Główna Konie Bilety Lotnicze Ryanair Wizzair Wycieczki Alpy Bilety Rzeszów Mapa Podkarpacia Tanie Loty
Kamera Rzeszów Bilety Autokarowe Zdrowie i Uroda Ciąża i Poród Dieta i Odchudzanie Wypożyczalnia Pizza Rzeszów
DODAJ OFERTE Aktualności BANERY REKLAMA Prywatność Kontakt Foto Wycieczki Rzeszów MTB Rzeszów
Agroturystyka
Apartamenty
Biura turystyczne
Domki letniskowe i wypoczynkowe
Hotele i Motele
Ośrodki wczasowe i wypoczynkowe
Pensjonaty i Pokoje Gościnne, Kwatery
Pola namiotowe
Przewodnicy i Piloci
Pływalnie i Baseny
Restauracje i Gastronomia
Sanatoria
Schroniska
Sklepy sportowe i turystyczne
Stadniny koni
Wędkarstwo
Wyciągi narciarskie
Wypożyczalnie i inne usługi turystyczne
Dodaj ofertę
Gdzie spędzisz Wakacje 2011?
Bieszczady
Beskid Niski
Pogórze
W mieście
U rodziny
Ze znajomymi
Wyniki :: Więcej

.: Miasto Przemyśl

PRZEMYŚL - powiat grodzki, największe miasto i stolica powiatu ziemskiego - jest jednym z najatrakcyjniejszych turystycznie i gospodarczo ośrodków w południowo - wschodniej Polsce.
Ze względu na położenie komunikacyjne oraz walory krajoznawczo - przyrodnicze i klimatyczne, Przemyśl stanowi atrakcyjne miejsce dla turystów zdecydowanych spędzać tu urlop. Jest również doskonałą bazą wypadową dla podróżujących w Bieszczady, do krajów Europy Wschodniej i na Bałkany. Bezpośrednie sąsiedztwo objętych Parkiem Krajobrazowym wspaniałych lasów gwarantuje myśliwym z kraju i zagranicy wiele emocji, urozmaicony krajobraz umożliwia uprawianie sportów zimowych, natomiast w sezonie letnim spośród licznych atrakcji regionu na szczególną uwagę zasługuje spływ z Krasiczyna do Przemyśla jedną z najczystszych polskich rzek - Sanem. Na zwiedzających czekają także interesujące zabytki Przemyśla.
Zapraszamy zatem do Przemyśla z przekonaniem, że już podczas pierwszego z nim spotkania znajdziecie Państwo wiele powodów do kolejnych

Interaktywny plan miasta Przemyśla:
http://www.przemysl.pl/mapa/index.htm

Dziękujemy Urzędowi Miasta w Przemyślu za przekazanie materiałów.
Zapraszamy na stronę www.przemysl.pl

  1. Zarys dziejów
  2. Warto odwiedzić
  3. Ważniejsze zabytki Przemyśla
  4. Szlaki turystyczne
  5. Kultura
  6. Agroturystyka, noclegi na wsi
1. Zarys dziejów Przemyśla

Przemyśl należy do miast, które swoje dzieje i rozwój zawdzięczają położeniu geograficznemu. Do powstania grodu, a później znaczącego ośrodka miejskiego przyczyniło się bowiem usytuowanie Przemyśla na pograniczu trzech krain: Niziny Sandomierskiej, Pogórza Karpackiego i Przedgórza Karpat Wschodnich. Nie bez znaczenia była też różnorodność gleby w najbliższej okolicy, bliskość zasobów solnych czy wreszcie położenie nad dużą spławną rzeką San. Naturalne przejście między Karpatami a częścią Niziny Sandomierskiej pozwoliło wytyczyć przechodzący przez tzw. Bramę Przemyską i uczęszczany od stuleci szlak handlowy, który łączył miasta wschodniej i zachodniej Europy. O jego znaczeniu świadczy choćby informacja o istnieniu w Przemyślu w I połowie XI wieku faktorii kupców żydowskich, będąca jednocześnie najstarszą wiadomością o osadnictwie żydowskim na ziemiach polskich. Dla sprawowania kontroli nad tym szlakiem handlowym, na terenie Przemyśla zaczęły funkcjonować warownie obronne.
Położenie Przemyśla na pograniczu trzech państw powodowało, że co najmniej od X wieku starali się o włączenie go do swej strefy wpływów władcy Polski, Rusi i Węgier. Z rywalizacją tą wiąże się najstarsza wzmianka źródłowa o Przemyślu z 981 r. Na przełomie XI i XII wieku był on stolicą jednego z księstw ruskich, zaś od połowy XIV stulecia wchodził w skład państwa polskiego - zresztą w tym właśnie okresie uzyskał prawa miejskie (magdeburskie) potwierdzone w 1389 r . przywilejem króla Władysława Jagiełły.
W dobie średniowiecza był Przemyśl stolicą Ziemi - jednostki administracji państwowej obejmującej obszar ponad 12 tys. km2. Tutaj mieli też swe siedziby władcy prawosławni oraz biskupi katoliccy, jako że miasto zamieszkiwała ludność wielu narodowości, wyznań i kultur. W XV w., obok najliczniej reprezentowanych Polaków, Rusinów i Niemców, mieszkali tu również Czesi, Ormianie i Żydzi. Stopniowo jednak mniejszości asymilowały się i w XVII - XVIII w. W Przemyślu i na przedmieściach dominowali liczebnie Polacy, Rusini i Żydzi. Na wyraziste różnice religijne nałożyły swą korektę postanowienia uni brzeskiej; w XVII w. Prawosławni Rusini różnili się od Polaków obrządkiem tego samego wyznania katolickiego. Początkowo nazywano ich unitami, zaś pod koniec XVIII w. Przyjęło się i ustaliło dlań określenie grekokatolicy.
Z uwagi na krzyżowanie tu szlaków handlowych łączących linię wschód - zachód (Lwów - Kraków) oraz północ - południe (wybrzeże bałtyckie - Węgry) Przemyśl był ważnym ośrodkiem targowym. Oprócz towarów sprowadzanych przez kupców z innych miast i rejonów, na lokalnym rynku znajdowały się wytwory tutejszych rzemieślników, którzy na przełomie XVII i XVIII wieku reprezentowali ponad 60 specjalizacji. O ówczesnej świetności zamieszkałego przez ponad 6 tys. ludzi miasta świadczyły wodociągi, brukowane ulice, renesansowy ratusz, liczne obiekty sakralne oraz okalające Przemyśl mury obronne (ich relikty zachowały się od południowo - wschodnie strony starówki) z trzema bramami i dziewięcioma basztami. Znajdowało się tu około 350 domów i kamienic wokół rynku i na 17 ulicach. Złoty okres dziejów Przemyśla zakończył się wraz z nastaniem w połowie XVII stulecia długotrwałych wyniszczających wojen, klęsk żywiołowych i ogólnego kryzysu państwa. Sytuacja taka utrzymywała się z górą sto lat i dopiero u schyłku XVIII wieku miasto osiągnęło stan zaludnienia porównywalny ze stanem z początku XVII wieku.
W 1772 r. w wyniku I rozbioru Polski, Przemyśl wraz z terenami późniejszej Galicji przeszedł pod panowanie austriackie. Dopiero po 1880 r., w dobie tzw. Autonomii Galicji stał się możliwy jego rozwój, który w niejako naturalny sposób wiązał się ze strategicznym położeniem - przy granicy z cesarstwem rosyjskim. Rozbudowano sieć umocnień obronnych: utworzyły one system fortów twierdzy Przemyśl, uznanej za jedną z największych w ówczesnej Europie. Ożywieniu gospodarczemu sprzyjała przebiegająca przez miast linia kolejowa łącząca Kraków ze Lwowem oraz jej odnoga wiodąca na Węgry. Miasto poszerzyło także swoje terytorium i rozbudowywało się poza linią murów miejskich, zburzonych zresztą u schyłku XVIII wieku. Rozkwitało życie kulturalne i rozwijał się ruch patriotyczny: pod koniec ubiegłego stulecia powstało Towarzystwo Dramatyczne "Fredreum", wzniesiono pomniki Adama Mickiewicza i Jana III Sobieskiego, w 1909 r. rozpoczęło działalność Towarzystwo Przyjaciół Nauk. Podczas I wojny światowej miast - twierdza przeżyło dwukrotne oblężenie wojsk rosyjskich.
W listopadzie 1918 r., w wyniku odzyskania niepodległości, znalazło się w granicach odrodzonego państwa polskiego, choć w tym czasie jego mieszkańcy musieli potwierdzać swe dążenia podczas toczących sę walk polsko-ukraińskich. W latach 1918-1939 Przemyśl był nadal siedzibą powiatu, tutaj rezydowali przemyscy biskupi rzymsko- i grekokatoliccy, a 50-tysięczną społeczność współtworzyli Polacy, Ukraińcy i Żydzi.
Widownią kolejnych zmagań zbrojnych stał się Przemyśl podczas II wojny światowej. Od września 1939 r. do czerwca 1941 r. wzdłuż miejskiego odcinka Sanu wiodła niemiecko-sowiecka granica państwowa, wytyczona na mocy paktu Ribbentrop-Mołotow. Po ustaleniach zawartych w Teheranie i Jałcie narzucono Polsce granicę państwową wzdłuż tzw. linii Curzona, w rezultacie czego Przemyśl znalazł się w pasie przygranicznym, a granica państwowa oddzielała od niego tereny, które od wieków stanowiły naturalne zaplecze ekonomiczne. Był to istotny powód trudności rozwojowych miasta w latach następnych, pogłębionych zaistniałymi podczas II wojny światowej i tuż po jej zakończeniu zmianami demograficznymi. Po wymordowaniu ludności żydowskiej przez hitlerowców, a także po wysiedleniu ludności ukraińskiej, w ciągu kilku lat Przemyśl stał się niemal jednonarodowy i monokulturowy. Zmiana statusu miasta nastąpiła w 1975 r. w związku z nowym podziałem administracyjnym kraju i utworzeniem województwa przemyskiego. Powstanie struktur wojewódzkich oraz podniesienie rangi Przemyśla było ważnym i korzystnym czynnikiem w powojennych dziejach liczącego się dziś 70 tys. mieszkańców miasta. Bardzo pożyteczne okazały się dlań także przemiany ustrojowe w Polsce ostatnich lat, dzięki którym samorządom przywrócona została w 1990 r. władz na szczeblu lokalnym. Równocześnie z postępującą demokratyzacją życia zaznaczył się wzrost znaczenia Przemyśla jako ośrodka administracji kościelnej. W roku następnym Jan Paweł II dokonał reformy organizacji terytorialnej kościoła rzymskokatolickiego w Polsce, w wyniku czego powstała archidiecezja przemyska.
Zmiany polityczne w Europie Środkowo-Wschodniej spowodowały, że przygraniczne położenie Przemyśla - jedna z poważnych przyczyn zastoju w okresie PRL - w nowych warunkach postrzegane jest jako czynnik zdecydowanie sprzyjający dynamicznemu rozwojowi miasta. Międzynarodowe przejście graniczne w Medyce Wolny Obszar Celny wyznaczają charakter ożywienia ekonomicznego, natomiast warto pamiętać, iż Przemyśl to także bardzo interesujący punkt na turystycznej mapie Polski.
Walory te podkreśla bliskość Bieszczad, położony nie opodal zamek w Krasiczynie, pierścień fortów Twierdzy Przemyśl czy przepływający przez miasto San. Nie sposób pominąć licznie zgromadzonych na przemyskiej starówce zabytków i Zamku Kazimierzowskiego (z reliktami palatium oraz rotundą z początku tysiąclecia), widocznego na dominującym nad miastem wzgórzu. Czasy świetności Przemyśla pamiętają zabytkowe kamieniczki w rynku, bazylika archikatedralna, kościoły oo. Franciszkanów, Reformatów, Karmelitów czy kościół pojezuicki, w którym obecnie mieści się katedra katolicka obrządku wschodniego. Przeszłość miasta i regionu dokumentują zbiory Muzeum Narodowego Ziemi Przemyskiej i Muzeum Archidiecezjalnego.



