Główna Konie Bilety Lotnicze Ryanair Wizzair Wycieczki Alpy Bilety Rzeszów Mapa Podkarpacia Tanie Loty
Kamera Rzeszów Bilety Autokarowe Zdrowie i Uroda Ciąża i Poród Dieta i Odchudzanie Noclegi Pizza Rzeszów
DODAJ OFERTE Aktualności BANERY REKLAMA Prywatność Kontakt Foto Wycieczki Rzeszów MTB Rzeszów
Agroturystyka
Biura turystyczne
Domki letniskowe i wypoczynkowe
Hotele i Motele
Ośrodki wczasowe i wypoczynkowe
Pensjonaty i Pokoje Gościnne, Kwatery
Pola namiotowe
Przewodnicy i Piloci
Pływalnie i Baseny
Restauracje i Gastronomia
Sanatoria
Schroniska
Sklepy sportowe i turystyczne
Stadniny koni
Wędkarstwo
Wyciągi narciarskie
Wypożyczalnie i inne usługi turystyczne
Dodaj ofertę
Gdzie spędzisz Wakacje 2011?
Bieszczady
Beskid Niski
Pogórze
W mieście
U rodziny
Ze znajomymi
Wyniki :: Więcej

.: Powiat Rzeszowski

Jednym z głównych atutów powiatu rzeszowskiego jest jego położenie w centralnej części południowo - wschodniej Polski, na skrzyżowaniu układów komunikacyjnych łączących północ z południem i wschód z zachodem, w bliskiej odległości od granic z Ukrainą i Słowacją.  Powiat rzeszowski zajmuje obszar bardzo zróżnicowany pod względem warunków naturalnych. Część północna ma charakter równinny, część południowa zdecydowanie wyżynny. Teren powiatu obejmuje bowiem zarówno obszary Płaskowyżu Kolbuszowskiego, Pradoliny Podkarpackiej, zajęte w znacznej części przez Dolinę Wisłoka oraz Pogórza Rzeszowskiego, będącego typową wyżyną lessową. Najbardziej na południe wysunięta część powiatu należy do Pogórza Dynowskiego

Dziękujemy Starostwu Powiatowemu w Rzeszowie za przekazanie materiałów.
Zapraszamy na stronę www.powiat.rzeszow.pl

  1. Informacje ogólne
  2. Rolnictwo
  3. Kultura i Turystyka
  4. Walory krajobrazowe
  5. Szlaki turystyczne i trasy rowerowe
  6. Historia
  7. Zabytki
  8. Gminy Powiatu i ich atrakcje
1. Informacje ogólne

