km / ok. 6 godz.
  2. Trasa II - Tyczyn - Mogielnica - 29 km / ok. 8,5 godz.
  3. Trasa III - Mogielnica – Dąbrowa - 17 km / ok. 5 godz.
  4. Trasa IV - Dąbrowa Głogów Młp. - 26 km / ok. 8 godz.
  5. Trasa V - Głogów Młp. - Wilkowyja - 28 km / ok. 8 godz.
1. Trasa I - Wilkowyja - Tyczyn

Długość i czas przejścia trasy I - 20,5 km / ok. 6 godz.
Odcinek 1 - Wilkowyja - Słocina Górna „ W dolinę Młynówki" 
Długość 2,5 km

Żółty szlak turystyczny „Dookoła Rzeszowa" rozpoczynamy umownie w Wilkowyi przy skrzyżowaniu ulicy Cienistej, prowadzącej do nowego rzeszowskiego Cmentarza Komunalnego w Wilkowyi, z międzynarodową drogą E-40, prowadzącą z Rzeszowa do Przemyśla i dalej na Ukrainę. Z drogi tej schodzimy na ulicę Olbrachta i udajemy się w kierunku południowo-wschodnim do starej części Wilkowyi, położonej nad brzegiem Młynówki. Przed ostatnim przystankiem MPK skręcamy w prawo i przechodząc przez mostek na Młynówce idziemy dalej drogą łączącą Słocinę z Wilkowyją. Po kilkuset metrach dochodzimy do drogi asfaltowej, która biegnie z Rzeszowa przez Słocinę do Malawy. Skręcamy w lewo i idąc tą drogą w kierunku wschodnim, dochodzimy do sklepu i przystanku MPK (pętla i ostatni przystanek MPK) w Słocinie Górnej.
Słocina jest wsią i osiedlem podmiejskim, w 1977 roku w części przyłączonym do Rzeszowa. Na miejscu pierwszego, murowanego kościoła pod wezwaniem św. Marcina (rozebranego w latach 1912 -13) w 1916 roku został wybudowany obecny kościół parafialny, neogotycki, pod wezwaniem św. Rocha, z oddzielnie stojącą dzwonnicą z 1929 r. W kruchcie kościoła po prawej stronie warto obejrzeć umieszczony w gablocie placek z traw polnych — chleb, jaki jedli ludzie w czasie tyfusu głodowego po rabacji w 1847 r. W obejściu kościoła kaplica grobowa dawnych właścicieli dworu Chłapowskich - rodziny napoleońskiego generała Dezyderego Chłapowskiego. Opodal kościoła znajduje się zespół zabudowań plebańskich z plebanią z 1812 roku, wikarówką z 1890 r., domem parafialnym z 1938 roku i ochronką z 1896 r. Warto przespacerować się również po słocińskim parku i obejrzeć zabytkowy dwór, w którym mieścił się dom dziecka, oraz spichlerz, neogotycki domek ogrodnika, rządcówkę, kapliczkę św. Floriana.

Odcinek 2 - Slocina Górna - Słocina Roch „Przez lasy słocińskie"
Długość 8 km

Od ostatniego przystanku MPK w Słocinie Górnej idziemy drogą asfaltową w kierunku Malawy i po kilkuset metrach skręcamy w polną drogę, biegnącą w kierunku południowym, doprowadzającą do lasu. Dalej szlak prowadzi leśnymi dróżkami i ścieżkami przez osadę Nowe Budy, położoną malowniczo w środku lasu. Idąc licznymi załomami, dolinkami i uroczyskami leśnymi, wychodzimy na zbocza działowe przed Malawą, gdzie skrajem lasu na krótkim odcinku żółty szlak „Dookoła Rzeszowa" biegnie wraz z zielonym szlakiem, prowadzącym z Rynku w Rzeszowie (początek przy budynku, w którym mieści się siedziba Zarządu Oddziału PTTK w Rzeszowie) do N. Sarzyny przez widokowe Wzgórze Marii Magdaleny (394 m) i Łańcut. Po trzystu metrach szlaki rozchodzą się. Szlak zielony biegnie w głąb lasu slocińskiego, zaś nasz szlak podąża w kierunku drogi asfaltowej, biegnącej z Rzeszowa przez Słocinę do Chmiclnika i wychodzi na przysiółek zwany Lisi Kąt. Następnie schodząc z drogi asfaltowej i podążając skrajem lasu około sześćset metrów, wchodzimy w piękny bukowy las, gdzie ponownie spotykamy znany nam zielony szlak. Obydwa szlaki, biegnące razem ponad kilometr uroczymi leśnymi ścieżkami, sprowadzają nas do drogi na dnie łożyska potoku. Stąd skręcając w kierunku zachodnim, idziemy krótko pod górę, żegnamy zielony szlak, który podąża w kierunku szkoły, kościoła i parku w Słocinie i dochodzimy do kapliczki Świętego Rocha.
W miejscu, w którym obecnie stoi murowana, wysoka na sześć metrów kapliczka słupowa z figurą św. Rocha, znajdowała się kaplica drewniana, wybudowana przez plebana słocińskicgo ks. Wojciecha Włodka, poświęcona w 1677 roku. Wiara we wstawiennictwo św. Rocha — patrona od wszelkich chorób - przez kilka wieków ściągała tu liczne pielgrzymki z Rzeszowa i okolic. Zniszczona kaplica została rozebrana w XIX w., zaś obraz z wizerunkiem patrona został przeniesiony do kościoła parafialnego w Słocinie. W pobliżu kapliczki znajduje się sklep i przystanek MPK, z którego przez Słocinę i Pobitno można dojechać do Rzeszowa.

Odcinek 3 - Slocina Roch - Matysówka: „Przez działy Matysówki"
Długość 2,5 km

Od kapliczki Świętego Rocha podążamy pod górę asfaltową drogą, biegnącą w kierunku Chmielnika. Z miejsca, gdzie droga ostro skręca w lewo, rozpościera się jedna z najpiękniejszych w okolicach Rzeszowa panorama miasta: od Lisiej Góry przez Nowe Miasto, zamek Lubomirskich, śródmieście, Baranówkę, po Zależę. Po obejrzeniu panoramy schodzimy z drogi, podążamy prosto przez działy, obok łanów polnych i coraz liczniejszych nowopowstałych zabudowań, dochodząc do skrzyżowania dróg w pobliżu ostatniego przystanku MPK i sklepu w górnej części wsi Matysówka. Przez cały odcinek możemy podziwiać piękne widoki na pasma rozciągające się nad Chmielnikiem i Matysówka oraz na dolinę, w której położony jest Rzeszów.

