Główna Konie Bilety Lotnicze Ryanair Wizzair Wycieczki Alpy Bilety Rzeszów Mapa Podkarpacia Tanie Loty
Kamera Rzeszów Bilety Autokarowe Zdrowie i Uroda Ciąża i Poród Dieta i Odchudzanie Wypożyczalnia Pizza Rzeszów
DODAJ OFERTE Aktualności BANERY REKLAMA Prywatność Kontakt Foto Wycieczki Rzeszów MTB Rzeszów
Agroturystyka
Apartamenty
Biura turystyczne
Domki letniskowe i wypoczynkowe
Hotele i Motele
Ośrodki wczasowe i wypoczynkowe
Pensjonaty i Pokoje Gościnne, Kwatery
Pola namiotowe
Przewodnicy i Piloci
Pływalnie i Baseny
Restauracje i Gastronomia
Sanatoria
Schroniska
Sklepy sportowe i turystyczne
Stadniny koni
Wędkarstwo
Wyciągi narciarskie
Wypożyczalnie i inne usługi turystyczne
Dodaj ofertę
Gdzie spędzisz Wakacje 2011?
Bieszczady
Beskid Niski
Pogórze
W mieście
U rodziny
Ze znajomymi
Wyniki :: Więcej

.: Gmina Dydnia

Gmina Dydnia jest jest jedną z sześciu gmin wchodzących w skład powiatu brzozowskiego, w województwie podkarpackim. Położona jest na obszarze Pogórza Dynowskiego i Przemyskiego, w dolinie rzeki San. Jest krainą o burzliwej przeszłości. Skutki następujących po sobie zdarzeń miały niewątpliwy wpływ na dzisiejszy obraz tego atrakcyjnego turystycznie terenu. To tu znajduje się najstarsza w Polsce cerkiew (Ulucz), liczne dwory, wybudowany w stylu podchalańskim kościół w Jabłonce oraz znane w Polsce piękne witryłowskie kapliczki. Dodając do tego piękny krajobraz: typowe dla pogórza pasma wzniesień i fascynującą dolinę Sanu to nie zdziwi fakt, że dla wielu turystów z Polski (i nie tylko) kraina ta jest miejscem, gdzie się wypoczywa i chętnie tutaj wraca.

  1. Położenie
  2. Turystyka i atrakcje
  3. Flora i fauna
  4. Zabytki
  5. Kultura
1. Położenie

Gmina Dydnia położona jest w województwie podkarpackim, w powiecie brzozowskim, leży w dorzeczu Sanu, na terenie Pogórza Dynowskiego i Przemyskiego. Graniczy z następującymi gminami: Bircza, Nozdrzec i Sanok. Obszar gminy rozdziela rzeka San, której długość w jej granicach wynosi 16 km. Gmina leży w połowie drogi między Rzeszowem, a Bieszczadami. Głównym szlakiem komunikacyjnym jest droga wojewódzka Nr 879 Przework - Grabownica. Gmina jest dobrze usytuowana w stosunku do ponad lokalnych ośrodków miejskich regionu: Sanoka, Dynowa, Krosna i Leska. Obniżenie, jakim jest dolina Sanu było od wieków wykorzystywane jako trakt komunikacyjny. Biegnie tamtędy droga łącząca Przemyśl i Dynów z Brzozowem i Sanokiem.
 
UKSZTAŁTOWANIE POWIERZCHNI
Ukształtowanie powierzchni cechuje się rusztowym układem grzbietów. Liczne pasma wzgórz rozciągają się z północnego zachodu na południowy wschód, poprzedzielanymi dolinami rzek i potoków. Im bardziej na południe, tym wysokość przekracza 500 m n.p.m. najwyższym punktem gminy jest Góra Grabówka (524 m n.p.m.), najniżej są położone obszary nad Sanem w Niewiastce (ok. 260 m n.p.m.). Budowę geologiczną tworzy tzw. flisz karpacki, czyli leżące na przemian warstwy skał: łupków iglastych i marglistych, mułowców, piaskowców i zlepieńców. Ukształtowanie powierzchni, warunkuje glebowe i klimatyczne wpływają na florę i faunę Pogórza Dynowskiego i Przemyskiego.

WARUNKI NATURALNE
Najkorzystniejsze warunki naturalne występują w dolinie Sanu. Charakteryzuje ją płaskie, rozległe dno do 1,5 km szerokości, urodzajne mady oraz bogata sieć rzeczna. Występujące na terenie gminy bogactwa naturalne to: ropa naftowa, gaz ziemny, żwiry rzeczne, źródła naturalne oraz lasy. Pogórze Dynowskie i Przemyskie charakteryzuje się małą odpornością podłoża, co spowodowało, że San i jego dopływy wyżłobiły doliny, które wypełniły iglasto-piaszczystymi osadami. Średnie temperatury stycznia wahają się między -3, a-4 st., a lipca między 17, a 18 st. Celsjusza. Wiatry wykazują małą siłę. Są to wiatry umiarkowane, o sile 5-10 m/s, głównie południowo-zachodnie i północne. Jesienią - wschodnie i północno-wschodnie, zaś latem, zachodnie. Przeciętna ilość opadów wynosi 750-800 mm, z czego na okres przypada 250-400 mm, a na zimowy 80-180 mm. Czas zalegania pokrywy śnieżnej wynosi 60 - 150 dni. Są to typowe cechy klimatu przejściowego, przechodzącego od morskiego do kontynentalnego.