Powiat Rzeszowski zajmuje bardzo zróżnicowany pod względem warunków naturalnych obszar. Część północna ma charakter równinny, cześć południowa - zdecydowanie wyżynny. Teren powiatu obejmuje więc zarówno obszary Płaskowyżu Kolbuszowskiego Pradoliny Podkarpackiej, zajęte w znacznej części przez Dolinę Wisłoka oraz Pogórza Rzeszowskiego – typowej wyżyny lessowej. Najbardziej na południe wysunięta cześć powiatu należy do Pogórza Dynowskiego. Urozmaicone warunki naturalne i sprzyjające środowisko powodowały już w odległych czasach prehistorycznych osiedlanie się tu różnych grup ludności. Znajdowane narzędzia kamienne i ceramika świadczą o stosunkowo prężnym osadnictwie w czasach starszej epoki kamienia (IX tysiąclecie p.n.e.). Prowadzone badania archeologiczne ujawniły bardzo interesujący materiał z epoki neolitu (VIII tysiąclecie  p.n.e.) i brązu (III tysiąclecie p.n.e.). Niewątpliwe było oddziaływanie kultury scytyjskiej i celtyckiej (IV w. n.e.). Zachowały się także liczne dowody na ścisłe związki z prowincjami rzymskimi (IV w. n. e.).   Na przełomie V i VI wieku  przybyły na ten teren pierwsze grupy ludności słowiańskiej i na trwałe go opanowały. We wczesnym średniowieczu tędy właśnie biegła granica między wschodnią a zachodnią słowiańszczyzną. Burzliwe dzieje polityczne nie omijały tego terenu. W okresie staropolskim Rzeszów z przyległymi okolicami wchodził w skład województwa ruskiego. Po przyłączeniu do monarchii austriackiej południowych ziem podzielonego w wyniku rozbiorów państwa polskiego utworzono cyrkuł, czyli okrąg dzielący się na 12 powiatów. Jednym z nich był powiat rzeszowski. W okresie międzywojennym powiat rzeszowski stał się najbardziej na zachód wysuniętym powiatem woj. lwowskiego. W 1975 r. po podziale administracyjnym kraju wg nowych zasad powiat rzeszowski przestał istnieć. Zgodnie z założeniami reformy administracyjnej kraju w 1999 r. ponownie powołano powiat rzeszowski o charakterze samorządowym. Administracyjnie na obszar powiatu składają się tereny 14 gmin, jest więc w tym względzie największym powiatem Podkarpacia. W skład powiatu wchodzi 14 gmin: 1 miejska (Dynów), 4 miejsko-wiejskie (Błażowa, Głogów Młp., Sokołów Młp., Tyczyn), 9 wiejskich (Boguchwała, Chmielnik, Dynów, Hyżne, Kamień, Krasne, Lubenia, Świlcza, Trzebownisko). Jednym z głównych atutów powiatu rzeszowskiego jest jego położenie w centralnej części południowo-wschodniej Polski, w bliskiej odległości od granic z Ukrainą i Słowacją. Na terenie powiatu krzyżują się ważne międzynarodowe i międzyregionalne szlaki komunikacyjne łączące północ z południem oraz wschód z zachodem: E4 Zgorzelec-Kraków-Lwów, droga nr 19 Rzeszów-Lublin-Białystok-Suwałki, droga nr 9 Radom-Rzeszów-Barwinek. W przyszłości przez teren powiatu przebiegać będzie także Autostrada A4 oraz drogi ekspresowe. Duże znaczenie gospodarcze odgrywają również szlaki kolejowe oraz port lotniczy w Jasionce przystosowany zarówno do obsługi ruchu pasażerskiego jak i towarowego. O atrakcyjności powiatu stanowi także różnorodność warunków naturalnych, zróżnicowanie powiatu pod względem kulturowym, gospodarczym oraz historycznym. Powiat rzeszowski jest jednym z najdynamiczniej rozwijających się powiatów ziemskich Podkarpacia. Usytuowanie w pobliżu dużego miasta Rzeszowa oraz aktywność mieszkańców sprawia, że w powiecie przybywa z roku na rok coraz więcej nowych firm oraz osiedli mieszkaniowych.



2. Rolnictwo

Powiat rzeszowski ma rolniczo – przemysłowy charakter gospodarczy. Sytuacja ta ma wpływ na produkcję rolniczą powiatu, prowadzoną zarówno na glebach o bardzo dobrej jakości (okolice Boguchwały), jak i na glebach słabych (Kamień, Sokołów Małopolski, Głogów Małopolski). Cały powiat posiada stosunkowo dobre warunki przyrodnicze, istotne dla produkcji rolniczej. Najlepszą przestrzeń produkcyjną posiadają gminy Boguchwała oraz Świlcza i Tyczyn, a najsłabszą gminy Sokołów Małopolski, Głogów Małopolski i Kamień. W strukturze bonitacyjnej grunty klasy I-IV stanowią 70% powierzchni, co umożliwia uprawę wszystkich roślin.
Powierzchnia użytków rolnych powiatu stanowi 60,3%. Pod względem udziału użytków rolnych w powierzchni ogólnej powiat rzeszowski zajmuje, wspólnie z powiatami przeworskim i łańcuckim, pierwsze miejsce w województwie. Tak wysoki udział użytków stwarza dobre warunki do wysokiej produktywności. W rolnictwie dominuje sektor prywatny. Wśród powierzchni zasiewów najwięcej, bo 67% zajmują zboża. Na kolejnych miejscach plasuje się powierzchnia upraw ziemniaka (21%) i roślin pastewnych (4%). Wśród zbóż największy areał stanowią zasiewy pszenicy. Mimo bliskości dużego rynku zbytu, jakim jest Rzeszów, uprawa warzyw zajmuje niewielki odsetek produkcji rolnej. Hodowla zwierząt, podobnie jak produkcja roślinna, prowadzona jest w głównej mierze pod kątem własnych potrzeb gospodarstw rolnych. Dużą szansą dla rolnictwa ze względu na posiadany potencjał, jest rozwijanie pracochłonnej produkcji i przetwórstwa rolno-spożywczego, ze szczególnym uwzględnieniem ogrodnictwa i wykorzystaniem wysokiej koniunktury na produkty rolnictwa ekologicznego. Czyste środowisko oraz zasoby naturalne pozwalają na dynamiczny rozwój produkcji ekologicznej w tym regionie Polski przy wykorzystaniu naturalnych procesów zachodzących w przyrodzie. Rozwijanie produkcji ekologicznej daje ponadto dodatkowe korzyści społeczno-ekonomiczne w postaci stwarzania nowych miejsc pracy w gospodarstwach rolnych, zwiększania dochodów gospodarstw rolnych dzięki rosnącemu zapotrzebowaniu na tzw. zdrową żywność, powstawanie nowych firm zajmujących się przetwórstwem, obrotem i dystrybucją wytworzonych artykułów rolnych nawet z możliwością eksportu produktów ekologicznych na rynki Unii Europejskiej.