Odcinek 4 - Matysówka - Tyczyn: „Przez zagajniki"
Długość 7,5 km

Od końcowego przystanku MPK w Matysówce podchodzimy drogą w górę, w kierunku południowym. Na kulminacji, obok studni spotykamy znaki niebieskiego szlaku turystycznego, biegnącego z Białej k. Rzeszowa przez Obszary Kielnarowskie do Dynowa. Na krótkim odcinku szlaki podążają razem, aż do miejsca, w którym szlak „Dookoła Rzeszowa" gwałtownie skręca i schodzi do pięknego wąwozu. Szlak niebieski biegnie dalej działem, którym można zejść do Białej (na drogę z Rzeszowa do Tyczyna i dalej do Dynowa) lub czarnym szlakiem turystycznym obok zabytkowej cerkwi do Zalesia.
Po przejściu wąwozu pięknymi zagajnikami schodzimy w dolinę potoku. Następnie, oglądając zmieniający się ciągle krajobraz, wśród lasków i dolin podchodzimy na widokowy dział Łanów Kielnarowskich, którego skłonem schodzimy do biegnącej w dole drogi z Rzeszowa do Dynowa. Potem idąc krótki odcinek drogą asfaltową, tuż za mostem na Strugu skręcamy w polną drogę biegnącą doliną tej rzeki. Dochodzimy nią do wiejskiej drogi i podążamy na południe w kierunku Tyczyna. Przekraczamy ponownie drogę Rzeszów - Dynów i pnąc się krętą uliczką pod górę, po chwili wchodzimy na rynek w Tyczynie.



2. Trasa II - Tyczyn - Mogielnica

Długość i czas przejścia trasy II - 29 km / ok. 8,5 godz.
Odcinek 5. Tyczyn - Hermanowa: „Starą drogą"
Długość 6 km
Tyczyn, położony w dolinie Strugu, swoje powstanie zawdzięcza królowi Kazimierzowi Wielkiemu, który w 1368 r. zlecił lokalizację miasta na prawie magdeburskim Bartoldowi Tycznerowi. W wiekach średnich miasto posiadało dobrze rozwinięte rzemiosło i handel. W XVII i XVIII wieku miasto trawiły pożary, najazdy Szwedów, wojsk Rakoczego oraz epidemie, w wyniku czego jego znaczenie podupadało. W końcu XIX wieku Tyczyn stał się ważnym ośrodkiem administracyjnym, centrum kultury i akcji niepodległościowych. Chlubną kartę w dziejach Tyczyna stanowiła walka z okupantem hitlerowskim, prowadzona przez placówkę Armii Krajowej, która w otwartej bitwie wyzwoliła miasto 27 lipca 1944 r. Herbem Tyczyna jest postać św. Katarzyny na niebieskim tle. Warto zatrzymać się na dłużej w Tyczynie i zwiedzić ciekawe zabytki i obiekty; kościół parafialny, bodący barokową bazyliką z XVIII w, eklektyczny pałac Wodzickich, duży park krajobrazowy przy pałacu, pomniki, zabudowę rynku i miejscowe cmentarze. Miasto liczy ok. 2900 mieszkańców.
Z rynku kierujemy się w stronę kościoła parafialnego do skrzyżowania z drogą do Hermanowej i idziemy na południe obok cmentarza. Dalej droga pnie się dość stromo pod górę. Na tym odcinku warto zapoznać się z ciekawą panoramą: od Rzeszowa, poprzez dolinę Strugu, Wzgórze Marii Magdaleny (394 m), Kielnarową, Chmielnik, Borek Stary z klasztorem dominikanów, do wzgórza nad Grzegorzówką i Tyczynem (gdzie przebiega turystyczny szlak niebieski Biała - Dynów). Z drogi asfaltowej skręcamy w prawo na drogę żwirową i po kilkunastu metrach skręcamy w lewo, dochodząc do kulminacyjnego punktu Dalnica (347 m). Przy tej drodze mijamy kapliczkę krzyż między 5 lipami, dalszy kierunek marszu w prawo. Wiejską drogą między domami kierujemy się na widoczny w oddali kompleks leśny, zwany potocznie Czerrwonki. Łagodnie podchodzimy pod górę, gdzie jest krzyżówka dróg asfaltowych. W kierunku wschodnim można zejść do Czerwonek Hermanowskich i Borku Starego. Na tej trasie mijamy kilka kapliczek. Po około 15 minutach dochodzimy do kolejnej krzyżówki dróg z drogowskazem kierunków jazdy do Czerwonek, Tyczyna i Straszydla.

Odcinek 6. Hermanowa - Przylasek Budziwojski: „Do cudownego źródełka."
Długość 4 km

Kierujemy się na drogę żwirową, pnąc się w górę przez przysiółek Skotnik, z kolejnymi dwoma kapliczkami, skąd rozpościera się ciekawy widok na Hermanową, Tyczyn, Rzeszów, Podgórze Rzeszowskie i Pogórze Dynowskie.
Hermanowa jako wieś występuje już  w 1478 r., kiedy jeden z synów Jana Pileckiego otrzymuje Tyczyn z przedmieściami i Hermanową na własność. Obecnie wieś liczy ok. 2300 mieszkańców. Tereny są tu górzyste, mocno pofałdowane, z głębokimi jarami, ziemie mało urodzajne. Przez długie lata panowało tutaj ubóstwo. Wieś składa się z licznych przysiółków, które do dzisiaj mają swoje legendy. Okoliczne tereny eksploatowane były z surowców ceramicznych, wapnia, gipsu, alabastru, płyt kamiennych. Do dzisiaj występują tu bogate wody mineralne.
Po dojściu do grzbietu skręcamy na zachód do przysiółka Łazy, skąd w kierunku południowym widoczne jest pasmo wzniesień między Babicą a Wilczem (506 m). W dole znajdują się zabudowania wsi Straszydle. Ten uroczy odcinek ma kilka małych zagajników. Po prawej stronie ciekawa, nieco karłowata sosna, a na niej skromna kapliczka z Jezusem Frasobliwym. Po przejściu ok. 350 m, tym razem z lewej strony drogi dwie olbrzymie lipy, pomiędzy którymi kolejna kapliczka Na znaczącym rozwidleniu dróg kierujemy się do granicy lasu Przylasek. Po kilkunastu metrach, między drzewami schodzimy do drogi asfaltowej Przylasek – Hermanowa. Tą drogą idziemy lekko pod górę ok. 10 minut, po czym wypatrujemy ścieżki w prawo. Wchodząc do lasu zboczem tego wzniesienia schodzimy przez ok. 8 minut do kapliczki „z cudownym źródłem" leczniczej wody mineralnej.
Kiedyś miejsce to nazywano Studzionką, obecnie jest używana nazwa Studzianka Starą drewnianą kapliczkę zastąpiono nową murowaną. Wodzie z występującego tu źródła przypisuje się siłę uzdrawiającą. Miejsce to jest licznie odwiedzane przez ludność miejscową, a także z odległych terenów, która prosi o opiekę i uzdrowienia od Studziańskiej Pani. Obraz w kapliczce przedstawia Matkę Bożą z Dzieciątkiem, stojącą na wężu, po jednej stronie z mężczyzną i po drugiej z aniołem gaszącym płomienie w murowanym budynku. Woda nosi nazwę „wody żywej", w której występują wszystkie „barwy tęczy". Opuszczając ten uroczy zakątek Matki Bożej Studziańskiej, przechodzimy przez kilka jarów, gdzie po niezbyt męczącym podejściu dochodzimy do tej samej drogi asfaltowej. W tym rejonie jest mały parking, letni sklep spożywczy, przystanek PKS i pole biwakowe.