2. Turystyka i atrakcje

Leżąca w dorzeczu Sanu Gmina Dydnia jest niezwykle atrakcyjna i bogata pod względem turystycznym. Walory turystyczne regionu określone są poprzez powszechnie przyjęte naturalne oraz cywilizacyjne uwarunkowania decydujące o jego atrakcyjności. W przypadku pierwszym są to z pewnością warunki geograficzno - przyrodnicze, natomiast cywilizacyjne to bogactwo i różnorodność zabytków kultury materialnej, jak również cała infrastruktura turystyczno - rekreacyjna. Wydaje się jednak, że o atrakcyjności regionu decyduje głównie środowisko naturalne w swej różnorodności. Ono właśnie decyduje o charakterze i kształcie kultury materialnej i duchowej, jak również o ekonomice turystycznej. W tak przyjętym rozumowaniu obszar gminy Dydnia leży w bardzo korzystnym geograficzno - rozwojowym obszarze Polski. Znakomite miejsca do wypoczynku i rozmaitych form rekreacji znajdują się nad  Sanem. Dotrzeć do nich można przeprawiając się promem we wsi Krzemienna lub wiszącą kładką w Witryłowie.
Gmina Dydnia posiada wiele zabytków oraz obiektów, na które warto zwrócić uwagę, będąc w pobliżu. Oto kilka najważniejszych atrakcji turystycznych :

Dydnia
Klasycystyczny murowany dwór z XIX w. otoczony starym parkiem. Obok XIX-wieczny spichlerz. Neogotycki murowany kościół pw. św. Michała Archanioła i św. Anny. Obok drewniana plebania w stylu zakopiańskim oraz spichlerz.

Grabówka
Drewniany kościół (1624-31) pw. Nawiedzenia NMP. Kamienna murowana cerkiew greckokatolicka pw. św Mikołaja wraz z dzwonnicą.

Jabłonka
Murowany dwór z XVII w. Wewnątrz zachowane 2 kominki z XIX w. W otoczeniu park krajobrazowy oraz staw. Drewniany kościół pw. Matki Bożej Częstochowskiej wzorowany na architekturze kościołów podhalańskich. Obok niego kamienna figura Matki Bożej Niepokalania Poczętej.

Końskie
Drewnany kościół pw. Przemienienia Pańskiego. Wewnątrz barokowy ołtarz. W dzwonnicy dzwon z 1712 r. Klasycystyczny murowany dwór z przełomu XVIII i XIX w. W otoczeniu XVIII wieczny park z dwoma stawami i murowaną oficyną. Opuszczona kaplica mszalna z 1939r.

Krzemienna
Dwór z XIX w. Obok park, stawy i aleja wysadzana ozdobnymi drzewami. Drewniany kościół z 1867 r. pw. Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni. W ołtarzu bocznym obraz Pokłon Trzech Króliz XVI w. Figura przydrożna (XIX w.) z herbem Gozdowa na kolumnie.

Krzywe
Drewniany kościół pw. Matki Bożej Łaskawej z 1759 r. Murowana rządcówkaz 1868 r.

Niebocko
Dwór z XIX w. W otoczeniu resztki parku: zachowany starodrzew, ślady alei i tarasów, staw.

Niewistka
Drewniany koścół pw. Matki Bożej Anielskiej z 1827 r.

Obarzym
Drewniany kościół pw. Zwiastowania NMP z 1828 r. Wewnątrz ślady polichromii (XIX w.) oraz dwa drewniane epitafia inskrypcyjne z XIX w. 

Temeszów
Fragment murowanego dworu (XIX w.). W otoczeniu resztki parku i staw.Obok drewniany kościółek pw. Matki Bożej Ostrobramskiej.

Ulucz
Jeden z najcenniejszych zabytków Podkarpacia. Najstarsza w Polsce cerkiew pw. Wniebowstąpienia Pańskiego wzniesiona prawdopodobnie w latach 1510-1517. Obecnie własność Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku. Światynia otoczona starodrzewiem stoi na wzgórzu Dębnik. Obok cerkwi murowana kapliczka oraz kilka nagrobków z XIX i XX wieku.

Witryłów
Drewniany kościół pw. Michała Archanioła z 1812 r. Wewnątrz cenny dwustronnie malowany krzyż procesyjny z XIX w. Resztki XIX-wiecznego zespołu dworskiego. Trzy murowane kapliczki z XIX w.

Wydrna
Murowany dwór Sękowskich z 1845 r. Wewnątrz XVIII-wieczna komoda oraz pięć obrazów: dwa pejzaże późnoklasycystyczne i 3 portrety.