3. Kultura i turystyka

Tereny powiatu rzeszowskiego położone są na granicy dwóch wyraźnie kontrastujących ze sobą jednostek fizjograficznych: Kotliny Sandomierskiej oraz Pogórza Karpackiego. W części północnej powiat pokryty jest licznymi pięknymi lasami stanowiącymi pozostałość południowej części dawnej Puszczy Sandomierskiej, na południu zaś wznoszą się malownicze pagórki Pogórza Dynowskiego.
 Na terenie powiatu wydzielono cztery rezerwaty przyrody, a około jedna trzecia ogólnej jego powierzchni to obszar prawnie chroniony; są to między innymi:
• Przemysko – Dynowski Obszar Chronionego Krajobrazu
• Sokołowsko – Wilczowolski Obszar Chronionego Krajobrazu
• Rezerwat Przyrody „Mójka: w zachodniej części wsi Kąkolówka
• Rezerwat Przyrody „Wilcze” – północna strona pasma Wilcze
• Rezerwat „Bór” koło Głogowa Młp.
• Rezerwat „Zabłocie”
• Brzóźniański Obszar Chronionego Krajobrazu
• Mielecko – Kolbuszowsko – Głogowski Obszar Chronionego Krajobrazu
• Strzyżowsko – Sędziszowski Obszar Chronionego Krajobrazu
• Hyżniańsko Gwoźnicki Obszar Chronionego Krajobrazu
Turyści odwiedzający malowniczo położony powiat rzeszowski mają okazję do aktywnego spędzenia czasu przeznaczonego na wypoczynek.  Miłośników koni zapraszają ośrodki jeździeckie, z których najciekawszy mieści się w Zabajce k. Rzeszowa, (k. Głogowa Młp.). Na zwolenników turystyki pieszej lub rowerowej czekają przygotowane i oznaczone szlaki turystyczne. Po trudach pieszych lub rowerowych wędrówek można odpocząć nad wodami zalewu w Bratkowicach, Głogowie Młp., Wólce Niedźwiedzkiej lub na terenie basenów Boguchwale i Trzebownisku – Nowej Wsi. Na narciarzy czekają wyciągi narciarskie w Dylągówce i Niechobrzu. Niewątpliwą atrakcją turystyczną regionu jest podróż kolejką wąskotorową. Wsiadamy do niej w Przeworsku, by powoli przemierzać pięknie ukształtowane tereny Pogórza Dynowskiego, przebywać najdłuższy w Europie tunel kolei wąskotorowej w Szklarach i kończyć podróż w Dynowie. Zachętą do pozostania w tej części Podkarpacia jest także ciągle wzrastająca liczba oraz standard gospodarstw agroturystycznych skupionych m.in. w Podkarpackim Stowarzyszeniu Agroturystycznym „Gospodarstwa Gościnne” w Boguchwale, czy Stowarzyszeniu Agroturystycznym Regionu „Dolina Strugu”. Ponadto, hotele mieszczące się w zabytkowych budowlach oferują także sale szkoleniowo-konferencyjne, np. Hotel DWÓR OSTOYA w Jasionce czy NOWY DWÓR w Świlczy. Udział w odbywających się na terenie powiatu licznych imprezach kulturalnych, również o zasięgu ogólnopolskim, z całą pewnością uprzyjemni pobyt w tych stronach.
Po wejściu Polski do UE, pojawiła się nowa szansa, jaką są gospodarstwa specjalistyczne i produkcja zdrowej żywności. Powiat rzeszowski ma rolniczo – przemysłowy charakter gospodarczy. Dla sporej grupy mieszkańców źródłem utrzymania jest praca w indywidualnych gospodarstwach rolnych. Rolnictwo powiatu dostarcza żywność znacznie czystszą ekologicznie niż inne regiony Polski. Produkcji rolnej sprzyjają warunki naturalne. Dużą szansą dla rolnictwa jest rozwijanie produkcji przetwórstwa rolno – spożywczego,  ogrodnictwa, a równocześnie oferowanie wypoczynku w gospodarstwie. O aktywności i przedsiębiorczości mieszkańców  powiatu świadczy fakt, iż na jego terenie prężnie działają  liczne gospodarstwa agroturystyczne a koordynują je doskonale funkcjonujące Stowarzyszenia Agroturystyczne takie jak:
Podkarpackie Stowarzyszenie Agroturystyczne „Gospodarstwa Gościnne” w Boguchwale, Stowarzyszenie Agroturystyczne Regionu „Dolina Strugu” w Chmielniku, czy Związek Gmin Turystycznych Pogórza Dynowskiego.