Odcinek 7- Przylasek Budziwojski - Zarzecze - Wisłoczanka: „Naddoliną Wisłoka"
Długość 7 km

Od tego miejsca obieramy kierunek zachodni i wychodzimy z lasu drogą Hermanowa - Budziwój. Po ok. 500 m skręcamy w lewo lekko pod górę, by dojść do grzbietu ciągnącego się do doliny Wisłoka w rejonie Babicy. Na tym odcinku spotykamy bardzo oryginalną kapliczkę piętrową (z 1903 r.), zwieńczoną krzyżem, której fundatorem jest rodzina Wilków. Po przejściu 1 km jest okazja obejrzeć odkrywkę łupkową, po przeciwnej stronic widoczna kolejna kapliczka zbudowana z cegły Z tej drogi grzbietowej rozciąga, się szeroka panorama na wspomniane wcześniej pasmo Pogórza Dynowskiego z jednym z najwyższych wzniesień województwa rzeszowskiego Wilczem (506 m) i dalej, w kierunku zachodnim, na Pogórze Ciężkowickie. Po kilkuset metrach opuszczamy drogę asfaltową, skręcając w kierunku północno-zachodnim na polną drogę, którą dochodzimy do Księżego Lasku. Ze skraju tego zagajnika odsłania się rozległy widok na dolinę Wisłoka i Kotlinę Sandomierską. Stąd można zobaczyć zabudowania Lutoryża, Boguchwały oraz Rzeszowa z talią wody zalewu rzeszowskiego, poszczególne osiedla, monument katedry i komin elektrociepłowni w Zalężu. Dalej w kierunku wschodnim wzgórza: Marii Magdaleny, Łany Bielskie i Tyczynskie. W dalszej wędrówce pokonujemy parów w przysiółku Dobrze i stromym zboczem schodzimy do wsi Siedliska. Tymczasem obserwujemy malowniczy widok doliny Wisłoka w okolicy Babicy i Czudca w kierunku południowo-zachodnim. Na tej małej przestrzeni występuje zjawisko erozyjnego działania wody.
Z Siedlisk pochodzi ks. Józef Kowalski - salezjanin, zamęczony w obozie koncentracyjnym w Oświęcimiu, który jest kandydatem do beatyfikacji. Idąc w kierunku zachodnim, napotykamy rozwidlenie dróg, skąd do Tyczyna jest 8 km i do Lubeni 3 km. Kierujemy się na most na Wisłoku, opuszczając gminę Lubenia. Dalszy marsz odbywamy asfaltową drogą przez wioskę Zarzecze. Po drodze mijamy: szkołę podstawową, sklep spożywczy, kościół pod wezwaniem Matki Boskiej Królowej Kościoła, wybudowany w 1982 r. Stojąca obok dzwonnica została ufundowana przez rodzinę Wilków z Montrealu w roku 1986. Po kilku minutach mijamy zabytkową kapliczkę z 1885 r. z inicjałami fundatorów. W końcu dochodzimy do stacji kolejowej w Wisłoczance na linii Rzeszów - Jasło.

Odcinek 8 - Zarzecze Wisłoczanka - Mogielnica: „Przez bukowy las"
Odległość 12 km

W odległości około 250 m od tego miejsca znajduje się przystanek PKS. Po przekroczeniu torów kolejowych kierujemy się główną drogą w stronę wsi Babica, a po przejściu ok. 300 m skręcamy w prawo. Drogą polną miedzy domami idziemy pod górę, a następnie przechodzimy ciekawym, dość głębokim jarem. Na brzegu po prawej stronie warto obejrzeć olbrzymi, bardzo ładny dąb. Po dojściu do wierzchowiny schodzimy do małego potoku i dalej między polami do drogi żwirowej, gdzie skręcamy w lewo. Na tym odcinku przechodzimy pod linią wysokiego napięcia. Po oglądnięciu się do tyłu podziwiamy rozległy widok na wsie: Lubenia, Siedliska, Boguchwała, a w oddali rozległą dolinę Wisłoka i zabudowę Rzeszowa. Okalające pasmo wzgórz to brzegi dawnego morza mioceńskiego. Po 10 min dochodzimy do skraju lasu i murowanej kapliczki z napisem: „Jezu, Maryja i Św. Antoni, polecamy się Waszej opiece". Dalsze 5 min. marszu pozwala nam dojść do szlaku czarnego, łączącego Czudec z Babicą. Obydwa szlaki prowadzą nas na Grochowiczną, gdzie się rozchodzą. Obok znajduje się metalowa kapliczka. Dalsze przejście przez las wymaga dużej uwagi ze względu na liczne zakręty w gęstwinie leśnej. Po około 20 minutach dochodzimy do licznych jarów i wąwozów, gdzie droga jest w dalszym ciągu bardzo mylna. W dalszej kolejności idziemy łagodną leśną drogą, wyprowadzającą nas na skraj lasu. Tu informacja, ze bez znaków można dojść po kilku minutach do okazałego dębu, a dalej do przystanku MPK w Lutoryżu. Od tej informacji należy znowu uważać na usytuowanie znaków, skręt jest mało widoczny, w prawo od drogi. Po kilkunastu minutach schodzimy już w źródłową kotlinę potoku ze śladami starych stawów. Teren ten jest bardzo podmokły. Dalej stromo pod górę dochodzimy do sadu i zdewastowanego domu zwanego „Willą Betusia". Od sadu kierujemy się na północny-wschód jeszcze przez las około 400 m i do widocznego przystanku na pętli w Mogielnicy.
Mogielnica do 1948 roku nie była samodzielną wsią. Składała się z przysiółków należących administracyjnie do sąsiednich wsi: Niechobrza, Lutoryża i Boguchwały. Pierwsi osadnicy zaczęli zamieszkiwać te tereny w 1860 roku. Prawo samodzielnej wsi Mogielnica otrzymała w 1948 roku, gdy liczyła około 100 domów i około 650 mieszkańców. Nazwa wsi pochodzi najprawdopodobniej od mogił, które powstały na skutek pomoru zwierząt. Miejscowa ludność wielokrotnie dowiodła gospodarności, budując: szkołę, drogę, kościół, gazociąg, zakładając telefonizację i doprowadzając podmiejską komunikację.