3. Flora i fauna

Lasy stanowią część większych kompleksów leśnych, wychodzących poza obręb gminy i powiatu. Największą powierzchnię zajmują lasy w sołectwach: Końskie - 80 ha i Obarzym - 20 ha. Podstawowym typem lasu jest drzewostan mieszany górski. W przeszłości obszar ten porastała puszcza, w większości zamieniona później w pola uprawne. Wśród drzew dominują: buk, grab, brzoza, dąb, jawor, modrzew, olcha, sosna, świerk, jodła, a nad brzegami rzek - wierzba. Podszyt leśny stanowią: maliny, borówki, (czarne jagody), jeżyny, poziomki, grzyby.
Spośród ptaków na tereniach zamieszkanych występują najczęściej: wróble, szpaki szczygły słowiki, sikorki, sroki, gawrony, kawki i jaskółki, natomiast w lasach: drozdy, zięby, jastrzębie, wrony, dzięcioły, gile, sowy, sójki i przepiórki. Ssaki reprezentują: sarny, jelenie, zające, myszy polne, łasice, wiewiórki, dziki, gronostaje, wydry, piżmowce. Na terenach podmokłych żyją żaby, a na nasłonecznionych zboczach występują zaskrońce, rzadziej żmije.
W czystych rzekach i stawach można spotkać: jelce, leszcze, okonie, płotki, szczupaki, ukleje, wierzbówki, węgorze, okonie, karpie i raki.
Część obszaru gminy stanowią tereny prawnie chronione. Wschodniobeskidzki Obszar Chronionego Krajobrazu obejmuje swoim zasięgiem miejscowości: Niewistka, Jabłonica Ruska, Krzemienna, Ulucz, Temeszów, Końskie i część Dydni. Gmina Dydnia dysponuje wysokimi walorami przyrodniczo - krajobrazowymi, które umożliwiają rozwój rekreacji i turystyki zwłaszcza jeżeli chodzi o położenie w dorzeczu Sanu.



4. Zabytki

DYDNIA
Klasycystyczny murowany dwór z cegły z pocz. XIX w. otoczony starym parkiem. Budynek wzniesiono na rzucie prostokąta. W kilku pomieszczeniach zachowały się stare parkiety o ozdobnym układzie geometrycznym. W dawnej sieni zachowała się półkolista wnęka ścienna, prawdopodobnie ślad po kominku. Po bokach dworu dwie stare lipy w części południowej parku kilka wiązów. Przed frontową ścianą dworu częściowo zarośnięte stawy. Został odnowiony ok. 1956r. W pobliżu znajduje się oryginalny spichlerz z poł. XIX w. o dwóch kondygnacjach. Przyziemie murowane, piętro drewniane.

Kościół. Wzmianka z 1482r. mówi o dobrze funkcjonującej parafii rzymskokatolickiej. Wynika z tego, że parafia mogła powstać już na początku XV w. W ówczesnym kościele znajdowały się groby dawnych właścicieli wsi. Z końcem XV stulecia Elżbieta Dydyńska wybudowała nowy drewniany kościół. Ok.1600r. spalił się on wraz z wyposażeniem (od ognia zaprószonego przez miejscowego organistę). Trzy lata później nową świątynię wystawił Paweł Dydyński. Jej wyposażenie fundował proboszcz, ks. Stanisław Fabrycy. Konsekracji kościoła pw. św. Michała Archanioła w roku 1610 dokonał biskup przemyski Stanisław Sieciński. Świątynię rozebrano w 1873 r. Na tym samym miejscu wybudowano nowy murowany kościół w stylu neogotyckim. Jest on użytkowany do dzisiaj. Fundatorami świątyni byli: Feliks Pohorecki i miejscowi parafianie. Jej konsekracji (pod poprzednim tytułem) dokonał w roku 1882 biskup Ignacy Łobos. Wyposażenie wnętrza pochodzi z XVIII i XIX stulecia. Z wyposażenia poprzedniego kościoła zachowały się m.in. obrazy: Świętej Rodziny z XVIII w. w nowym ołtarzu, św. Józefa z Dzieciątkiem z kaplicy dworskiej w Temeszowie, św. Anny Samotrzeciej (I poł. XIX w.), portret biskupa Wacława Hieronima Sierakowskiego (ok. 1754r.), barokowa rzeźba św. Michała Archanioła (1719 r.), barokowy kielich, dwa cynowe lichtarze, XVIII-wieczna kapa z tkaniny z nowszą pretekstą i kapturem, a także kamienna kropielnica z przełomu XVII/XVIII w. Organy 16-głosowe zbudowano na początku XX w. Polichromię wykonał malarz M. Kamiński w 1960r. W 1511r. we wsi istniała też parafia prawosławna. Wcześniejsze wzmianki z lat 1491 i 1497 mówią o istnieniu w Dydni cerkwi. Obok kościoła drewniana plebania w stylu zakopiańskim z 1917r. oraz XIX-wieczny spichlerz plebański, dwukondygnacjowy, przebudowany ok. 1927r. Przyziemie murowane z kamienia, piętro drewniane, ganek nadwieszony na słupach. Drzwi żelazne z zamkiem z XVII/XVIII w. Przed wybuchem II wojny światowej parafia rzymskokatolicka oprócz Dydni obejmowała również wsie: Jabłonica Ruska, Jabłonka, Krzywe, Końskie, Krzemienna, Obarzym, Temeszów, Witryłów i Wydrna.