2. Warto odwiedzić

TWIERDZA PRZEMYŚL
Tysiącletni Przemyśl ze względu na strategiczno - militarne położenie i znaczenie, od XVI - XVII w . pełnił funkcję warownego grodu; w średniowieczu ufortyfikowanego miasta z górującym nad nim zamkiem; w okresie zaboru austriackiego wyznaczony został do pełnienia roli zapory, chroniącej drogi wiodące ze wschodu i północy na południe i zachód. Gdy w połowie XIX w . zaostrzyły się zatargi o Bałkany między Austrią a Rosją, Przemyśl - główne ogniwo we wschodnim systemie obronnym Austro-Węgier - w okresie wojny krymskiej (1853-1856) zamieniony został w obóz warowny budowany w systemie poligonalnym. Miasto otoczone zostało pierścieniem 15 km wału i fosy, wzmocnionym około 30 bastionami, fortami, kleszczami i bramami.
Po wynalezieniu i zastosowaniu w drugiej połowie XIX w . gwintowanej broni palnej, znacznie zwiększającej jej działalność, w całej Europie nastąpiło pogłębienie przedpola obrony dotychczasowych obozów warownych, przeistaczając je w rozległe twierdze fortowe. W latach 1888-1914 Przemyśl zmienił się w pierścieniową twierdzę fortową I klasy, trzecią co do wielkości na dwieście wybudowanych w Europie. Wokół miasta, na obwodzie 45 km, na wzgórzach, wybudowane zostały 44 forty główne i pomocnicze (międzypolowe) jedno i dwuwałowe, ześrodkowane (dla piechoty i artylerii), artyleryjskie i pancerne. Modernizacji uległy także dotychczasowe poligonalne obozy warowne, zamienione na wewnętrzne pierścienie twierdzy. Po wybuchu wojny, twierdza w latach 1914-15 spełniła swoja rolę w pierwszym oblężeniu, zatrzymując pod fortami blisko 300 000 armię rosyjska prącą w kierunku przełęczy karpackich oraz Krakowa i Śląska. W drugim oblężeniu, twierdza z powodu braku żywności, zimna i wyczerpania żołnierzy, w dniu 22 III 1915 poddała się wojskom rosyjskim, po uprzednim wysadzeniu fortów, magazynów, mostów, zniszczeniu dział i wszelkich materiałów wojennych. W dniu 3 VI 1915 r. zniszczona twierdza została odbita przez połączone armie austro-węgierskie i niemieckie.
W walkach o twierdzę obie walczące strony poniosły straty sięgające 115 000 żołnierzy zabitych, rannych i zaginionych. Zniszczone i zdewastowane forty w 1968 roku zostały uznane za chroniony zabytek architektury obronnej. W 1997 roku Przemyśl został objęty Krajowym Programem Ochrony i Konserwacji Architektury Obronnej - do 2000 r. opracowana zostanie dokumentacja zagospodarowania fortów dawnej twierdzy. Po fortach stanowiących unikalną atrakcję historyczno - turystyczną i przepiękną krajobrazowo, prowadzi szlak turystyczny znakowany kolorem czarnym.

MUZEUM TWIERDZY PRZEMYŚL
Przemyśl, ul.Grodzka (piwnice Klubu Garnizonowego)
muzeum_twierdzy_przemysl@op.pl
Czynne: poniedziałki, środy i niedziele w godzinach 10.00 - 17.00
Ekspozycja złożona ze znalezisk pochodzących z Twierdzy Przemyśl (w większości z prywatnych kolekcji). Wśród prezentowanych eksponatów można obejrzeć m.in. pociski artyleryjskie z końca XIX w., broń palną i białą, umundurowanie żołnierzy biąrących udział w walkach o Twierdzę, oprzyrządowanie wojskowe, fotografie, pocztówki, amunicję, mapy, portrety dowódców a także bardzo atrakcyjną rekonstrukcję ziemianki.

SZWEJK W TWIERDZY PRZEMYŚL
Czwarty, ostatni tom powieści J. Haszka "Przygody dobrego wojaka Szwejka" zatytułowany "Po przesławnym laniu" niemal w całości poświęcony jest wydarzeniom jakie przeżył bohater w Przemyślu po odbiciu twierdzy, w lipcu 1915 roku. Pójdźmy śladami dobrego wojaka. Szwejk złapany został przez patrol żandarmerii polowej jako zbiegły jeniec rosyjski. Stało się to z przyczyny munduru żołnierza rosyjskiego znalezionego nad stawem, który z ciekawości ubrał on na siebie. Potraktowany zrazu jako zbiegły jeniec wkrótce zakwalifikowany został jako szpieg rosyjski i odstawiony piechotą z Dobromila do Przemyśla.

"... Dopiero w Przemyślu, gdy wieczorem spędzono jeńców do jakiegoś rozbitego fortu strefy wewnętrznej, mógł Szwejk odpocząć w jednej ze stajen artylerii fortecznej ..." (J. Haszek "Przygody dobrego wojaka Szwejka", t. IV)

Muzeum Dzwonów i Fajek
W dniu 22 października 2001 roku zostało otwarte Muzeum Dzwonów i Fajek w Wieży Zegarowej, Oddział Muzeum Narodowego Ziemi Przemyskiej w Przemyślu.
Otwarciu Muzeum towarzyszyła sesja popularno - naukowa, na którą złożyły się wykłady:
1. Elżbiety Wróblewskiej z Centralnego Muzeum Morskiego w Gdańsku pt. "Dzwony z ludwisarni gdańskich i toruńskich, w zbiorach MNZP i kościele parafialnym w Medyce"
2. Moniki Paś z Muzeum Narodowego w Krakowie, pt. "Fajki ze zbiorów Muzeum Narodowego w Krakowie"
3. Marty Trojanowskiej z Muzeum Narodowego Ziemi Przemyskiej pt."Plakiety gipsowe z dzwonów zarekwirowanych w środkowej Galicji podczas I wojny światowej"
4. Urszuli Olbromskiej z Muzeum Narodowego Ziemi Przemyskiej pt."Z dziejów fajki wojskowej".
Muzeum Dzwonów i Fajek jest jedynym tego rodzaju muzeum w Polsce. Mieści się w zabytkowej Wieży Zegarowej w centrum starego Przemyśla. Powstało ono ze względu na to, iż właśnie w Przemyślu do tej pory działają  2 ludwisarnie oraz 11 firm fajkarskich. Celem Muzeum jest ekspozycja cennych wyrobów rzemiosła zarówno z dziedziny ludwisarstwa jak też fajkarstwa. Na otwarcie Muzeum zaplanowaliśmy ekspozycję złożoną głównie z muzealiów pochodzących z Przemyśla. Znajdują się na niej historyczne i współczesne dzwony i inne przedmioty ludwisarskie oraz historyczne i współczesne fajki. Dopełnienie wystawy stanowią tablice poglądowe dotyczące historii wytwórni, cyklu produkcyjnego dzwonów i fajek oraz obecnie działających ludwisarni oraz warsztatów fajkarskich. Dobór eksponatów został dokonany ze względu na ich wartości historyczne i artystyczne oraz dokumentacyjne.
Ekspozycja dzwonów ukazuje proces powstawania dzwonów oraz prezentuje szereg eksponatów - dzwonów w układzie chronologicznym. Powstała ona przy współpracy ludwisarzy: szczególnie Janusza Felczyńskiego, Witolda Sobola i Waldemara Olszewskiego z Przemyśla i Zbigniewa Felczyńskiego z Taciszowa koło Gliwic. Fotografie inwentaryzacyjne najciekawszych dzwonów wykonali w terenie pracownicy MNZP - są one również prezentowane. Można zobaczyć także unikatowe fotografie z pracowni ludwisarskiej Ludwika Felczyńskiego, przedstawiciela firmy Braci Felczyńskich w Przemyślu. Fotografie te zostały wykonane ze starych, szklanych negatywów, które znajdują się w zbiorach p. Walerii Felczyńskiej.
Ekspozycję uzupełniają dzwony okrętowe ( w tym z takich sławnych jednostek jak "Batory" czy ORP "Burza") wypożyczone z Centralnego Muzeum Morskiego w Gdańsku i Muzeum Marynarki Wojennej w Gdyni.
W gablotach umieszczono małe dzwonki różnych typów; niektóre bardzo pięknie dekorowane. Część z nich pochodzi z Muzeum Narodowego w Krakowie.
Kolekcję dzwonów MNZP tworzy kilkadziesiąt dużych dzwonów. Najcenniejsze z nich pochodzą z XVII i XVIII wieku. Niektóre z nich powstały w znanych ludwisarniach w Gdańsku i Toruniu. Cennym zabytkiem jest np. dzwon ludwisarza gdańskiego Gerharda II Benningka z 1625 roku i dzwony z jego rodaków, nieco później działających Wittwereków: Beniamina I z 1721 i Imanuela z 1751 roku.
Interesujące są też trzy pięknie brzmiące osiemnastowieczne dzwony zegarowe pochodzące z warsztatów niemieckich działających na Dolnym Śląsku. Wreszcie z nowszych zabytków - dzwon odlany około 1935 roku w warsztacie Braci Felczyńskich a przeznaczony do małej parafii w Dorominie k. Sandomierza. Dzwon ten nosi nazwę Paweł, ma piękny płaszcz - cały płasko rzeźbiony i bardzo ciekawą historię z czasu ostatniej wojny. Bardzo ciekawym zabytkiem jest też fragment czternastowiecznego dzwonu z Osobnicy - wypożyczony z Muzeum Narodowego w Krakowie, a także dzwonek okolicznościowy, odlany przez firmę Jana Felczyńskiego z Przemyśla, zamówiony na okoliczność spotkania Ministrów Obrony Węgier, Czech, Słowacji i Polski w Przemyślu, w dniach 3-4 listopada 1999 roku.
Dzwony trafiły do nas głównie drogą zakupów i darów. Najwięcej ofiarowali nam ludwisarze - p. Janusz Felczyński, p. Witold Sobol i Wademar Olszewski, p. Zbigniew Felczyński i p. Roman Mil.
Ekspozycja fajek obejmuje eksponaty ze zbiorów Muzeum Narodowego Ziemi Przemyskiej oraz fajki znalezione na fortach Twierdzy Przemyśl (ze zbiorów Przemyskiego Klubu Fajki oraz Pana Henryka Worobca). Ciekawostką jest fajka rezerwisty i unikatowa fajczarnia w kształcie armaty. "Początki fajki przemyskiej" to ekspozycja ukazująca elementy warsztatu fajkarskiego (przekazanego przez Pana Zbigniewa Bednarczyka), cykl produkcyjny fajki wrzoścowej i fajki glinianej oraz realia i dokumenty nie istniejących firm Wincentego Swobody i Ludwika Walata (ze zbiorów Pana Ryszarda Kulpińskiego) oraz do niedawna działających wytwórców - Michała i Mieczysława Walatów. Ekspozycję zamyka "Współczesna fajka przemyska", na której prezentowane są fajki będące produktami działających obecnie firm fajkarskich. Obrazuje ona w pełni tak różnorodny dorobek fajkarzy przemyskich.