3. Trasa III - Mogielnica – Dąbrowa

Długość i czas przejścia trasy III - 17 km / ok. 5 godz.
Odcinek 9 - Mogielnica - Niechobrz Górny: „Przez kamieniołom"
Długość 2 km

Z pętli MPK wyruszamy na północ, wchodząc między zabudowania, podchodzimy około 500 m i dochodzimy do kapliczki na wzniesieniu nad Niechobrzem Górnym. Przy kapliczce skręcamy w lewo, idziemy polną drogą po wierzchowinie około 800 m i skręcamy wprawo w kierunku punktu widokowego wzniesienia 322 (wzdłuż drogi biegnie linia wysokiego napięcia, należy skręcić zaraz przed 4 słupem), przed nami na północ głęboki jar starego kamieniołomu wapiennego. Stąd 1,5 km na wzgórze Krzemionka, z którego można łatwo zejść do Niechobrza lub wędrować dalej na wyższe partie Wielkiego Działu i zejść ścieżkami do Woli Zgłobieńskiej. Z punktu 322 schodzimy na północ niewyraźną drogą polną. Na wysokości pierwszych zabudowań skręcamy w prawo w kierunku kamieniołomu, na którego skraju dochodzimy do drogi prowadzącej w dolinę zbiegu źródłowych potoków Niechóbrzki. Przy głównej drodze skręcamy w lewo do przystanku MPK.
Na odcinku szlaku żółtego między Niechobrzem i Dąbrową, jak podaje dokument Kazimierza Wielkiego, przebiegała prastara granica między Rusią Czerwoną a Małopolską. Niechobrz był ludną wsią w czasach staropolskich, leżał na granicy powiatu pilzneńskiego województwa sandomierskiego. W 1438 r. należał do Spytka z Jarosławia Leliwity. W 1617 r. Niechobrz trafia w ręce M.S. Ligęzy, a po jego śmierci w 1637 r. przechodzi do rodu Lubomirskich. Przez wiele wieków Niechobrz należał do parafii zgłobieńskiej.
Kościół p.w. M.B. Nieustającej Pomocy wybudowano w 1969 r. systemem gospodarczym, czyli bez udziału firm budowlanych, w niecałe 6 miesięcy. Inicjatorem budowy, podobnie jak w Mogielnicy, był ks. Józef Mucha, zaś autorem projektu inż. J. Nosek. 13.IX.1987 r. dokonano koronacji obrazu. Przy kościele działa ośrodek rekolekcyjny. Stacje drogi krzyżowej wyrzeźbiła staruszka Agata Błażej, która nigdy wcześniej nie parała się działalnością artystyczną.

Odcinek 10 - Niechobrz Górny - Zgłobień: „Przez cegielnię"
Długość 6 km

Stąd podchodzimy w górę w kierunku północno-zachodnim, trzymając się tego kierunku aż do pierwszych zabudowań Zgłobnia. Po przejściu ok. 1 km mijamy po lewej stronie napotkane zabudowania i nadal kierujemy się na pn.-zach. Dochodzimy do lasu, gdzie na rozwidleniu dróg skręcamy w prawo i schodzimy w dół w kierunku północnym. Dochodzimy do doliny, gdzie spotykamy pierwsze zabudowania przysiółka Zagóry. Dalej idziemy ogólnie w kierunku północnym przez fałdy grzbietowe i dochodzimy do Zgłobnia. Skręcamy w prawo w szutrową drogę przechodzimy około 200 m, skręcamy wprawo pomiędzy zabudowania i wchodzimy na łąki, którymi dochodzimy do kapliczki powstałej w połowie XVIII w. na miejscu starego drewnianego kościoła. Zgłobień był dużym ośrodkiem, dającym nazwę całemu kluczowi wiosek. Pierwsza autentyczna wzmianka pochodzi z 1409 r., wieś ta należała do Sądochny ze Zgłobnia, która przez małżeństwo ze Spytkiem z Jarosławia wniosła tę wieś do dóbr Leliwitów. Kolejnymi właścicielami Zgłobnia byli Odrowążowie, Ligęzowie, Lubomirscy. Od 1773 r. wieś trafiła do rodu Straszewskich. Przez potok schodzimy w prawo do głównej drogi, mijamy po lewej stronie kościół ufundowany w 1741 r. przez Teodora Lubomirskiego. W 1913 r. dobudowano nawy boczne, a w 1923 r. ukończono wieżę. Po prawej stronie od kościoła w odległości kilkuset metrów rozciąga się stary zespół podworski. W II poł. XVI w. stanął tu murowany dwór, wybudowany z inicjatywy Anny Sieniawskiej Jordanowej. Na początku XIX w. przebudowano go na spichlerz. Dwór był budowlą renesansową z cechami gotyckimi. Jest to najstarszy zabytek architektury na rym terenie. W pobliżu starej budowli stoi malowniczy dwór wybudowany przez Straszewskich. W starszej części ujawnia się styl barokowo klasycystyczny, w nowszej - neorenesansowy. Po II wojnie światowej pełnił funkcję budynku szkolnego.

Odcinek 11 - Zgłobień - Błędowa Zgłobieńska: „W widłach potoku Lubcza"
Długość 3 km

Od kościoła w Zgłobniu podchodzimy na północ główną drogą w kierunku Błędowej Zgłobieńskiej, mijamy po prawej stronie cmentarz parafialny i idziemy prosto asfaltową drogą aż do wzniesienia, na którym ustawiono betonowy krzyż w 1948 r. na miejscu wcześniejszego drewnianego, tuz przy szutrowej drodze do Nockowej. Po prawej miejsce cmentarne zmarłych na cholerę w XIX w. Dalej kierujemy się prosto szutrową drogą, dochodząc: do Błędowej Zgłobieńskiej na końcowy przystanek PKS. Błędowa Zgłobicńska nie jest zbyt dużą wioską. Od swego początku wchodziła w skład klucza zgłobieńskiego. Pierwsza wzmianka źródłowa pochodzi z 1444 r., kiedy to Spytek Jarosławski wydzierżawił wieś Janowi Bączalowi.