GRABÓWKA
Grabówka od samego początku należała do parafii rzymskokatolickiej w Grabownicy Starzeńskiej. Drewniany kościół usytuowany na wzniesieniu. Pierwotnie znajdował się w Grabownicy, skąd przeniesiono go na obecne miejsce w 1921 roku. Zbudowany po najeździe tatarskim, w latach 1624-31 przez Hieronima Nagórskiego. Składa się z nawy i prostokątnego prezbiterium. Jednonawowy kościół na konstrukcji zrębowej stał się ośrodkiem erygowanej w 1946r. parafii pw. Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny. Belka tęczowa z siedemnastowiecznym krucyfiksem oraz figurami Matki Boskiej i św. Jana z XIX wieku. Na chórze prospekt organowy również z Grabownicy, osiemnastowieczny. Dachy (osobno dla korpusu świątyni i prezbiterium) dwuspadowe, kryte blachą, zwieńczone oktagonalną wieżyczką z latarnią. Ściany pokryto szalunkiem z desek. Wyposażenie kościoła pochodzi z XVII-XIX stulecia. Na plebani znajdują się 3 ikony, pochodzące z cerkwi w Grabówce. Trwałym śladem zamieszkiwania Grabówki przez ludność ukraińską jest opuszczona cerkiew greckokatolicka pw. św. Mikołaja. Istnieje także wzniesiona razem z cerkwią murowana dzwonnica. Zbudowana w 1864r. - zapewne w miejscu starszej świątyni z roku 1789. Budowla orientowana na planie prostokąta z węższym, zamkniętym półkoliście prezbiterium, murowana kamienia, otynkowana. Po roku 1947 została opuszczona niszczeje i porasta krzewami, w chwili obecnej obejrzeć można tylko pozostałe z niej ruiny.

JABŁONKA
Wśród parku krajobrazowego obfitującego we wspaniałe okazy drzew (m.in. stare dęby) stoi zabytkowy dwór. Murowany z cegły budynek został wzniesiony pod koniec XVIII w. W następnym stuleciu stanowił własność Słoneckich, Jaruntowskich i Kraińskich. Przebudowany po 1914 r. Dwór narzucie prostokąta, parterowy z mieszkalnym poddaszem (niestety znacznie zniszczony w okresie powojennym) jest zwróconym frontem na południe. Dwutraktowy z salonem na osi od północy. Elewacja frontowa z portykiem o dwóch kondygnacjach, wspartym na czterech kolumnach. Od północy wsparty na czterech filarach balkon. Dach mansardowy z lukarnami, kryty dachówką, nad portykiem dwu spadowy. Piwnice częściowo o sklepieniu krzyżowym. Z pięknego wystroju wewnętrznego zachowały się tylko XIX-wieczne kominki: w salonie (kamienny z 2 konsolkami) i w jednym z pokoi (narożny, ujęty w pilastry, dźwigające gzyms, powyżej nisza). Poniżej dworu znajduje się staw.

Przy głównej drodze stoi drewniany kościół pw. Matki Bożej Częstochowskiej. Wzniesiony w latach 1936-39 wg projektu architekta Bogdana Tretera. Jednonawowy kościół reprezentuje wzorowany na kościołach podhalańskich styl narodowy w drewnianej architekturze okresu międzywojennego. W ołtarzu głównym krucyfiks z przełomu XIX i XX w. - dzieło Józefa Laska z Humnisk. Parafia, obejmująca swoim zasięgiem także sąsiednią Wydrną, po wydzieleniu z terenu parafii Dydnia została erygowana przez biskupa przemyskiego Franciszka Bardę w 1948r. Z okazji półwiecza istnienia parafii w pobliżu kościoła ustawiono przeniesioną z parku przydworskiego XIX- wieczną kamienną figurę Matki Bożej Niepokalanie Poczętej. Obiekt ten, w kształcie 8-bocznego słupa z rzeźbą Marii, ufundowała Aniela Kraińska w 1880r. (członek przedstawicieli rodu Kraińskich - fundatorów kościoła).