Muzeum Dzwonów i Fajek
ODDZIAŁ MUZEUM NARODOWEGO ZIEMI PRZEMYSKIEJ
Wieża Zegarowa, ul. Władycze 3 37-700 Przemyśl
tel.: (016) 678-96-66
godziny otwarcia oddziału: wtorek, piątek - 10.30-17.30
środa, czwartek, - 10.00-14.00, sobota 10.00 - 15.00
niedziela - 12.00 - 16.00, poniedziałek - nieczynna

Muzeum Narodowe Ziemi Przemyskiej
ul. Plac Czackiego 3, tel. (016) 678-33-25
godziny otwarcia Muzeum: wtorek, piątek - 10.30-18.00,
środa, czwartek, sobota, niedziela - 10.00-14.00,
poniedziałek - nieczynne
Biblioteka: czynna od wtorku do soboty w godzinach otwarcia Muzeum.
Muzeum powstało z inicjatywy braci Kazimierza i Tadeusza Osinskich, którzy ofiarowali swe zbiory tworzącemu się w owym czasie Towarzystwu Przyjaciół Nauk w Przemyślu. Zbiory muzeum posiadają następujace działy: Archeologiczny, Etnograficzny, Sztuki, pamiątek I wojny, oraz bogatą w zbiory Bibliotekę. Wystawiane są też ekspozycje czasowe.
Wystawy stałe:
"Dzieje ziemi i człowieka w regionie przemyskim"
Ekspozycja prezentuje zabytki archeologiczne z ziemi przemyskiej od epoki kamienia do końca wczesnego średniowiecza, w tym zabytki scytyjskie, monety rzymskie i bizantyjskie, wczesnośredniowieczne pektorały i pieczęcie, zespół militariów z Radymna oraz unikalne zabytki z wyposażenia grobów staromadziarskich.
"Wnętrze tradycyjnej izby wiejskiej"
Jedna część wystawy stylizowana jest na izbę wiejską. Zobaczyć można elementy wyposażenia wnętrz mieszkalnych, przedmioty codziennego użytku, stroje ludowe. W drugiej części sali zgrupowane są narzędzia rolnicze i pszczelarskie oraz ludowe instrumenty muzyczne. Ekspozycję dopełniają archiwalne fotografie architektury wiejskiej z okolic Przemyśla oraz Lubaczowa wykonane w latach 50-tych.
"Ikony w zbiorach Muzeum NZP, XV-XX wiek"
Przemyska kolekcja ikon datowana od XV do pocz. XX wieku należy do najstarszych i najciekawszych w kraju. Na wystawie pokazano ikony wykonane techniką temperową na drewnie, malowane na płótnie oraz wykonane na blasze techniką olejną. W niezwykle różnorodnym zbiorze dominują ikony wchodzące pierwotnie w skład ikonostasów, w tym także carskie wrota malowane i rzeźbione. Obok nich są ikony w tzw. obramieniu ołtarzykowym, feretrony i krzyże procesyjne. Kolekcję uzupełniają wyroby rzemiosła artystycznego: lichtarze, elementy stroju liturgicznego, krzyżyki, plakietki, medaliki.
"Galeria Kodeńska". Na korytarzach I-go piętra wyeksponowana jest część unikalnej galerii sarmackiej rodu Sapiechów ufundowana przez Jana Fryderyka Sapiechę z Kodnia n/Bugiem około 1720 roku. "Bitwa pod Somosierrą". Na ścianach korytarza 2-go piętra wyeksponowany jest czteroczłonowy szkic do panoramy bitwy pod Somosierrą Wojciecha Kossaka i Michała Wywiórskiego z 1900 roku. 
 
Muzeum Archidiecezjalne
im. Błogoslawionego Biskupa J.S. Pelczara
ul. Plac Czackiego 2, tel. (016) 678 - 27 - 92
czynne codziennie od od 1 maja do 31 pazdziernika. Godziny otwarcia : od poniedziałku do niedzieli - 10.00 do 15.00
Muzeum istnieje od 1902 roku. Prezentuje sztukę sakralną. Wystawiane są też ekspozycje czasowe.



3. Ważniejsze zabytki Przemyśla

Przemyśl, miasto o ponad tysiącletniej historii, wspaniale wpisane w pejzaż Pogórza Przemyskiego i przecinającą go dolinę Sanu, należy dziś do najcenniejszych i najrozleglejszych zespołów zabytkowych południowo-wschodniej Polski. Udokumentowana w źródłach historia miasta sięga początków państwa polskiego, kiedy to Przemyśl należał do najważniejszych grodów monarchii piastowskiej, a powstałe na początku XI wieku palatium z rotundą, których relikty przetrwały na dziedzińcu przemyskiego zamku, stanowiło najdalej wysuniętą na wschód ówczesnego państwa rezydencję władcy. Burzliwe dzieje miasta w wiekach średnich, kiedy to Przemyśl wielokrotnie zmieniał przynależność geopolityczną, przeobraziły go w wieloetniczny ośrodek administracyjny i gospodarczy na pograniczu kultur. Obok cywilizacji łacińskiej, na trwałe zadomowiła się tutaj kultura bizantyjsko-ruska, a średniowieczny gród przemyski przez pewien czas pełnił funkcję stolicy odrębnego księstwa ruskiego. Po 1340 roku następuje rozwój miasta obdarzonego przywilejami królewskimi, a na początku epoki nowożytnej Przemyśl staje się jednym z najbogatszych i największych miast Królestwa Polskiego. W obrębie dawnego grodu powstaje gotycki warowny zamek, który po szesnastowiecznej modernizacji należał do najnowocześniejszych fortec w kraju. Okres panowania Jagiellonów wiąże się z ukształtowaniem zachowanego po dziś dzień układu urbanistycznego miasta, które zyskało potężny system fortyfikacyjny, oparty o pierścień murów obronnych z basztami i bramami. W tym czasie powstają także główne dominanty krajobrazu architektonicznego miasta, jak gotycka katedra, zabudowa przyrynkowa czy zachowane dziś w nieco przekształconej formie liczne zabudowania klasztorne, które swój “złoty wiek” przeżywać będą w epoce nowożytnej. Z nadejściem wieku XVIII zaczyna się stopniowy upadek miasta, którego kulminacja nastąpi po 1772 roku, kiedy to Przemyśl wraz z całą ziemią przemyską w wyniku I rozbioru Polski włączony zostaje do monarchii habsburskiej. Upadkowi miasta towarzyszy niszczenie historycznych monumentów, w tym wspaniałego renesansowego ratusza usytuowanego na placu rynkowym - symbolu niezależności i potęgi miasta oraz monumentalnych świątyń Dominikanów, Bonifratrów i Dominikanek. Ponowne ożywienie i rozwój miasta wiąże się z budową w II poł. XIX wieku wokół Przemyśla dwóch pierścieni założeń fortyfikacyjnych Twierdzy Przemyśl, mającej strategiczne znaczenie dla obrony granic imperium austro-węgierskiego. Miasto, będące teraz zapleczem dla gigantycznego garnizonu wojskowego, przekształca się w nowoczesny ośrodek wielkomiejski, zaopatrzony we wszystkie niezbędne media. Rozwojowi miasta sprzyjało także połączenie go liniami kolejowymi z głównymi ośrodkami państwa austro-węgierskiego. Na ten okres przypada rozwój dawnych przedmieść, które zyskały modną eklektyczna i secesyjną zabudowę, dorównującą standardem i przepychem najbogatszym miastom ówczesnej Europy. Twierdza zadecydowała także o charakterze miasta w okresie późniejszym, przyczyniając się w XX wieku do hamowania jego rozwoju. Pierwsza, a szczególnie druga wojna światowa spowodowała liczne zniszczenia w zabudowie miejskiej, widoczne w krajobrazie miasta do dnia dzisiejszego, czego najdobitniejszym przykładem jest całkowita zagłada dzielnicy żydowskiej, usytuowanej w rejonie obecnego Placu Berka Joselewicza. Mimo wspomnianych zniszczeń i licznych niefortunnych przekształceń, Przemyśl wciąż należy do najatrakcyjniejszych pod względem turystycznym ośrodków miejskich w Polsce, a spacer ulicami Starego Miasta to swoista lekcja historii sztuki. Spośród ponad 400 objętych prawną ochroną konserwatorską zabytków architektury niniejsze opracowanie w skrótowy z natury rzeczy sposób przybliża 20 wybranych obiektów, które w mniemaniu autora, najwyraźniej obrazują charakter miasta oraz bogactwo jego spuścizny kulturowej.