Odcinek 12 - Błędowa Zgłobieńska - Dąbrowa: „Przez wyspę fliszową morza mioceńskiego”
Długość 6 km

Z końcowego przystanku PKS w Błędowej idziemy w kierunku wsi około 400 m i skręcamy z głównej drogi w lewo, idąc w górę pomiędzy zabudowaniami, skręcamy w prawo na polną drogę, która prowadzi ponad wsią. Podchodzimy skrajem sadów w kierunku na północny-zachód do wzniesienia 342 przy rozwidleniu dróg. Warto podejść 200 m na północ, skąd roztacza się rozległy widok na tereny pradoliny podkarpackiej. Widoczna jest ruchliwa trasa E-40 i linia kolejowa. Oprócz pobliskiej Dąbrowy widać lasy Płaskowyżu Kolbuszowskiego. Na pólnocnym-zachodzie w oddali widać miejską zabudowę Sędziszowa Młp. Piękna panorama rozciąga się na Księżomost i Klęczany. Od zachodu nakładają się wzgórza nad doliną Bystrzycy, a od południa skłony Wielkiego Działu. Dalej droga prowadzi na wzgórze 336 nad Będziemyślem. Jest to dział wód Wisłoki i Wisłoka.
Skręcamy po wyjściu na szczyt wierzchowiny w lewo. Idziemy drogą po wierzchowinie około 500 m i po minięciu po lewej stronie zamkniętego odwiertu schodzimy w boczną drogę po prawej stronie. Schodzimy na północ w dół do Dąbrowej około 1,5 km. Dochodzimy do głównej drogi we wsi i tu skręcamy w prawo obok szkoły. Idziemy dalej w dół wsi w kierunku wschodnim, skręcamy wzdłuż bocznego jaru na północ i zatrzymujemy się przed stawami. Warto wejść drogą miedzy stawami do parku z zabytkowymi drzewami i obejrzeć dawny dworek.
Dąbrowa wymieniona jest w akcie donacyjnym Kazimierza Wielkiego z 1354 r. przy lokacji Rzeszowa. W II poł. XV w. Dąbrowa należała do Jana Sapiechowskicgo, posiadającego również inne okoliczne wioski. Anna Sapiechowska w 1601 r. wnosi Dąbrowę w posagu Wawrzyńcowi Spytkowi Jordanowi. Na początku XVIII w. jest własnością Jana Topora Hinka, a od 1729 r. Michała Potockiego z Sędziszowa.



4. Trasa IV - Dąbrowa Głogów Młp. - 26 km / ok. 8 godz.

Długość i czas przejścia trasy IV - 26 km / ok. 8 godz.
Odcinek 13 - Dąbrowa - Bratkowice: „Doliną podkarpacką"
Długość 7 km

Obok stawów znajduje się przystanek PKS, skąd dochodzimy do skrzyżowania z szosą międzynarodową E-40, gdzie szlak żółty prowadzi nas na drugą stronę w kierunku północnym. Dróżką pod tory kolejowe linii Rzeszów - Kraków i dalej przez tereny polne i łąkowe na skraj dawnej Puszczy Sandomierskiej w przysiółku Budy Klęczańskie. Wędrujemy płaskim i nizinnym terenem leśnym o drzewostanie różnym pod względem wieku i gatunku. Pokonujemy strugi źródlane Mrowli. Szlakiem żółtym podchodzimy do drogi leśnej prowadzącej do Dąbrów. Dalej prosto na północ do drogi głównej Bratkowice - Czarna.
Stąd niedaleko do Bratkowic - Czekaja (przystanek PKS ok. 600 m). Warto zatrzymać się w Bratkowicach - centrum i podejść do szkoły, kościoła i leśnictwa, gdzie w pobliżu na skraju lasu i łąk znajduje się pole biwakowe, kąpielisko i 3 okazy dębów - pomników przyrody. Bratkowice to duża wieś, licząca około 4000 mieszkańców. Pierwsza wzmianka o Bratkowicach pochodzi z 1466 r. Wówczas dobra te były przypisane do miasta Ropczyce i wsi Góra Ropczycka W końca lipca 1944 r. w Bratkowicach podczas akcji „BURZA" miało miejsce starcie oddziału Armii Krajowej z Niemcami, w którym zginęło wielu żołnierzy niemieckich i 8 partyzantów AK. Podczas okupacji wieś została spacyfikowana przez Niemców. Zginęło wówczas 31 mężczyzn pochodzących z Bratkowic. W okolicach Bratkowic istnieją duże torfowiska o powierzchni około 25 ha. Z Bratkowic pochodzi znany geolog J. Rogala. Przeprowadzone wiercenia geologiczne między Bratkowicami a Budami Głogowskimi wykazały istnienie ciepłych źródeł, dotychczas nie wykorzystywanych.

Odcinek 14 - Bratkowice - Budy Głogowskie: ,,Przez las bratkowicki"
Długość 11 km

Po prawej stronie mijamy leśniczówkę Bugaj. Szeroką drogą leśną idziemy do niewielkiego pagórka 232 i dalej, skręcając na północny-wschód, mijamy kolejne wzniesienie 231 i dochodzimy do dużego zlewiska wód u źródeł Tuszymki. Jest tu projektowany faunistyczny rezerwat „Zabłocie'' o pow. około 980 ha, z głównym celem ochrony ptactwa wodnego. Na sporej przestrzeni znajdują się tu stawy rybne z bogatą roślinnością: trzciny, pałki wodnej, zarośli lasu łęgowego i boru. Doskonałe miejsce do wypoczynku, obserwacji roślin i ptactwa wodnego. Dalej przez las wędrujemy w kierunku wschodnim, dochodząc do drogi Bratkowice - Poręby Kupieńskie. Idziemy krótkim odcinkiem drogi głównej na północ i po chwili skręcamy w prawo. Dalej drogą leśną nad stawami w kierunku niewielkich pagórków (kiedyś wydmy leśne), dochodzimy do leśniczówki w Rudach Głogowskich. Z drogi leśnej wchodzimy na drogę asfaltową, mijamy po prawej stronie spiętrzenie potoku, w głębi kościół (wybudowany na zrębach dawnego spichrza w 1943 r.) i nową szkołę na terenie podworskim.
Dawna wieś Budy powstała jako osada leśna dopiero po założeniu Głogowa na przełomie XVI i XVII wieku. Obok głównych części wsi Kmiecie i Zagrody powstały liczne przysiółki: Zacinek, Rękawek, Podlesie, Łanowszczyzna. Obecnie Budy Głogowskie liczą około 2000 mieszkańców. Otoczenie leśne, sporo piaszczystych wzniesień (resztek wydm leśnych) poprzecinanych leśnymi potokami, zalewiskami, stawami, powoduje istnienie bardzo korzystnego klimatu dla regeneracji zdrowia. Cała trasa, jak i okoliczne tereny, doskonale nadają się do spacerów i turystyki rowerowej.