KOŃSKIE
W otoczeniu XVIII - wiecznego parku z dwoma zarośniętymi stawami stoi klasycystyczny dwór. Wzniesiony z cegły i kamienia na przełomie XVIII i XIX w. niedawno odrestaurowany.
Majątek w Końskiem był w XIX w. własnością Korczyńskich i Reitzensteinów. Budynek w kształcie prostokąta, parterowy z podpiwniczeniem i elewacją frontową wspartą na czterech filarach (zwrócony frontem ku północy) dwutraktowy. Część piwnic sklepiona kolebkowo. Front z nowszym portykiem, wspartym na 4 filarach i trójkątnym przyczółkiem. Okna powiększone w XIX w. dach czterospadowy, nad portykiem dwuspadowy. W skład zespołu dworskiego wchodzi także murowana oficyna (wzniesiona równolegle z dworem) parterowa, częściowo podpiwniczona, z dwuspadowym dachem i szkarpami w narożnikach.

Drewniany kościół (była cerkiew) pw. Przemienienia Pańskiego wzniesiony w 1927r. na miejscu poprzedniej, spalonej w 1912r. Kiedyś istniała tutaj parafia greckokatolicka, do której należały także Witryłów, Obarzym, Końskie. W 1947r. po akcji przesiedleńczej cerkiew zamieniono na kościół rzymskokatolicki. Jest to świątynia konstrukcji zrębowej, na planie krzyża z centralna kopułą. Wewnątrz późnobarokowy ołtarz główny późnobarokowy z kręconymi kolumnami, o bogatej dekoracji snycerskiej z bujnego akantu, datowany na drugą ćwierć XVIII w. - pochodzi z cerkwi parafialnej w Uluczu. Dwa ołtarze boczne, również późnobarokowe, pochodzą z Krzywego. Z innych sprzętów kościoła na uwagę zasługują: rokokowy krzyż ołtarzowy z XVIII w. szafa zakrystyjna z I poł. XIX w., także XIX-wieczny ludowy krucyfiks oraz lichtarze drewniane, pozłacane (XVIII w.) i cynowe (XX w.). Obok kościoła dzwonnica murowana, parawanowa wyposażona w dzwon z napisem ruskim z 1712 r. W Końskiem godne uwagi są także obiekty małej architektury sakralnej, m.in. kaplica z przełomu XIX i XX w. pw. św. Andrzeja Boboli. Do czasu wybudowania nowej świątyni nabożeństwa odprawiano w tzw. cerkiewnym domu. Opuszczona ruina kaplicy mszalnej (rzymskokatolicka) z 1939r., fundacji rodziny Nowaków.

KRZEMIENNA
W centrum miejscowości znajduje się XIX-wieczny dwór, własności Bobczyńskich i Dydyńskich. Przy dworze park, stawy oraz wysadzana ozdobnymi drzewami aleja.

Drewniana świątynia wybudowana w 1867 r. w miejsce wcześniejszej XVII-wiecznej, jako filialną cerkiew greckokatolicką (parafia Jabłonica Ruska pw. Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni. W latach 1880-86 mieszkańcy wsi przeszli na obrządek łaciński, a cerkiew zamknięto. W 1936r. wszyscy mieszkańcy byli już wyznania rzymskokatolickiego. W późniejszych czasach świątynię zamieniono na kościół rzymskokatolicki, m.in. w miejsce kopuły wybudowano wieżyczkę. Kaplica drewniana, konstrukcji zrębowej, dwudzielna. Prezbiterium prostokątne z zakrystią od południowego-wschodu. Nawa prostokątna, szersza z wydzielonym wewnątrz babińcem. Dach jednokalenicowy. Wewnątrz zachowały się: polichromia figuralna z drugiej połowy XIX w. oraz ołtarz główny barokowy z początku XVIII w, dwa ołtarze boczne, rokokowe z 2 poł. XVIII w. W jednym z nich Pokłon Trzech Króli z II poł. XVII w. Epitafia inskrypcyjne, marmurowe Ignacego Dydeńskiego (zm. w 1869r.) i Jana Bobczyńskiego (zm. w 1872r.). W latach powojennych cerkiew użytkowana m.in. jako sala lekcyjna. Po 1970r. kościół rzymskokatolicki.

KRZYWE
W Krzywem zachowała się dawna filialna (parafia końskie) cerkiew greckokatolicka pw. Zaśnięcia Matki Bożej. Zbudowana w 1759 r., rozbudowana w 1872 i 1971r. z zatarciem cech stylowych. Jest to świątynia drewniana, na zewnątrz szalowana deskami z listowaniem i gzymsem arkadowym, u dołu fartuch z desek. Sześcioboczna wieżyczka na sygnaturkę, prawdopodobnie z 1872r. Prezbiterium kwadratowe, przy nim od południa zakrystia. Wnętrze przekształcone, ściany ze śladami iluzjonistycznej polichromii z 1872r. z motywami architektonicznymi, pokryte płytami. Nawa szeroka, prostokątna, przedłużona ku zachodowi, z dobudowanym przedsionkiem zapewne w 1872r. Dach dwuspadowy, pierwotnie kryty gontem, na początku XX w. zamienionym na blachę. Do lat 70-tych XX wieku dach wieńczyła baniasta wieżyczka na sygnaturkę. Od 1971r. świątynia jest rzymskokatolickim kościołem filialnym (parafia Dydnia) pw. Matki Bożej Łaskawej.