Zespół zabudowy przyrynkowej
Obecny układ urbanistyczny Starego Miasta w Przemyślu ukształtowany został w II poł. XIV wieku, kiedy to miasto obdarzone zostało przywilejem lokacyjnym opartym na prawie niemieckim (magdeburskim). Integralną, a zarazem najważniejszą częścią powstałego wówczas założenia przestrzennego był plac rynkowy na rzucie zbliżonym do kwadratu o bokach długości 80 m, którego pierzeje wypełniła zabudowa mieszczańska, należąca do najzamożniejszego patrycjatu. Początkowo w większości drewniana zabudowa, w II połowie XV i w XVI wieku zastąpiona zostaje trzytraktowymi murowanymi kamienicami, zajmującymi wąskie parcele usytuowane prostopadle do boków rynku. Kamienice o zbliżonym do siebie programie funkcjonalnym, którego podstawowym założeniem było połączenie funkcji handlowej, lokalizowanej na parterze z mieszkalną, obejmującą piętra oraz magazynową, mieszczącą się w obszernych, sklepionych piwnicach, poprzedzone zostały charakterystycznymi dwuosiowymi podcieniami, łączącymi się na długości całej pierzei. Wszystkie kamienice z biegiem czasu ulegały przebudowom i rozbudowom, niektóre zastępowano nowymi, a nawet likwidowano (na przełomie XVIII i XIX wieku rozbiórce uległa zabudowa zachodniej pierzei Rynku w związku z wytyczeniem tzw. drogi cesarsko-królewskiej, przebiegającej przez most na Sanie, Rynek oraz dzisiejszą ulicę Kazimierza Wielkiego). W obecnej postaci przemyskie kamienice przyrynkowe ostatecznie ukształtowane zostały na przełomie XIX i XX wieku, w większości zyskując eklektyczne elewacje oraz spłaszczone, kryte blachą dachy. Do najlepiej zachowanych, a zarazem najciekawszych kamienic przyrynkowych należą budynki nr 4, 9, 11, 15 oraz 17, w którego to przyziemiu zachował się przepiękny renesansowy portal wiodący do charakterystycznej sieni, będącej nieodłącznym elementem przemyskich kamienic. Niegdyś centrum placu rynkowego wypełniał monumentalny budynek ratusza, wzniesiony w poł. XVI wieku przez pochodzącego z Włoch architekta Andrzeja Bononiego, którego wysoka wieża oraz monumentalna attyka przez stulecia stanowiły dominantę panoramy miasta. Ratusz ten, znany m.in. z siedemnastowiecznej ikonografii, rozebrany został decyzją władz zaborczych w 1794 roku. Z czasem funkcję ratusza - siedziby władz miejskich - przejęła kamienica Rynek 1, która po przeprowadzonej w II poł. XIX wieku przebudowie przystosowana została do funkcji administracyjnych.

Zamek Kazimierzowski
Początki rezydencji władczej na wzgórzu zamkowym w Przemyślu sięgają I ćw. XI wieku, kiedy to w centrum istniejącego już warownego grodu wzniesione zostały, zapewne staraniem Bolesława Chrobrego, kamienne palatium oraz przylegająca doń kaplica w typie rotundy prostej. W XII wieku, w okresie przynależności Przemyśla do Rusi w przestrzeni grodu powstaje monumentalna murowana cerkiew, zwana dziś cerkwią Wołodara. W 1340 roku, po zajęciu miasta przez Kazimierza Wielkiego, na miejscu dawnego grodu wzniesiony zostaje, założony na planie czworoboku z basztami w narożach, murowany zamek, którego pozostałością jest dziś ostrołukowa kamienna arkada bramy zamkowej. Po spaleniu zamku przez Wołochów w 1498 roku kompleksową odbudowę rezydencji podjął starosta przemyski Piotr Kmita. Prace, realizowane w latach 1512-1553, przeobraziły gotycki zamek w nowoczesną, jak na owe czasy, fortecę typu bastejowego, z cylindrycznymi basztami - bastejami w narożach, które zastąpiły gotyckie wieże. Kolejna przebudowa, prowadzona przez starostę Marcina Krasickiego (dziedzica pobliskiego Krasiczyna), nadała zamkowi późnorenesansowy charakter (jej śladem są wieńczące zamkowe baszty attyki). Popadający w ruinę począwszy od II poł. XVII w. zamek wyremontował i znacznie przebudował w latach 1759-1762 starosta Stanisław Poniatowski, usuwając m.in. ruiny baszt płd. i zach. wraz z łączącą je kurtyną, zamykając zamek nowym murem, przecinającym w połowie pozostałości murów wczesnopiastowskiego palatium. W okresie rozbiorów następuje ponowny upadek i rujnacja zamku, powstrzymana w II poł. XIX w., kiedy to przejęte przez miasto pozostałości zamku zaadaptowane zostają na cele kulturalne. W 1885 roku zamek obejmuje w użytkowanie Towarzystwo Dramatyczne “Fredreum”, adaptując płn.-wsch. skrzydło na salę widowiskową z zapleczem. W latach 1975-1991 w trakcie kompleksowego remontu, m.in. zrekonstruowano rozebraną w XVIII wieku płd.-zach. część zamku z basztami narożnymi oraz wykonano replikę wczesnopiastowskiego palatium i rotundy.

Archikatedra p.w. Wniebowzięcia NMP i św. Jana Chrzciciela
Początki świątyni sięgają XII lub XIII wieku, kiedy to w ówczesnej osadzie przygrodowej, zlokalizowanej w rejonie dzisiejszego placu katedralnego, wzniesiony został murowany kościół p.w. św. Mikołaja. Budowla ta, założona na planie rotundy prostej, przez trzy stulecia pełniła funkcję przemyskiego kościoła parafialnego, skupiającego ludność obrządku łacińskiego. Po ustanowieniu w Przemyślu biskupstwa rzymskokatolickiego w II poł. XIV w. kościół ten przez jakiś czas pełnił rolę katedry biskupiej. W 1460 roku biskup przemyski Mikołaj Błażejowski wraz z Kapitułą Katedralną powziął uchwałę o budowie na miejscu starego kościoła p.w. św. Mikołaja nowej katedry. Prace budowlane przy wznoszeniu obecnej świątyni katedralnej rozpoczęto zapewne już w 1460 roku od budowy monumentalnego gotyckiego prezbiterium (częściowo z materiału rozbiórkowego pozyskanego z kościoła św. Mikołaja). W roku 1495, jeszcze nie ukończoną budowlę dotknął katastrofalny pożar, którego skutki znacznie opóźniły zakończenie prac budowlanych. W latach 1547-1549 budowniczy o imieniu Protazy rozpiął nad prezbiterium i nawą kościoła gwieździsto-sieciowe sklepienie, które przyozdobiono wspaniałą dekoracją malarską o motywach roślinnych. Ostatecznie budowę gotyckiej katedry zakończono ok. 1559 r. za rządów biskupa Jana Dziaduskiego. W roku 1578 do północnej ściany korpusu nawowego katedry dobudowana została staraniem starosty przemyskiego Jana Tomasza Drohojowskiego renesansowa kaplica kopułowa (obecnie pod wezwaniem Najświętszego Sakramentu). W latach 1724-1733 z inicjatywy biskupa Aleksandra Antoniego Fredry gotycka katedra uległa kompleksowej przebudowie w duchu panującej wówczas stylistyki barokowej. Całkowicie zmieniony został wystrój korpusu nawowego oraz elewacji zewnętrznych, obniżeniu uległy dachy świątyni, a do ściany południowej korpusu dobudowana została kopułowa kaplica p.w. Pana Jezusa Ukrzyżowanego (Fredrów). W trakcie prac, w 1733 roku runęło nowo wzniesione barokowe sklepienie korpusu nawowego, niszcząc bezpowrotnie większość wyposażenia, w tym 62 pomniki nagrobne. Rozpoczęta natychmiast odbudowa, utrzymująca barokową stylistykę wnętrza świątyni, zakończona została w roku 1744. W kilka lat później późnobarokowy wystrój zyskała także kaplica Drohojowskich, której wnętrze ozdobił freskami znakomity lwowski artysta Stanisław Stroiński. Kolejny gruntowny remont katedry odbył się etapami w latach 1883 – 1913 wg projektu Tomasza Prylińskiego oraz w końcowej fazie - Stanisława Majerskiego. W tym to czasie m.in. gruntowanie odnowiono prezbiterium przywracając mu częściowo formy gotyckie, wymieniono większość wyposażenia ruchomego (m.in. ołtarz główny, stalle, ambonę, ołtarze boczne) oraz sprawiono nowy wystrój malarski korpusu nawowego wykonany w latach 1901-1903 przez Karola Popiela. W takiej to postaci z niewielkimi zmianami przemyska katedra przetrwała do naszych czasów. W roku 1992 Ojciec Święty Jan Paweł II ustanowił w Przemyślu metropolię, tym samym dotychczasowa katedra podniesiona została do rangi archikatedry metropolitalnej.
W katedrze znajduje się otoczona kultem, wykonana z alabastru w XV wieku, figura Matki Bożej Jackowej, koronowana w 1766 roku przez biskupa Ignacego Krzyżanowskiego. Znajdują się tu także relikwie świętego Józefa Sebastiana Pelczara oraz błogosławionego ks. Jana Balickiego. Pod posadzką katedry dostępne są za zgodą probostwa pozostałości murów romańskiego kościoła p.w. św. Mikołaja.
W sąsiedztwie katedry znajduje się monumentalna dzwonnica wznoszona etapami w latach 1759-1764 (dwie dolne kondygnacje) i w 1907 roku, kiedy to wzniesiono trzecią kondygnację projektu Stanisława Majerskiego, wieńcząc ją monumentalnym neobarokowym hełmem.