Odcinek 15 - Budy Głogowskie - Głogów Młp. „Przez wydmy nad Szlachcianką"
Długość 8 km

Z centrum wsi Budy Głogowskie, na krzyżowaniu dróg koło kościoła i szkoły, kierujemy się początkowo drogą asfaltową w kierunku północno-wschodnim i dalej przez przysiółek Rękawek, do przystanku PKP Budki na linii kolejowej Rzeszów - Kolbuszowa. W pobliżu była kiedyś (jeszcze w latach 60-tych) najwyższa w tych okolicach leśna wydma (244 m), zwana Królewską Górą. Dzisiaj nie istnieje, jak wiele innych okolicznych wydm leśnych, z których wybrano piasek w celach budowlanych. Wyrobiska piasku są wyrównywane i zalesiane. Na północ w pobliżu widoczne zabudowania zakładów prefabrykacji betonowych. Drogą drugorzędną z Bud Głogowskich do Stykowa wchodzimy w zwarty las i zbliżamy się do głównej szosy kolbuszowskiej, przy której w pobliżu znajduje się przydrożny maleńki zajazd i parking. Skręcamy na południowy wschód i dochodzimy do niewielkiej rzeczki Szlachcianki. Omijamy jej meandry od strony zachodniej i dochodzimy do stawów i zbiorników wodnych, które są ośrodkiem wypoczynkowym w Głogowie Młp. Obok leśny parking. W pobliżu w kierunku południowym znajduje się stacja PKP. Idąc dalej w kierunku wschodnim, przechodzimy uliczkami Głogowa obok zakładów przemysłowych i szkoły podstawowej do rynku.



5. Trasa V - Głogów Młp. - Wilkowyja - 28 km / ok. 8 godz.

Długość i czas przejścia trasy V - 28 km / ok. 8 godz.
Odcinek 16 - Głogów Młp. - Wysoka Głogowska „Przez Borsuk"
Długość 4,5 km

Głogów lokował jako miasto w 1570 r. sekretarz Zygmunta Augusta Krzysztof Głowa i dlatego aż do XIX w. nazywał się Głowów. Młody w stosunku do innych miast polskich wiek miasta jest typowy dla większości osiedli na terenach Puszczy Sandomierskiej, których kolonizacja przypada dopiero na wiek XV i XVI. Typowy dla renesansowych założeń urbanistycznych plan miasta, tj. kwadratowy rynek z ratuszem pośrodku i szachownicowy układ ulic, jest główną atrakcją turystyczną Głogowa, gdyż ani wielokrotnie przebudowywany ratusz, ani dwuwieżowy kościół z 1879 r. nie są dziełami sztuki. Wieże tych budynków zdobią natomiast sylwetkę rozłożonego na lekkim wzniesieniu miasta o zdecydowanie niskiej zabudowie.
Głogów doszedł do największego rozkwitu za rządów następnego właściciela - Mikołaja Spytka Ligęzy który otoczył miasto ziemnymi fortyfikacjami. Kolejni właściciele Lubomirscy wznieśli tu w XVIII w. pałac, po przebudowie zamieniony przez Austriaków na koszary i z kolei adaptowany na przędzalnię lnu i konopi. W niczym nie przypomina dzisiaj dawnej rezydencji. Obecnie Głogów liczy 4500 mieszkańcowi szybko rozrastają się wokół niego osiedla domów prywatnych. Lasy sosnowe, otaczające wokół miasto, suchy klimat, dobra woda ze źródeł głębinowych - skłaniają ludzi zatrudnionych w Rzeszowie do budowania się tutaj. Sam Głogów w bardzo małym stopniu może dać zatrudnienie swoim mieszkańcom.
Sprzed głogowskiego ratusza zmierzamy szlakiem do ulicy Mickiewicza, przepoławiającej wschodnią pierzeję rynku. Od Głogowa do Stobiernej szlak wiedzie cały czas ogólnie w kierunku wschodnim. Idąc asfaltową ulicą, mijamy zabudowania śródleśnego osiedla Borsuk, wyróżniające się nowoczesną architekturą. Asfalt kończy się przed skrajem lasu, dalej idziemy leśną drogą aż do Wysokiej Głogowskiej. W lesie nasz szlak krzyżuje się z odcinkiem szlaku zielonego Bór - Przewrotne. Przed Wysoką trudne do oznakowania miejsca, należy cały czas utrzymywać jeden kierunek marszu, przez młodnik sosnowy aż do pierwszych zabudowań przysiółka Piaski.