NIEBOCKO
We wsi na wzniesieniu zachował się dwór zbudowany pod koniec XIX w.z wykorzystaniem osiemnastowiecznych piwnic sklepionych kolebkowo z lunetami. W XIX i XX w. do roku 1945 był własnością Wiktorów i Kraińskich. Zabytek nie jest restaurowany i z roku na rok niszczeje coraz bardziej. W otoczeniu resztki najpiękniejszego w tym regionie parku, założonego w I poł. XIX stulecia. Zachował się starodrzew: wiązy, dęby, lipy. Widoczne są ślady alei i tarasów schodzących w kierunku północno-wschodnim do stawu, obecnie częściowo zarośniętego. Szczególnie interesujący jest modrzew między skarpą, a dworem oraz sosny wejmutki przy podjeździe do dworu i skupienie sosny czarnej.

Na przełomie lat 1980-81 zbudowano murowany kościół parafialny pw. św. Jana Kantego. Świątynię o powierzchni 360 m2, w stanie surowym wzniesiono w ciągu 36 dni. Kościół został poświęcony (20 października 1981r.) przez ówczesnego bp. Ignacego Tokarczuka, również dzwony (27 maja 1985r.) Polichromia (1987) została wykonana wg projektu rzeszowskiej plastyczki Renaty Niemirska-Pisarek. Natomiast krucyfiks i płaskorzeźby w ołtarzu głównym i bocznym wykonał miejscowy rzeźbiarz Adam Gromek.

NIEWISTKA
Drewniany kościół filialny (parafii w Warze) pw. Matki Bożej Anielskiej. Świątynia została wzniesiona w 1872r. Jej fundatorem był Jan Bobczyński. Jego syn ks. Bolesław Bobczyński, dziekan jasielski poświęcił kościół w roku 1873r.

OBARZYM
Powstały w początku XIX wieku dwór był własnością Dwernickich.

Cerkiew. We wsi zachowała się cerkiew filialna greckokatolicka pw. Przemienienia Pańskiego. Zbudowana w 1828r. z inicjatywy Tekli Bogdańskich Pohoreckiej. Odnawiana w latach 1929 i 1970, z częściowym zatarciem cech stylowych. Jest to świątynia drewniana o konstrukcji zrębowej, na rzucie wydłużonego ośmioboku. W przeszłości z zaznaczonym podziałem trójdzielnym. Podczas remontu w 1970r. oszalowano dziewiętnastowieczną polichromię iluzjonistyczną z I poł. XIX w. o motywach architektonicznych ze scenami Ukrzyżowania i Zmartwychwstania w prezbiterium oraz postaciami ewangelistów Oka Opatrzności w nawie. Zmieniono zwieńczenie kalenicowego, ośmiopołaciowego dachu. Zachowały się drewniane epitafia inskrypcyjne: Tekli z Bogdańskich Pohoreckiej (zm. 1846r.) i Ludwika Wysokiego (zm. 1848r.). Wcześniej cerkiew zwieńczona była baniastą wieżyczką na sygnaturkę. W 1970r. cerkiew zamieniono na rzymskokatolicki kościół filialny pw. Zwiastowania Najświętszej Panny Marii. Kopułę zastąpiła wówczas wieżyczka.

TEMESZÓW
Zachowała się do czasów obecnych zachodnia część murowanego dworu, wzniesionego w poł. XIX w. Budynek parterowy o narożnikach zdobionych boniowaniem. W otoczeniu resztki zdewastowanego parku z pocz. XIX w. z zarośniętym stawem, o którym legenda głosi, że miał podziemne połączenie ze skałami pod pobliskim Oniaczem.

Drewniany kościółek pw. Matki Bożej Ostrobramskiej. Świątynia wzniesiona w 1893r. na miejscu poprzedniej z 1830r. Drewniana, obrzucona gliną i oszalowana deskami. Drzwi neogotyckie, rzeźbione z datą 1893 i literami HW na klamce. Wewnątrz XIX-wieczny krucyfiks procesyjny.