Kościół p.w. św. Marii Magdaleny (OO. Franciszkanów)
Zakon Braci Mniejszych (Franciszkanów) swą działalność w Przemyślu zapoczątkował już ok. 1235 roku. W 1379 roku staraniem biskupa przemyskiego Eryka z Winsen wzniesiony został pierwotny drewniany kościół franciszkański p.w. św. Marii Magdaleny. Jego miejsce w XV i XVII wieku zajęły dwie kolejne świątynie: gotycka oraz wczesnobarokowa, nakryta ośmioboczną kopułą. Obecny kościół (czwarty na tym samym miejscu) wzniesiony został w latach 1754-1778 wg projektu Walentego Haltmana, w stylu późnobarokowym. Kościół ten, z monumentalną dwuwieżową fasadą, poprzedzoną dwuramiennymi schodami, których balustradę zdobią trzy kamienne posągi przypisywane Sebastianowi lub Fabianowi Fesingerowi oraz wnętrzem dekorowanym iluzjonistyczną polichromią autorstwa lwowskich malarzy (w tym Stanisława Stroińskiego), należy do najpiękniejszych późnobarokowych założeń kościelnych w południowo-wschodniej Polsce. Architekturę świątyni uzupełnia znakomite wyposażenie, obejmujące zespół kilkunastu ołtarzy, ambonę oraz prospekt organowy, wykonane przez lwowskich snycerzy pod kierunkiem Piotra Polejowskiego. W kościele przechowywane są relikwie św. Wincentego, patrona miasta.

Kościół p.w. św. Teresy (OO. Karmelitów Bosych)
Powstanie kościoła i klasztoru Karmelitów Bosych w Przemyślu wiąże się z fundacją wojewody podolskiego i starosty przemyskiego Marcina Krasickiego, właściciela pobliskiego zamku w Krasiczynie. Budowa świątyni, pomyślanej jako mauzoleum fundatora, prowadzona była w latach 1625-1630 zapewne wg projektu Galeazzo Appianiego. Równolegle z kościołem wzniesiono obszerny zespół zabudowań klasztornych, przylegający do świątyni od wschodu. W II połowie XVIII wieku kościół zyskał niezwykłej urody wyposażenie ruchome wykonane przez snycerzy lwowskich, w tym unikalną ambonę w kształcie “łodzi piotrowej”. W roku 1784, po kasacie zakonu Karmelitów, kościół przekazany został miejscowej społeczności greckokatolickiej z przeznaczeniem na sobór katedralny. Funkcję tę świątynia pełniła do 1946 roku, kiedy to ponownie przejęli ją Karmelici. Okres władania kościołem przez grekokatolików wiązał się z jego licznymi przebudowami, których uwieńczeniem było wzniesienie na skrzyżowaniu nawy i transeptu monumentalnej drewnianej kopuły. Począwszy od 1979 roku trwa systematyczny proces przywracania budowli pierwotnej formy architektonicznej, czego skutkiem stało się m.in. odtworzenie dawnego wyglądu fasady oraz zadaszenia. Przy kościele prowadzone jest duszpasterstwo garnizonowe.

Kościół p.w. św. Antoniego Padewskiego (OO. Franciszkanów Reformatów)
Franciszkanie Reformaci sprowadzeni zostali do Przemyśla w 1627 roku staraniem Piotra Cieciszewskiego z Żurawicy i jego żony Felicjany ze Stadnickich. Ich pierwszy drewniany kościół spłonął w wyniku najazdu wojsk Rakoczego w 1637 roku. Obecna świątynia, wznoszona etapami wraz z przylegającym doń od północy klasztorem od 1641 do 1664 roku, zawdzięcza swe powstanie fundacji tercjarza franciszkańskiego Hermenelausa Tyrawskiego. Z uwagi na położenie poza murami obronnymi miasta w pobliżu strategicznej Bramy Lwowskiej w II połowie XVII wieku kościół, staraniem wojewody podolskiego Andrzeja Maksymiliana Fredry, został ufortyfikowany i włączony do miejskiego systemu fortyfikacyjnego. W latach 1870-1880 świątynia uległa gruntownej przebudowie, nadającej jej zewnętrznym elewacjom cechy niderlandzkiego manieryzmu. Obok kościoła, w obwodzie ogrodzenia znajduje się pomnik gwardiana przemyskich Reformatów Wawrzyńca Szykowskiego, bohatera walk z Tatarami w 1672 roku.

Kościół p.w. Trójcy Przenajświętszej (Benedyktynek)
Zespół klasztorny Sióstr Benedyktynek w Przemyślu w swej obecnej postaci wzniesiony został w latach 1768-1777, z fundacji wojewody kijowskiego Franciszka Salezego Potockiego, na miejscu wcześniejszych zabudowań, sięgających swymi początkami I poł. XVII wieku, kiedy to do Przemyśla przybyła pierwsza grupa mniszek z opactwa jarosławskiego. Opactwo, położone przy przyczółku mostowym na Zasaniu, podobnie jak zespół klasztorny Franciszkanów Reformatów, włączone zostało do systemu fortyfikacyjnego miasta, uzyskując mury obronne ze strzelnicami (ich pozostałości przetrwały do dzisiaj). Usytuowany w centrum założenia kościół klasztorny p.w. Trójcy Przenajświętszej w 1780 roku ozdobiony został iluzjonistyczną polichromią, pokrywającą ściany i sklepienie wnętrza, wykonaną przez lwowskiego malarza Stanisława Stroińskiego (twórcę m.in. dekoracji malarskiej archikatedry lwowskiej oraz kościoła Bernardynów w Leżajsku). W XVIII wieku opactwo pełniło rolę ważnego w tej części Polski ośrodka edukacyjnego prowadzącego szkołę dla dziewcząt. Pod koniec XIX wieku barokowe wyposażenie kościoła uzupełnione zostało o zespół ołtarzy, wykonanych w pracowni Ferdynanda Majerskiego. Kościół i klasztor poważnie uszkodzone w czerwcu 1941 roku, w trakcie ataku wojsk niemieckich na ZSRR (m.in. w wyniku pożaru zniszczeniu uległ dach kościoła oraz częściowo pokryte freskami sklepienia), odbudowano po II wojnie światowej.

Kościół p.w. św. Józefa (Salezjanów)
Księża Salezjanie sprowadzeni zostali do Przemyśla w 1907 roku za sprawą biskupa przemyskiego Józefa Sebastiana Pelczara. W 1912 roku rozpoczęto budowę monumentalnego neogotyckiego kościoła, którego projekt sporządził włoski architekt Mario Corgolini z Turynu. Wybuch I wojny światowej w 1914 roku przerwał na kilka lat prace, do których przystąpiono już w niepodległej Polsce w 1919 roku, realizując wcześniejsze plany. Ostatecznie budowę kościoła, który zyskał wspaniałe neogotyckie wyposażenie korespondujące z architekturą świątyni, ukończono w 1927 roku.

Sobór katedralny p.w. św. Jana Chrzciciela (dawny kościół p.w. Najświętszego Serca Jezusowego, pierwotnie p.w. św. Ignacego - Jezuitów)
Kościół ten, pierwotnie należący do działającego w Przemyślu od 1610 roku Towarzystwa Jezusowego, wzniesiony został etapami, pomiędzy rokiem 1627 a 3 ćwiercią XVIII wieku, kiedy to wczesnobarokowa świątynia uległa gruntowanej przebudowie, uzyskując obecny późnobarokowy wyraz architektoniczny. Przebudowa kościoła, w trakcie której uzyskał on znakomitej klasy ruchome wyposażenie, uczyniła z niego jeden z najpiękniejszych kościołów ziemi przemyskiej. Bezpośrednio po zakończeniu prac nad przebudową i aranżacją wnętrza świątyni w 1773 roku następuje kasata zakonu jezuitów, a kościół stopniowo ulega zaniedbaniu i dewastacji. Całkowitemu rozproszeniu ulega barokowe wyposażenie, a także część detalu architektonicznego. W I połowie XIX wieku przejęty przez władze austriackie kościół zamieniony został na magazyn wojskowy, czego skutkiem była dalsza profanacja i dewastacja świątyni, która w roku 1885 znalazła się na progu zagłady za sprawą decyzji o jej rozbiórce. W wyniku protestów hierarchów kościoła przemyskiego oraz mieszkańców miasta roboty rozbiórkowe opóźniały się, a ostatecznie zostały całkowicie wstrzymane (rozbiórce uległy jedynie hełmy wież). W 1903 roku z inicjatywy biskupa przemyskiego (obecnego świętego) Józefa Sebastiana Pelczara przystąpiono do gruntownego remontu świątyni, pod kierunkiem architekta Stanisława Majerskiego. Odnowiony i ozdobiony neobarokowym wyposażeniem kościół przez kilkadziesiąt lat służył jako świątynia garnizonowa. W roku 1991 decyzją Stolicy Apostolskiej kościół przekazany został Parafii Katedralnej Obrządku Greckokatolickiego, stając się Archikatedrą Diecezji Przemysko-Warszawskiej Kościoła Greckokatolickiego. Adaptacja świątyni dla nowych potrzeb spowodowała zmianę jej wystroju wewnętrznego. Większość elementów wyposażenia ruchomego z pocz. XX wieku przeniesiona została do kościoła pobenedyktyńskiego w Jarosławiu. We wnętrzu katedry pojawiły się zaś nowe elementy, m.in. wspaniały ikonostas przeniesiony z cerkwi greckokatolickiej z Lubaczowa, nadając jej nowego wyrazu plastycznego i ideowego.
W przylegającym do świątyni budynku dawnego kolegium jezuickiego mieści się, założone w 1901 roku z inicjatywy biskupa Pelczara Muzeum Archidiecezjalne, jedno z najstarszych tego typu muzeów w Polsce, ze zbiorami sztuki sakralnej z terenu diecezji przemyskiej.