Odcinek 17 - Wysoka Głogowska – Stobierna „Płaskowyżem Kolbuszowskim "
Długość 4 km
Wysoka Głogowska na początku XV w. była własnością biskupa Jana Rzeszowskiego. Podczas wojny Stanisława Stadnickiego z Łukaszem Opalińskirn w 1608 r. spalił ją doszczętnie „Diabeł Łańcucki" wraz z pobliskimi Trzebowniskiem, Łąką, Łukawcem jako własność żony wroga Anny z Pileckich Opalińskiej. Jak większość wsi na tym terenie, w czasie okupacji niemieckiej wieś była zapleczem dla polskich partyzantów. 22.VI.1943 r. Niemcy zastosowali krwawe represje, mordując kilkanaście osób. Wieś o charakterze ulicówki ciągnie się wzdłuż potoku Gołębiówka, w dolnym biegu zwanego Szuwarką. Od przystanku PKS w lewo (na północ) drogą, w odległości ok. 1,5 km kościół z okresu międzywojennego. Od przystanku szlak wiedzie na południe asfaltową drogą przez wieś ok. 350 m, po czym skręca ponownie w kierunku wschodnim. Polną drogą podchodzimy na wzgórze 234,6 m do punktu triangulacyjnego. Stąd panorama we wszystkich kierunkach. Na południe równina lotniska, za nim obniżenie Mrowli i Wisłoka z charakterystycznym kominem elektrociepłowni w Załężu (200 m wysokości), dalej Rzeszów, a za nim krawędź Podkarpacia, wznosząca się prawie 200 m nad poziom Wisłoka. Na północ obiekty radiolokacyjne z poruszającymi się ekranami radarów i w tle łagodne wzgórza Płaskowyżu Kolbuszowskiego, z wyróżniającym się na północy zalesionym wzniesieniem Jelenich Gór (246 m), a na północny wschód kulminacją 262 m. Schodzimy na drugą stronę wzgórza w kierunku lasu i piaszczystą drogą dochodzimy do skrzyżowania wśród pierwszych zabudowań Stobiernej, stąd szlak, nie dochodząc do głównej szosy Rzeszów - Lublin, skręca na południe.
Charakterystycznym obiektem w krajobrazie jest kościół w Stobiernej, wybudowany na miejscu drewnianego, który spłonął od wystrzału z wiwatówki na Wielkanoc 1890 r. Ze starego kościoła pochodzi późnogotycka figura Matki Boskiej w bocznym ołtarzu. Sama wieś zanotowana została na początku XV w. jako własność Feliksa Rzeszowskiego. Podobnie jak sąsiednia Wysoka, doświadczyła terroru hitlerowskiego.

Odcinek 18 -  Stobierna - Nowa Wieś „Miedzy opłotkami do Mrowli"
Długość 6 km

Od skrzyżowania szlak biegnie na południe drogą asfaltową między zabudowaniami Gęsiówki. Przed nową szkołą schodzi z szosy w prawo na łąki, przekracza potok Szuwarka i pośród nizinnego, wiejskiego krajobrazu dochodzi do zabudowań Jasionki. W zabudowie wsi można dostrzec resztki założeń typu okolnica. Podobne założenia widać w zabudowie pobliskiej Nowej Wsi i Wólki Podleśnej. Zabudowania stawiano dookoła obszernego wyrębu (majdanu), z wodopojem dla bydła pośrodku, w celu zabezpieczenia dobytku przed drapieżnikami puszczańskimi, a także dla łatwiejszej obrony w razie niespodziewanego napadu.
Wieś, lokowana na przełomie XIV i XV w., pierwotnie nazywała się Jasiennik. Należała najpierw do Rzeszowskich, ale wielokrotnie zmieniała właścicieli. W Jasionce znajduje się dwór po ostatnich właścicielach Jędrzejowiczach, w zaniedbanym niestety parku. Przy głównej alei do dworu stoi jeszcze XIX-wieczny spichlerz zbożowy. Dwór został zbudowany przez hrabinę Magdalenę Morską - fundatorkę pałacu w Zarzeczu k. Przeworska i autorkę dwóch wydanych w 1832 i 1836 r. w Wiedniu albumów ilustrujących, jak powinna wyglądać urządzona ze smakiem rezydencja szlachecka. Budowniczymi byli prawdopodobnie, jak w Zarzeczu, Ch. P. Aigner i F. Bauman. Za Jędrzejowiczów w 1887 r. dwór został przebudowany wg projektu Tadeusza Stryjeńskiego. Do niedawna był własnością, rolniczej spółdzielni produkcyjnej, obecnie stanowi własność prywatną.
Dochodzimy do szosy lubelskiej. Nieprzyjemny dla piechura marsz poboczem głównej szosy urozmaica obserwacja hangarów na szybowce i samolotów sportowych, założonego w 1946 r. Aeroklubu Rzeszowskiego. Mijając lotnisko, po przejściu 1800 m dochodzimy do mostu na Mrowli, po przekroczeniu go skręcamy w lewo. Idąc prawym brzegiem rzeczki, dochodzimy do zbiornika spiętrzonego tamą, tuż przed ujściem do Wisłoka. Woda w zbiorniku jest czysta i nadaje się do kąpieli, gdyż Mrowla zbiera wody przede wszystkim z lasów bratkowickich. Trzeba jednak pamiętać, że temperatura wody w zbiorniku, nawet letnim wieczorem, jest o kilka stopni niższa niż w Wisłoku, a ze stromego brzegu schodzi się prawe natychmiast do głębokiej wody. Zbiornik zbudowano dla potrzeb lotniska.