ULUCZ
Cerkiew pobazyliańska greckokatolicka pw. Wniebowzięcia Pańskiego, położona na wyniosłym zalesionym wzgórzu Dębnik 344m n.p.m. Wg tradycji wzniesiono ja w latach 1510-17, przebudowano w II poł. XVII i w XIX w. W okresie staropolskim świątynia wchodziła w skład zabudowań klasztornych unickiego zakonu bazylianów. W klasztorze bazylianie prowadzili szkołę rzeźbiarzy, wyrabiających m.in. ikonostasy. Bazylianie opuścili wzgórze Dębnik w 1744r. aby przenieść się do Dobromila. Cerkiew była użytkowana do 1947 r. Pod koniec lat 50-tych w cerkwi przeprowadzono badania archeologiczne. Obiekt zabezpieczono i odrestaurowano w latach 1961 - 64. Przeprowadzona w ostatnich latach analiza dendrochronologiczna przeniosła datowanie budowy cerkwi na rok 1659. Wzniesiona z użyciem siekier i toporów (bez użycia pił) z drewna jodłowego pochodzącego z drzew ściętych w 1658r. Ulucka cerkiew posiada konstrukcję zrębową z podwaliną na kamiennym podmurowaniu. Jest budowla trójdzielną z zamkniętym trójdzielnym prezbiterium. Dach nad prezbiterium kalenicowy pięciopołaciowy. Dach zwieńczają żelazne krzyże osadzone w ceramicznych kulach. Od zachodniej strony wydatny okap babińca (przedsionka) wspiera 8 słupów z mieczami. W środku zachowana na północnej stronie nawy XVII-wieczna polichromia, przedstawiająca sceny z życia Chrystusa. Niekompletny ikonostas, autorstwa Stefana Dżegantowycza i Michała Wiszeckiego, z dekoracją, późnorenesansową, datowany na 1684r. Carskie wrota z początku XVIII w. Cerkiew w Uluczu pozostała z zainteresowania ruchu pielgrzymkowego do drugiej wojny światowej. Zachowały się pozostałości umocnień w postaci podwójnego muru kamiennego. W międzymurzu znajduje się zagłębie dawnej fosy. Z Dębnikiem oraz cerkwią związana jest legenda. Zgodnie z podaniem trzykrotnie zabierano się do jej budowy u stóp wzgórza i trzykrotnie nieznana siła przenosiła nocą cały materiał budowlany na szczyt. Wreszcie budowniczy zrozumieli, że w ten właśnie cudowny sposób zostało wybrane właściwe miejsce, w którym ma stanąć świątynia. Stara ruska tradycja łączy to właśnie stare miejsce chrześcijańskiego kultu z bijącym na zboczu Dębnika cudownym źródełkiem, którego woda posiada uzdrawiającą moc.
W dniu odpustu, tj. na uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego (40 dzień po Zmartwychwstaniu), do cerkwi przybywały tłumy wiernych. Od niedawna tradycja ta jest kontynuowana. W 1990r. przed cerkwią odsłonięto tablicę ku czci urodzonego w Uluczu kompozytora, księdza Michała Werbyćkiego, autora hymnu narodowego Ukrainy. Obok cerkwi zachowała się murowana kapliczka oraz kilka kamiennych i drewnianych nagrobków z XIX i XX w. pozostałych po przy cerkiewnym cmentarzu. Inna kapliczka upamiętnia zniesienie pańszczyzny w 1848r. Na starym cmentarzu greckokatolickim (na wzgórzu Dębnik) chowano w latach I wojny światowej ofiary cholery. W międzywojniu usypano tu mogiłę ku czci strzelców siczowych. Wiele z ukraińskich grobów w Uluczu uporządkowano w latach 90-tych. Dzisiaj cerkiew w Uluczu jest filią Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku i stanowi jedną z największych atrakcji turystycznych regionu.

WITRYŁÓW
Do połowy XX wieku w Witryłowie istniał dwór. Uległ on częściowemu spaleniu w 1946r. Pozostały po nim piwnice z 1828r., a także resztki parku z kasztanowo-modrzewiową aleją i kilkoma starymi dębami.

Cerkiew. Z 1507 r. pochodzi wzmianka o istnieniu cerkwi parafialnej. Po ludności ruskiej pozostała położona na wzgórzu świątynia (parafia końskie) pw. św. Michała Archanioła, niegdyś cerkiew greckokatolicka. Wzniesiona została w 1812r., przebudowana na początku XX stulecia z zatarciem stylu (usunięto kopułę). Świątynia jest drewniana, konstrukcji zrębowej, na kamiennym podmurowaniu, dwudzielna. Posiada prezbiterium zbliżone do kwadratu i chór muzyczny wsparty na dwóch filarach. Nawa prostokątna z wydzielonym wewnątrz babińcem. Od zachodu przedsionek czworoboczny, konstrukcji słupowo-ramowej. Zachował się krzyż procesyjny z początku XIX w. malowany dwustronnie, przedstawia Chrystusa Ukrzyżowanego i Chrystusa w Grobie. Dach czterospadowy, wspólny dla nawy i prezbiterium, zwieńczony wieżyczką. W ośmiobocznej wieżyczce sygnaturka z początku XX wieku. Po 1947r. cerkiew opuszczona, uległa częściowemu zniszczeniu. W latach 1980-81 przeprowadzono remont kapitalny i odtąd służy jako kościół rzymskokatolicki. W latach 1914-20 większość mieszkańców Witryłowa zmieniła obrządek na łaciński, wskutek czego w roku 1935 na 1060 mieszkańców tylko 250 było grekokatolikami.