Wieża zegarowa
Wieża wzniesiona została w latach 1775-1777 z fundacji przemyskiego biskupa greckokatolickiego Atanazego Szeptyckiego, jako dzwonnica przyszłej katedry greckokatolickiej, mającej zastąpić wcześniejszą budowlę pochodzącą z XVI wieku. Do budowy tej nigdy jednak nie doszło, gdyż po kasacie klasztoru Karmelitów w 1784 roku diecezja greckokatolicka otrzymała na własność karmelicki kościół p.w. św. Teresy z przeznaczeniem na sobór katedralny. Dzwonnica, na której zawieszono zegar wieżowy (stąd obecna nazwa) z czasem zaczęła pełnić rolę wieży strażniczej, użytkowanej przez straż ogniową jako punkt obserwacyjny. W 1850 roku uległa częściowemu zniszczeniu w wyniku pożaru, który m.in. strawił efektowny późnobarokowy hełm. Obecnie we wnętrzu wieży funkcjonuje unikatowe Muzeum Dzwonów i Fajek, stanowiące oddział Muzeum Narodowego Ziemi Przemyskiej.

Cerkiew p.w. Matki Bożej Bolesnej (OO. Bazylianów)
Dzieje zakonu OO. Bazylianów w Przemyślu sięgają XIII wieku. Pierwsza wzmianka o bazyliańskim klasztorze na “Zasaniu” pochodzi z roku 1542. W 1786 roku klasztor ten ulega kasacie w wyniku dekretów józefińskich, a działalność zakonna przerwana zostaje aż do roku 1913, kiedy to grupa zakonników osiada w zakupionym przez siebie budynku przy ul. Salezjańskiej. W latach 1933-1935 w bezpośrednim sąsiedztwie budynku klasztornego wzniesiona zostaje monumentalna cerkiew, konsekrowana w 1935 roku p.w. Matki Bożej Bolesnej, tworząc z nim jedną całość. W roku 1945 klasztor zostaje zamknięty, a zakonnicy zmuszeni do jego opuszczenia. W 1949 roku budynki klasztorne przejęte zostają na własność Skarbu Państwa z przeznaczeniem na Archiwum Państwowe, które użytkuje obiekt do 1991 roku, kiedy to ponownie przejmują go Bazylianie. Prowadzone do 2001 roku prace remontowo-konserwatorskie, związane m.in. z koniecznością demontażu wprowadzonych wtórnie we wnętrzu cerkwi żelbetowych stropów dziejących ja na trzy kondygnacje, przywróciły świątyni jej pierwotny, sakralny charakter. Wnętrze cerkwi zyskało współczesny wystrój plastyczny, nawiązujący do tradycji sztuki bizantyjskiej.

Nowa Synagoga (obecnie Przemyska Biblioteka Publiczna)
Synagoga przy ul. Słowackiego wzniesiona została z inicjatywy “Stowarzyszenia Nowa Synagoga Przemyska”, skupiającego zwolenników modlitwy na sposób aszkenazyjski, którego głównym działaczem był Mojżesz Scheinbach. Budowa, którą rozpoczęto w 1910 roku, w oparciu o projekt przemyskiego architekta Stanisława Majerskiego, przerwana została z chwilą wybuchu I wojny światowej (do tego czasu zrealizowano jedynie stan surowy). Prace wykończeniowe prowadzono od 1918 roku, przy udziale znanego żydowskiego artysty Adolfa Bienenstocka, absolwenta krakowskiej ASP, którego dziełem była wspaniała dekoracja malarska oraz witraże. Wystrój ten uległ całkowitemu zniszczeniu w czasie II wojny światowej, kiedy to synagoga obrócona została decyzją władz okupacyjnych  na stajnię dla koni. Dewastacje obiektu powstrzymano dopiero w latach 60. XX wieku, kiedy to zapadła decyzja o odbudowie zrujnowanego budynku z przeznaczeniem na miejską bibliotekę. W wyniku prac adaptacyjnych, związanych z nową funkcją obiektu całkowicie zmienił się jego wystrój wewnętrzny oraz pierwotny układ komunikacyjny. Dziś w budynku synagogi mieści się Przemyska Biblioteka Publiczna.

Synagoga na Zasaniu
Synagoga zasańska wzniesiona została w latach 1890-1892 ze składek Stowarzyszenia “Jad Charuzim”, według projektu opracowanego przez Wojciecha Witoszyńskiego. Wokół synagogi skupiała się ludność wyznania mojżeszowego, zamieszkująca przemyską dzielnicę Zasanie, zorganizowana w “Towarzystwie Izraelickiej Świątyni Zasańskiej”. W okresie okupacji hitlerowskiej synagogę zamieniono na miejską elektrownię, w wyniku czego budynek uległ przebudowie i rozbudowie, a wystrój jego wnętrza całkowitemu zniszczeniu. Po II wojnie światowej przejęty przez państwo budynek przekazano w użytkowanie zakładom komunikacyjnym, a następnie instytucjom służby zdrowia. Obecnie nieużytkowany budynek wymaga kapitalnego remontu.

Gmach Greckokatolickiego Seminarium Duchownego
Budynek Seminarium Duchownego przy ul. Basztowej w Przemyślu wzniesiony został w 1912 roku według projektu opracowanego przez architekta Jana Lewińskiego. Budowę zrealizowaną w błyskawicznym tempie, prowadziła spółka budowlana “Meisner i Damaszko”. Do końca II wojny światowej ów monumentalny budynek założony na planie podwójnej litery T, z przylegającą doń od wschodu kaplicą na planie krzyża greckiego, pełnił funkcje seminarium duchownego przemyskiej diecezji greckokatolickiej. W okresie I wojny światowej epizodycznie mieścił się tu szpital wojskowy. Po przejęciu przez państwo w 1945 roku budynek przeznaczono na cele dydaktyczne. Początkowo mieściło się tu Studium Nauczycielskie, a od 1977 roku Liceum Ogólnokształcące. W 1992 roku obiekt został przekazany Kurii Metropolitalnej obrządku greckokatolickiego.

Pałac biskupów greckokatolickich (obecnie siedziba Muzeum Narodowego Ziemi Przemyskiej)
Pałac biskupów greckokatolickich w swej obecnej postaci wzniesiony został w latach 1894-1900 z funduszy Galicyjskiego Funduszu Religijnego, jako rezydencja greckokatolickiego ordynariusza diecezji przemyskiej. Po II wojnie światowej przejęty na rzecz Skarbu Państwa budynek przekazany został na nową siedzibę Muzeum Narodowego Ziemi Przemyskiej, którego początki sięgają 1910 roku.

Szkoła katedralna
Budynek dawnej szkoły katedralnej w swej pierwotnej postaci wzniesiony został w II połowie XVI wieku, być może przy udziale osiadłego w Przemyślu włoskiego budowniczego Andrzeja Bononiego, twórcę renesansowego ratusza przemyskiego. W XVIII wieku budynek uległ gruntownej przebudowie i rozbudowie, uzyskując obecną bryłę (z tego czasu m.in. pochodzi umieszczone w niewielkiej, ostrołukowo zamkniętej wnęce na elewacji frontowej malowidło przedstawiające Matkę Boską z Dzieciątkiem). Powojenne remonty i adaptacje z lat 1954 i 1965 całkowicie zmieniły charakter i wystrój wnętrz budynku, adaptując je na potrzeby najpierw szkoły muzycznej, a następnie pracowni i magazynów muzealnych. Przemyska szkoła katedralna była najstarszą średnią szkołą w mieście, stanowiącą filię Akademii Krakowskiej.

Gmach Rzymskokatolickiego Wyższego Seminarium Duchownego
Przemyskie Seminarium Duchowne założone zostało w 1687 roku za sprawą biskupa Jana Zbąskiego, który powierzył jego prowadzenie Księżom Misjonarzom z Krakowa. W tym też czasie powstał pierwszy budynek seminaryjny, służący słuchaczom do 1783 roku, tj. do kasaty Zakonu Misjonarzy. Po reaktywacji seminarium w 1819 roku następują kolejne przebudowy i rozbudowy, m.in. w latach 1843-1846 oraz 1892-1899, kiedy to gmach seminaryjny uzyskuje obecną formę architektoniczną. We wnętrzu monumentalnego budynku szczególną uwagę zwraca kaplica seminaryjna, ozdobiona w 1937 roku malowidłami autorstwa Jana Henryka Rosena, twórcy malarskiej dekoracji katedry Ormiańskiej we Lwowie.

Dworek kanoniczny (tzw. dworek Orzechowskiego)
Dworek kanoniczny, zwany popularnie dworkiem Orzechowskiego lub Orzechówką, to pozostałość licznej niegdyś zabudowy otaczającej przemyską katedrę, służącej jako mieszkania kanoników katedry. Zachowany do dnia dzisiejszego dworek przy ul. Zamkowej 1, pochodzący z XVI wieku, przez pewien czas służył za mieszkanie wybitnemu literatowi epoki Odrodzenia, kanonikowi przemyskiemu Stanisławowi Orzechowskiemu (1513-1566). Wielokrotne remonty, szczególnie z XVIII i XIX wieku w sposób znaczący zmieniły pierwotny kształt i charakter budowli, która w obecnej postaci nosi cechy architektury późnego baroku i klasycyzmu.

Dawny Klasztor Dominikanów (obecnie siedziba Starostwa)
Zamykający niemal całą zachodnią pierzeję Placu Dominikańskiego budynek obecnego Starostwa Przemyskiego pierwotnie stanowił, wznoszony etapami od 1589 do 1635 roku, kompleks klasztoru OO. Dominikanów. Niegdyś do budynku klasztornego przylegał murowany monumentalny kościół (znany dziś jedynie z przekazów ikonograficznych), należący obok katedry do najważniejszych i najwspanialszych w mieście. W kościele tym m.in. znajdowała się alabastrowa figurka Matki Bożej zwanej Jackową, dziś otoczona kultem i przechowywana w archikatedrze. W 1787 roku klasztor dominikański decyzją cesarza Józefa II uległ kasacie. Przejęty przez Skarb Państwa budynek klasztorny przeznaczono na siedzibę cyrkułu, a bezcenny, wypełniony wspaniałymi dziełami sztuki kościół rozebrano. W II poł. XIX wieku budynek klasztorny, po kompleksowej przebudowie i rozbudowie, przeznaczono na Sąd Obwodowy i więzienie. W latach 1975-1998 mieścił się tutaj Urząd Wojewódzki ówczesnego woj. przemyskiego. Obecnie budynek użytkowany jest przez Starostwo Przemyskie i Delegaturę Podkarpackiego Urzędu Wojewódzkiego.