Odcinek 19 - Nowa Wieś - Załęże „Starorzeczem Mrowii i Wisłoka"
Długość 11 km

Wiszącą kładką przekraczamy Wisłok i prostą aleją dochodzimy do Terliczki. Wieś była przysiółkiem, w którym wyrabiano szkielety siodeł (terlice) dla stadniny królewskiej w Łące. Szlak, aby uniknąć asfaltu, skręca w prawo i po chwili idziemy równolegle do głównej drogi, w dużej części zacienionym brzegiem strugi, aż do mostku, gdzie ponownie wchodzimy na drogę do Łąki. Po drodze minęliśmy wybudowany w 1991 r. kościół, dwupoziomowy, z dużym zapleczem sal katechetycznych itp. Kościoły tego typu budowano w diecezji przemyskiej za rządów bpa Ignacego Tokarczuka, zgodnie z jego koncepcją, żeby wierni (dzieci szkolne) nie mieli do kościoła dalej niż 5 km. W warunkach państwowej ateizacji kościół taki miał zapewnić społeczności lokalnej możliwość niezależnej organizacji życia społecznego i kulturalnego. Kościół p.w. Matki Bożej Fatimskiej jest kościołem filialnym parafii Łąka. Inicjatorami budowy byli wywodzący się z Terliczki dwaj bracia kapucyni - Włodzimierz i Bogusław Lechowie. Projekt opracowali inżynierowie R. Orlewski i W. Jagiełło.
Opuszczamy szosą Terliczkę i już po chwili przed nami pierwsze zabudowania Łąki. Za linią wysokiego napięcia skręcamy w prawo. Idziemy drogą wśród płaskich pól, gdzie szlak wyznaczają znaki na rzadko stojących betonowych słupach. Dochodzimy do drogi Trzebownisko - Łąka, przekraczamy ją i prawie na wprost schodzimy w zasypane w tym miejscu koryto Starego Wisłoka, tzw. Wisłoczysko, w miejscu, gdzie meandrujący pas otaczającej go zieleni najbardziej zbliża się do drogi. Informacja ta ma szczególne znaczenie dla wędrujących w przeciwnym kierunku, gdyż na południe od Wisłoczyska rozciągają się pola doświadczalne Akademii Rolniczej, gdzie układ miedz może się zmieniać w zależności od zaplanowanych rodzajów upraw. Wisłoczyska nie da się przejść w dowolnym miejscu z powodu głębokości i zarośniętych, stromych brzegów. W błąd mogą wprowadzić ścieżki, wydeptane przez wędkarzy. Przechodząc pola od Zależą w kierunku północnym, należy zatem kierować się w najbardziej odległe zakole, trochę na lewo od pierwotnego kierunku marszu (znaki na betonowych słupach, aż do znaku nakazującego skręt w lewo). Natomiast kontynuując wędrówkę zgodnie z przyjętym na początku kierunkiem, należy po przejściu koryta trzymać się ścieżki jak najbliżej zarośli po prawej stronie. Po przejściu ok. 400 m dojść do najbliższego po prawej stronie cypla zieleni. Po 250 m znak na drzewie nakaże kierunek w lewo, ku słupom elektrycznym, dalej znaki prowadzą do zagajnika Dębina, z dębem - pomnikiem przyrody.
Wisłoczysko powstało na skutek wielkiej powodzi w 1750 r., która odsunęła o kilka kilometrów na północ koryto Wisłoka na długości ok. 12 km w linii prostej. Z pól, zwłaszcza po południu, piękny widok na Krasne z kościołami, barokowym i nowoczesnym, na tle Magdalenki czyli Wzgórza Marii Magdaleny (394 m). Wzgórze wyróżnia się w progu Podkarpacia kępą starych lip w pobliżu szczytu, z ukrytym pośród nich kościołem.
Zaraz za Dębiną zaczyna się asfaltowa droga, po lewej mijamy wielki elewator zbożowy o pojemności 25 tyś. Ton. Po prawej rozległy plac, na którym co niedzielę odbywa się największa w regionie giełda samochodowa. Po kilkuset metrach szlak skręca w lewo i przekraczając bocznice kolejową do elewatora, prowadzi nas równolegle do drogi szeroką miedzą do narożnika, przeniesionego w 1980 r. z rzeszowskiego zamku, zakładu karnego w Załężu. Jest to największe w południowo wschodniej Polsce więzienie dla odsiadujących wyroki za największe przestępstwa. W czasie stanu wojennego w 1981 r. internowano tu również działaczy ówczesnej „Solidarności". Przechodzimy koło muru ogradzającego dwór i park, obecnie mocno zdewastowany, następnie przez prywatną kładkę na rowie melioracyjnym docieramy do centrum Załęża. Tutaj typowy, nowoczesny kościół z 1980 r. p.w. Matki Bożej Nieustającej Pomocy i Św. Floriana. Projekt opracowali inżynierowie J. Gorczyca i W. Jagiełło.

Odcinek 20 – Załęże - Wilkowyja „Na Wzgórze Św. Antoniego"
Długość 2,5 km

Minąwszy zabudowania Straży Pożarnej, skręcamy wiejską drogą na południe, przekraczamy linię kolejową do Przemyśla i wśród rzadkiej zabudowy, płaską łąką dochodzimy do pierwszej nad pradoliną terasy Podkarpacia. Podchodzimy po pochyłości wśród ogródków działkowych, mijając po lewej stronie prochownię wojskową i skręcamy na prawo do cmentarza należącego dawniej do Wilkowyi, dziś włączonego w kompleks wielkiego cmentarza komunalnego. Przy ulicy Cienistej, którą idziemy do głównej szosy E-40, po lewej stronie wznosi się mur, za którym założyły swój nowy dom zakonny wyrzucone z Oświęcimia siostry karmelitanki. Dalej w głębi widać wieżę poświęconego w 1992 r. kościoła ojców pijarów, p.w. założyciela zakonu Św. Józefa Kalasancjusza. Dwukondygnacyjny kościół projektował inż. A. Piątek. Od 1975 r. prowadzą tu parafię pijarzy, którzy powrócili do Rzeszowa 200 lat po wyrzuceniu ich przez Austriaków z zabudowań przy ul. 3 Maja. Po drugiej stronie szosy głównej, nieco na prawo, cmentarz żołnierzy Armii Radzieckiej, poległych w okolicach Rzeszowa w 1944 r. W tym miejscu szlak Dookoła Rzeszowa najbardziej zbliża się do centrum miasta.



.: Zobacz także

Administracja
Atrakcje turystyczne
Beskid Niski
Informacja Turystyczna
Kolejki wąskotorowe
Media podkarpackie
Muzea
Parki i rezerwaty
Prezentacje Gmin i Powiatów
Roweromania
Szlaki turystyczne
Twierdza Przemyśl
Uzdrowiska
Zamki Podkarpacia
Zielone granice
ZZ Biegi
Podkarpackie
Bilety Autobusowe
Bilety Lotnicze RyanAir
Bilety Lotnicze WizzAir
Ciekawe linki! Zgłoś/Dodaj
Hej! Na Grzyby!
Jaki namiot?
Mapy, Mapa OnLine
O ikonie słów kilka
Tanie Bilety Lotnicze
Turystyczna Piosenka
Wyciągi, warunki narciarskie, pokrywa, temp.
Zamek w Łańcucie
Księga gości
Forum
Galeria zdjęć
Szukaj...
Autokar Europa
Beskid Niski
Bieszczady
Jazda Konna, Konie
Mapa Podkarpacia
Ogłoszenia Motoryzacyjne
Portal Rolniczy
Login:

Hasło:

Zapomniałem hasło

Oferty Agroturystyka | Biura turystyczne | Domki letniskowe i wypoczynkowe | Hotele i Motele | Ośrodki wczasowe i wypoczynkowe | Pensjonaty i Pokoje Gościnne, Kwatery | Pola namiotowe | Przewodnicy i Piloci | Pływalnie i Baseny | Restauracje i Gastronomia | Sanatoria | Schroniska | Sklepy sportowe i turystyczne | Stadniny koni | Wędkarstwo | Wyciągi narciarskie | Wypożyczalnie i inne usługi turystyczne | Muzea | Parki | Roweromania | Szlaki turystyczne | Zamki | Grzyby | Uzdrowiska
SERWISY WSPÓŁPRACUJĄCE
         
         
Jeżeli jesteś zainteresowany współpracą z nami napisz do nas.
Jaworzyna Krynicka   
Copyright © Podkarpacki Portal Turystyczny & kwiateek & gate.cd 2003 - 2014 Wszelkie prawa zastrzeżone
Czas generowania strony: 0.002 secs