WYDRNA
Murowany dwór w 1845r. z inicjatywy Edwarda Sękowskiego. Nie uległ dewastacji za czasów PRL-u i w dalszym ciągu jest w posiadaniu rodziny Sękowskich. Dwór jest parterowy, dwutraktowy, pierwotnie z pięcioma pomieszczeniami i sienią. Ok. 1890 r. staraniem Franciszka Ksawerego Goedla dobudowano z cegły podpiwniczoną część zachodnią. Elewacja frontowa z gankiem facjatką z balkonikiem, wspartym na 4 filarach. W 1920r. przebudowano na potrzeby mieszkalne strych i podniesiono 4-spadowy, kryty dachówką dach z lukarnami. Wewnątrz dworu belkowane stropy, podłogi drewniane z desek dębowych ułożonych w kwadraty. Z wyposażenia godna uwagi jest XVIII-wieczna komoda roboty kolbuszowskiej oraz 2 obrazy-pejzaże późnoklasyczne (jeden z1837r.).Wewnątrz znajdują się też pochodzące ze zniszczonego dworu w Witryłowie: dwa XVIII-wieczne portrety Fredry i Fredrowej, a także portret w stylu biedermeierowskim zmarłej w 1855r. Tekli z Grodzickich Sękowskiej. W latach 30. we dworze przebywał lwowski chemik technolog, prof. Kazimierz Kling (1885-1942). Ze dworu pochodziła jego matka Jadwiga Sękowska. Gościli tu: prezydent Ignacy Mościki i pisarz Melchior Wańkowicz.



5. Kultura

Gminy Ośrodek Kultury, Bibliotek, Promocji i Wypoczynku proponujekorzystanie z bogatej oferty kulturalnej, edukacyjnej i rekreacyjnej. Gmina słynie z żywo rozwiniętej twórczości ludowej. W Jabłonce mieszka znana artystka ludowa Janina Zubel, której pisanki zdobywały laury w wielu konkursach wielkanocnych. Pani Hiermina Zubel z Niebocka jest laureatką konkursów poezji ludowej. We wsi Krzywe mieszka Henryk Cipora - rzeźbiarz malarz, którego dzieła (głównie płaskorzeźby pasyjne) znajdują się w wielu kościołach archidiecezji przemyskiej. Tradycje muzyczne kultywuje kapela i zespół śpiewaczy "Przepióreczka", powstały w Niebocku, a związany z GOKBPiW w Dydni. Tam również działa dziecięcy teatr PRZYGODA - zdobywca wielu nagród na festiwalach twórczości dziecięcej.
Od 1998r. w Dydni Przy GOK działa Orkiestra Dęta. Formacja ta uświetnia swoimi występami wiele gminny imprez oraz biorą udział w wielu konkursach i przeglądach organizowanych przez inne instytucje.
Od czerwca 2000r. organizowane są imprezy w założeniu cykliczne:
 - w czerwcu DNI GMINY DYDNIA
 - w lipcu PRZEGLĄD PIOSENKI TURYSTYCZNEJ w Krzemiennej.

Dziękujemy Gminie Dydnia za przekazane materiały.



.: Zobacz także

Administracja
Atrakcje turystyczne
Beskid Niski
Informacja Turystyczna
Kolejki wąskotorowe
Media podkarpackie
Muzea
Parki i rezerwaty
Prezentacje Gmin i Powiatów
Roweromania
Szlaki turystyczne
Twierdza Przemyśl
Uzdrowiska
Zamki Podkarpacia
Zielone granice
ZZ Biegi
Podkarpackie
Bilety Autobusowe
Bilety Lotnicze RyanAir
Bilety Lotnicze WizzAir
Ciekawe linki! Zgłoś/Dodaj
Hej! Na Grzyby!
Jaki namiot?
Mapy, Mapa OnLine
O ikonie słów kilka
Tanie Bilety Lotnicze
Turystyczna Piosenka
Wyciągi, warunki narciarskie, pokrywa, temp.
Zamek w Łańcucie
Księga gości
Forum
Galeria zdjęć
Szukaj...
Apartamenty Rzeszów
Autokar Europa
Bieszczady
Jazda Konna, Konie
Mapa Podkarpacia
Ogłoszenia Motoryzacyjne
Portal Rolniczy
Login:

Hasło:

Zapomniałem hasło

Oferty Agroturystyka | Apartamenty | Biura turystyczne | Domki letniskowe i wypoczynkowe | Hotele i Motele | Ośrodki wczasowe i wypoczynkowe | Pensjonaty i Pokoje Gościnne, Kwatery | Pola namiotowe | Przewodnicy i Piloci | Pływalnie i Baseny | Restauracje i Gastronomia | Sanatoria | Schroniska | Sklepy sportowe i turystyczne | Stadniny koni | Wędkarstwo | Wyciągi narciarskie | Wypożyczalnie i inne usługi turystyczne | Muzea | Parki | Roweromania | Szlaki turystyczne | Zamki | Grzyby | Uzdrowiska
SERWISY WSPÓŁPRACUJĄCE
         
         
Jeżeli jesteś zainteresowany współpracą z nami napisz do nas.
Copyright © Podkarpacki Portal Turystyczny & kwiateek & gate.cd 2003 - 2017 Wszelkie prawa zastrzeżone
Czas generowania strony: 0.011 secs