Dawny Klasztor Dominikanek (obecnie Garnizonowy Klub Oficerski)
Przemyski klasztor Sióstr Dominikanek w swej pierwotnej postaci wzniesiony został ok. połowy XVI wieku (pierwsza wzmianka pochodzi z 1595 roku). Zespół zabudowań klasztornych, w skład którego wchodził założony na planie czworoboku klasztor oraz niewielki kościół, w 1787 roku – po kasacie zgromadzenia – przejęty został przez państwo austriackie i przekazany na cele wojskowe. Adaptacja kompleksu kolejno na magazyn, następnie szpital wojskowy, a ostatecznie w latach 80. XIX wieku na kasyno oficerskie, całkowicie zmieniła charakter i wygląd założenia, pozbawiając go m.in. głównej dominanty tj. kościoła. Po II wojnie światowej w dawnej sali balowej kasyna zlokalizowano czynne do dzisiaj kino „Kosmos”. Od niedawna w należącym nadal do wojska budynku swą siedzibę znalazło Muzeum Twierdzy Przemyśl. 
 
Dworzec Kolejowy
Przemyski dworzec kolejowy wzniesiony został w latach 1859-1860 staraniem Galicyjskiej Kolei Karola Ludwika, w związku z budową linii kolejowej Przemyśl – Lwów, otwartej 4 listopada 1860 roku. Pierwotny budynek, którego trzon przetrwał do dnia dzisiejszego, w 1895 roku został gruntownie przebudowany i rozbudowany, uzyskując obecną neobarokową postać. Niezwykle bogatą formę architektoniczną, nawiązującą do architektury pałacowej, uzupełniła wyrafinowana dekoracja sztukatorska i malarska ogólnie dostępnych pomieszczeń dworcowych. Kilkakrotne modernizacje i remonty prowadzone w latach następnych, nie zmieniły jego oryginalnego, niepowtarzalnego charakteru i klimatu.

Opracował Mariusz Czuba, luty 2004 r.



4. Szlaki turystyczne

Szlaki turystyczne okolic Przemyśla



5. Kultura

Na obraz życia kulturalnego Przemyśla składa się wiele czynników. Kształtuje go zarówno bogata przeszłość zachowana we wspaniałych obiektach zabytkowych, jak chociażby Zamek Kazimierzowski, katedra, barokowe świątynie, stare kamieniczki i mury opasujące niegdyś miasto, różnorodność kulturowo - etniczna, jak też uwarunkowania współczesne, przejawiające się w bogatym środowisku plastycznym, muzycznym, otwartością na europejskie i światowe trendy w sztuce, a także coraz szersze kontakty zagraniczne. Wszystkie te czynniki sprawiają, że położone na pograniczu miasto ma swój klimat i różnorodną ofertę kulturalną, która jest w stanie zaspokoić potrzeby każdego odbiorcy.
Kulturę w Przemyślu tworzą instytucje kultury, stowarzyszenia społeczno - kulturalne oraz współdziałający z nimi artyści.
Najważniejsze przemyskie instytucje kultury organizowane i finansowane są przez:
I. Urząd Miejski w Przemyślu:
  • Przemyska Biblioteka Publiczna im. Ignacego Krasickiego (ul. Słowackiego 15, tel. 678 39 60) wraz z 6 filiami na terenie miasta
  • Przemyskie Centrum Kultury i Nauki, na które składają się Zamek Kazimierzowski (tel. 678 50 63), Klub "Niedźwiadek" (Rynek 1, tel. 678 32 85), Pałac Lubomirskich (ul. Żołnierzy I Armii WP 2, tel. 678 39 48) oraz budynek przy ul. Konarskiego 5 (aktualnie w adaptacji)
  • Zespół Pieśni i Tańca "Przemyśl" - jednostka budżetowa (ul. Konarskiego 9, tel. 678 23 59)
II. Urząd Marszałkowski Województwa Podkarpackiego:
  • Muzeum Narodowe Ziemi Przemyskiej (pl. Czackiego 3, tel. 678 33 25)
  • Centrum Kulturalne (ul. Konarskiego 9, tel. 678 20 09)
  • Galeria Sztuki Współczesnej (ul. Kościuszki 3, tel. 678 38 59).
III. Ministerstwo Kultury:
  • Zespół Państwowych Szkół Muzycznych im. Artura Malawskiego (ul. Słowackiego 91, tel. 678 37 66)
IV. Ministerstwo Obrony Narodowej:
  • Klub Garnizonowy (ul. Grodzka 8, tel. 677 19 42)
Oprócz instytucji znaczący wpływ na kulturalny obraz miasta mają stowarzyszenia społeczno - kulturalne, wśród których w pierwszej kolejności należy wymienić działające od ponad 130 lat Towarzystwo Muzyczne oraz Towarzystwo Dramatyczne im. Aleksandra Fredry "Fredreum". Na uwagę zasługują również Towarzystwo Przyjaciół Nauk, Towarzystwo Przyjaciół Sztuk Pięknych, Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich, Klub Inteligencji Katolickiej, Towarzystwo Przyjaciół Przemyśla i Regionu, Stowarzyszenie „Civitas Christiana”, Salezjański Ruch Troski o Młodzież „Saltrom”, Towarzystwo Miłośników Lwowa i Kresów Południowo – Wschodnich, Stowarzyszenie Archiwistów Polskich, Stowarzyszenie Taneczne "Bon-Ton", Towarzystwo Edukacji Teatralnej, Towarzystwo Ulepszania Miasta, Przemyskie Centrum Inicjatyw Kulturalnych "Mytusa" i wiele innych, bez których życie kulturalne miasta byłoby uboższe i mniej różnorodne.
Najszerzej i najpełniej prezentowana jest w Przemyślu muzyka. Konsekwentne działania prowadzone od lat 80-tych wykształciły w naszym mieście grupę entuzjastów muzyki jazzowej, cenioną przez muzyków polskich i zagranicznych. Początkowo "Mikołajki Jazzowe" w Centrum Kulturalnym (dawniej WDK), a później "Jazz nad Sanem", Świętojańskie Noce Jazzowe oraz częste koncerty tego rodzaju muzyki w klubie "Niedźwiadek" sprawiły, że Przemyśl stał się znanym w kraju ośrodkiem, w którym gra się i słucha jazzu "z najwyższej półki". Ważnym przedsięwzięciem ostatnich lat jest odbywający się jednocześnie w Przemyślu i Lwowie Polsko – Ukraiński Festiwal Jazzowy „Jazz Bez...” organizowany w grudniu przez Centrum Kulturalne.
Jednak nie tylko jazz rozbrzmiewa w tym mieście. Istniejący w Przemyślu Zespół Państwowych Szkół Muzycznych im. Artura Malawskiego kształci muzyków, którzy po studiach często wracają do rodzinnego miasta, tworząc jego muzyczny wizerunek. Na bazie takich właśnie osób powstały Przemyska Orkiestra Kameralna i Kwartet Smyczkowy. Koncerty tych muzyków odbywają się w Zamku, zabytkowych wnętrzach kościołów a w sezonie letnim również na zamkowym dziedzińcu. Od wielu lat Towarzystwo Muzyczne organizuje w listopadzie Festiwal „Przemyska Jesień Muzyczna”. Do udziału w niej zapraszane są zespoły i soliści prezentujący różne, niekiedy bardzo oryginalne formy muzyczne. Do tradycyjnych imprez muzycznych należą również Festiwal Muzyki Akordeonowej, Salezjańskie Lato Muzyczne, Kurs Interpretacji Muzyki Wokalnej, Prezentacja Kultur Pogranicza, a także sięgający swoimi korzeniami do lat 70-tych Ogólnopolski Festiwal Kapel Podwórkowych. Wspomnieć tu również należy o kapelach działających w Przemyślu, wśród których sławę ogólnopolską, a nawet międzynarodową zyskały Lwowska Kapela "Ta Joj" oraz Kapela Folkloru Miejskiego "Fidelis".
Temat teatralny należy rozpocząć od najstarszego w kraju amatorskiego teatru "Fredreum", który nieprzerwanie działa od ponad 130 lat i realizuje nowe przedstawienia. Od kilku lat w czerwcu jest również organizatorem Przemyskiej Wiosny Fredrowskiej, imprezy podczas której teatry z Polski, Ukrainy i Słowacji prezentują twórczość dramatyczną Aleksandra Fredry. Spektakle w wykonaniu profesjonalnych aktorów scen polskich można obejrzeć również w Centrum Kulturalnym podczas Przemyskiej Jesieni Teatralnej.
Nie brak również oferty dla miłośników poezji. Od 1996 r. odbywa się tu Przemyska Wiosna Poetycka, podczas której z mieszkańcami miasta spotyka się czołówka współczesnych poetów polskich, dyskutując jednocześnie na temat wybranego zjawiska w literaturze polskiej lub światowej. Ciekawym przedsięwzięciem jest też, organizowany w Przemyskiej Bibliotece Publicznej, Turniej Wierszy Jednego Poety, konkurs recytatorski odbywający się w obecności autora prezentowanych utworów.
Profesjonalne środowisko plastyczne skupione jest przede wszystkim wokół Galerii Sztuki Współczesnej. Instytucja ta regularnie prezentuje prace współczesnych artystów z kraju i zagranicy, organizuje konfrontacje plastyczne, międzynarodowy plener malarski w Słonnem oraz bardzo prestiżowe przedsięwzięcie, prezentujące współczesną plastykę twórców Euroregionu Karpaty - Międzynarodowe Triennale Malarstwa "Srebrny Czworokąt". Działalność wystawienniczą prowadzą również Muzeum Narodowe Ziemi Przemyskiej, Przemyskie Centrum Kultury i Nauki (galerie w Zamku, Klubie „Niedźwiadek” Pałacu Lubomirskich oraz Galeria „Podziemia” w kościele Franciszkanów), Centrum Kulturalne oraz mniejsze kluby i galerie działające w Przemyślu. Istnieje również prężnie działające środowisko fotografików, wystawiających swoje prace w Przemyślu oraz uczestniczących w ogólnopolskich imprezach fotograficznych.
Dwa istniejące w Przemyślu kina - "Kosmos" (ul. Grodzka 8) i "Centrum" (ul. Konarskiego 9) oprócz bieżącej prezentacji najnowszych produkcji filmowych, proponują widzowi repertuar ambitniejszy. Uznanie zdobyły organizowane przez kilka lat w kinie "Kosmos" Promocje Filmu Polskiego oraz Maraton Filmowy "Z Przemyślem w tle". W kinie tym rozpoczyna również swoją działalność Dyskusyjny Klub Filmowy „Filmiarnia”. Kilka spośród działających w Przemyślu zespołów artystycznych stało się prawdziwymi wizytówkami miasta. Zaliczyć do nich należy Zespół Pieśni i Tańca "Przemyśl", Archidiecezjalny Chór "Magnificat", Przemyski Chór Gospel, Dziecięcy Zespół Taneczny "Koralik", Zespół Wokalno - Instrumentalny "Rytm". Zespoły te są nagradzane na ogólnopolskich i międzynarodowych festiwalach, występują w kraju i za granicą, ciesząc się dużym uznaniem i powodzeniem.
Jedną z najbardziej przemyskich imprez kulturalno-promocyjnych skierowanych do najszerszego odbiorcy są Dni Patrona Miasta Przemyśla Świętego Wincentego "Wincentiada". Odbywające się w ostatni weekend sierpnia Dni Patrona oddają cześć Świętemu, którego relikwie spoczywają w kościele Franciszkanów, są także pełną zabawy i rekreacji rodzinną imprezą, a ponadto prezentują dorobek przemyskich rzemieślników, środowisk artystycznych i sportowych. Kilkuletnią tradycja mogą poszczycić się lipcowe „Manewry Szwejkowskie”, organizowane przez Towarzystwo Miłośników Dobrego Wojaka Szwejka, promujące miasto, Twierdzę Przemyśl oraz przywołujące postać bardzo popularnego w tym rejonie bohatera literackiego. Do stałych przedsięwzięć cieszących się dużym uznaniem dołączył Wielokulturowy Festiwal „Galicja” (czerwiec) prezentujący kultury narodów związanych historycznie lub współcześnie z Ziemią Przemyską oraz inaugurujący sezon na Podkarpaciu Jarmark Turystyczny (weekend 1-majowy).
Na wszystkie wymienione wyżej imprezy zapraszamy również w 2005 roku. Na stronie interentowej będziemy na bieżąco informować o ich terminach i miejscu. W sierpniu polecamy ponadto Dni Kultury Japońskiej, których obecność w Przemyślu wiąże się z utworzeniem tu w 2004 roku Centrum Kultury Japońskiej (siedziba przy ul. Grodzkiej 1).
Przedstawiony tu obraz życia kulturalnego Przemyśla ma charakter ogólny i nie oddaje w pełni wszystkich jego przejawów. Mamy jednak nadzieję, że zdołaliśmy zainteresować odwiedzających naszą stronę i w taki właśnie sposób zaprosiliśmy ich do naszego miasta. Bardziej szczegółowe informacje na temat przemyskiej kultury można uzyskać w Wydziale Kultury, Promocji i Współpracy Urzędu Miejskiego, tel. 016/6783170, e-mail: kultura@um.przemysl.pl



6. Agroturystyka, noclegi na wsi

1. Andrzej Saładiak, Posada Rybotycka 3/3,  37-742 Rybotycze,  
tel. 016/ 670-70-00   e.mail: wiahor@kresy.com  www.wiahor.kresy.com  
5/14 ( w tym 2 pokoje z łazienkami)
Wygodnie i stylowo urządzone pokoje gościnne, położone na skraju dziewiczych arłamowskich lasów nad czystą rzeką Wiar, dopływem Sanu.  Do dyspozycji wyposażona kuchnia z kominkiem. Rowery, kąpielisko, wiata i scena dla imprez plenerowych, boiska sportowe. Oferta całoroczna.

2. Jan Hrynda, Rybotycze 62,  37-742 Rybotycze, tel.016/ 671-94 13
1/4 Samodzielna jednostka mieszkalna - idealna dla wypoczynku rodzin z dziećmi. Możliwość zamówienia obiadów domowych z produktów własnego gospodarstwa. Obiekt położony na terenie Parku Krajobrazowego Pogórza Przemyskiego. Oferta całoroczna.

3. Stefania Zakrzacka, Makowa 29, 37-742 Rybotycze ,tel. grzeczn. 016/ 671-93-48
2/4 Gościnna i miła atmosfera, wspaniała wiejska kuchnia, wypoczynek przy wspólnym ognisku, wędrówki po dziewiczych lasach zachęcają do wypoczynku w tym gospodarstwie. Piękne estetyczne obejście. Całodzienne wyżywienie z domowych produktów, na życzenie gości potrawy regionalne. Oferta całoroczna.

4. Stanisław Chrobak, Leszczawa Dolna 85, Bircza 78, 37-740 Bircza
2/3 Pięknie, wśród zalesionych zboczy pagórków położone gospodarstwo. Można tu wypocząć czynnie, w trakcie wędrówek i zbioru runa leśnego, bądź biernie przy ognisku. Całodzienne wyżywienie, na życzenie potrawy regionalne. Zimą możliwość uprawiania sportów zimowych i wspólny kulig. Oferta całoroczna.

5. Tomasz Paściak, 37-758 Bachórz 111,
Położone nad rzeką San pole namiotowe. Wypoczynek w ciszy i spokoju. Do dyspozycji turystów boisko do do siatkówki na terenie pola namiotowego oraz owoce i warzywa z własnego gospodarstwa. Przy gospodarstwie hurtownia, w której można się zaopatrzyć w inne artykuły spożywcze. Gospodarz organizuje na życzenie ognisko z udziałem miejscowej kapeli ludowej. 

6. Gizela Szałajko, 37-758 Bachórz 251
Funkcjonalnie urządzone: pokój, łazienka i pokój wypoczynkowy do dyspozycji turystów przez cały rok. Oddzielne wejście. Gospodyni udostępnia kuchhnię do sporządzania posiłków. Na życzenie turystów domowe posiłki. Latem można podziwiać bogactwo przyrody, łowić ryby, zbierać runo leśne, zimą możliwość organizowania kuligów. 

7. Adam Fudali, Wybrzeże 67, tel. Dubiecko 247, 37-750 Dubiecko
Wspaniały wypoczynek przez cały rok. Bardzo blisko rzeka San, a w niej różnorodne gatunki ryb. Walory przyrodnicze również bardzo atrakcyjne. Wiejska kuchnia. Na terenie miejscowości możliwość jazdy konnej. Oferta całoroczna. 

8. Marian Demkiewicz, Dybawka 45, 37-741 Krasiczyn, tel. 016/ 671 84 26,
2/5 Odzielny, wygodny dom przy trasie Przemyśl-Sanok, położony na skraju lasu, zachęca do wypoczynku estetycznym obejściem i zielenią. Możliwości organizowania ognisk pod specjalnym zadaszeniem. Do dyspozycji gości wyposażona kuchnia. Na miejscu sklep, boisko sportowe. Oferta całoroczna. 

9. Aleksandra i Michał Chrobakowie,  Dybawka 22, 37-741 Krasiczyn,  016/ 671 84 37
Dom otoczony zielenią, blisko lasu na trasie Przemyśl - Sanok. Wymarzone miejsce do wypoczynku. Okolice sprzyjają wędrówkom pieszym, rowerowym, wędkowaniu i zbieraniu grzybów. Do dyspozycji gości pokoje 2 i 3 osobowe z oddzielnym wyjściem. W każdym pokoju łazienka, wc i telewizor. Oferta całoroczna 

10. Janusz Jureczko,   Wapowce 54,  37-700 Przemyśl,  tel.0603 408 782
2/5 Wczasowiczów oczekujących spokojnego wypoczynku na łonie natury z pewnością zainteresuje to gospodarstwo. Bliskość lasu i rzeki San sprawia, że każdy kto tu przyjedzie znajdzie coś dla siebie atrakcyjnego. Gościnni gospodarze umilą czas wspólnym ogniskiem. Oferta całoroczna. 

11. Elżbieta Motyl, Dybawka 23, 37-741 Krasiczyn, tel.016/671-84-24
 2/4, 13/2,  4/3 Gmina Krasiczyn - to gmina o pięknej rzeźbie terenu, wśród dobrze zachowanych drzewostanów leśnych jodłowo-bukowych. Przez teren gminy wije się malownicza rzeka San . Atrakcyjny teren dla myśliwych i wędkarzy.



.: Zobacz także

Administracja
Atrakcje turystyczne
Beskid Niski
Informacja Turystyczna
Kolejki wąskotorowe
Media podkarpackie
Muzea
Parki i rezerwaty
Prezentacje Gmin i Powiatów
Roweromania
Szlaki turystyczne
Twierdza Przemyśl
Uzdrowiska
Zamki Podkarpacia
Zielone granice
ZZ Biegi
Podkarpackie
Bilety Autobusowe
Bilety Lotnicze RyanAir
Bilety Lotnicze WizzAir
Ciekawe linki! Zgłoś/Dodaj
Hej! Na Grzyby!
Jaki namiot?
Mapy, Mapa OnLine
O ikonie słów kilka
Tanie Bilety Lotnicze
Turystyczna Piosenka
Wyciągi, warunki narciarskie, pokrywa, temp.
Zamek w Łańcucie
Księga gości
Forum
Galeria zdjęć
Szukaj...
Apartamenty Rzeszów
Autokar Europa
Bieszczady
Jazda Konna, Konie
Mapa Podkarpacia
Ogłoszenia Motoryzacyjne
Portal Rolniczy
Login:

Hasło:

Zapomniałem hasło

Oferty Agroturystyka | Apartamenty | Biura turystyczne | Domki letniskowe i wypoczynkowe | Hotele i Motele | Ośrodki wczasowe i wypoczynkowe | Pensjonaty i Pokoje Gościnne, Kwatery | Pola namiotowe | Przewodnicy i Piloci | Pływalnie i Baseny | Restauracje i Gastronomia | Sanatoria | Schroniska | Sklepy sportowe i turystyczne | Stadniny koni | Wędkarstwo | Wyciągi narciarskie | Wypożyczalnie i inne usługi turystyczne | Muzea | Parki | Roweromania | Szlaki turystyczne | Zamki | Grzyby | Uzdrowiska
SERWISY WSPÓŁPRACUJĄCE
         
         
Jeżeli jesteś zainteresowany współpracą z nami napisz do nas.
Copyright © Podkarpacki Portal Turystyczny & kwiateek & gate.cd 2003 - 2017 Wszelkie prawa zastrzeżone
Czas generowania strony: 0.013 secs