KULTURA REGIONU
Powiat rzeszowski należy do regionów znanych z kultywowania tradycji ludowej. Folklor rzeszowski jest przekazywany młodemu pokoleniu głównie przez działalność zespołów regionalnych, odtwarzających dawne zwyczaje i obrzędy. Jednym z najczęściej uprawianych rzemiosł wiejskich było wikliniarstwo, które przetrwało tu dłużej niż w innych regionach kraju. Wyraźne cechy regionalne ma ludowa plastyka, w zbiorach Muzeum Etnograficznego w Rzeszowie zachowało się wiele znakomitych pod względem artystycznym rzeźb i obrazów przedstawiających Chrystusa, Matkę Boską i świętych. W wielu miejscowościach praktykowany jest zwyczaj wielkanocnych straży pełnionych przy grobie Chrystusa przez młodych mężczyzn w Kostiumach nawiązujących do historycznych mundurów wojskowych. Niezwykły widowiskiem są parady straży grobowych urządzane w okresie Wielkanocnym w pobliżu Kościołów i późniejsze odwiedzanie domów z życzeniami świątecznymi. Kultywowane są również tradycje dożynkowe: każdego roku 15 sierpnia w Katedrze Rzeszowskiej można podziwiać zdumiewające misternie wplatane wieńce dożynkowe pochodzące z terenu powiatu rzeszowskiego oraz powiatów sąsiadujących.  Promocji lokalnych produktów służą takie imprezy jak np. „Wiklinowe sploty” w Kamieniu-Łowisku czy „Starych potraw smak i urok” w Błażowej. Ponadto każda gmina może pochwalić się organizacją imprez, które sprzyjają kultywowaniu tradycji i obyczajów regionalnych. Są to między innymi „Podkarpacka Tęcza” organizowana w Dynowie, Regionalne spotkania Gwarowe „Gwarkam” w Kamieniu, „Święto Chleba Doliny Strugu” w Tyczynie” i wiele innych. Oprócz firm i różnych instytucji sukcesy odnoszą także pojedyncze osoby z terenu powiatu. Do tego grona należą m.in. poeci: Stanisława Kopiec z Lubeni, ks. Jan Kalinka z Wólki Podleśnej, Mieczysław Skotnicki z Tyczyna, rzeźbiarze i malarze: Bogusław Kędzierski z Dynowa, Zofia Bednarz z Kamienia, Krystyna Ziemniak z Budziwoja, Piotr Kida z Górna.



4. Walory krajobrazowe

Park Krajobrazowy Pogórza Przemyskiego obejmuje jedyny w Polsce fragment najbardziej wysuniętych na zachód lesistych pogórzy Karpat Wschodnich. Rozległe kompleksy leśne, w postaci buczyn i grądów, stanowią dominujący element krajobrazotwórczy. Lasy zajmują, bowiem 64 % powierzchni Parku. Najpiękniejsze lasy jodłowo - bukowe oraz dobrze zachowane naturalne buczyny, można podziwiać w wyższych partiach Pogórza, w paśmie Turnicy.
Przemysko-Dynowski Obszar Chronionego Krajobrazu jest położony na obszarze 48.921 ha. Obszar o charakterze podgórskim z licznymi, niezbyt wysokimi pasmami i wzgórzami, poprzecinany jest potokami. Najwyższe wzniesienia dochodzą do 430 m n.p.m.
Rezerwat przyrody „Mojka” w zachodniej części wsi Kąkolówka położony jest na obszarze 285 ha i obejmuje obszar lasów i śródleśnych łąk, zasiedlono tu także bobry. Rezerwat posiada charakter faunistyczno-florystyczny.
Rezerwat przyrody „Wilcze” – północna strona pasma Wilcze położony jest na obszarze 342 ha. Swoim zasięgiem obejmuje duże obszary leśne utrzymane w ich naturalnym charakterze. Można tu spotkać tu buczyny karpackie oraz stare jedliny.
Rezerwat „Bór” koło Głogowa Małopolskiego ustanowiony w roku 1996 położony jest na obszarze 365,43 ha. Jest cennym obiektem przyrodniczym z dużymi obszarami starodrzewia w wieku od 90 do 120 lat. W poszyciu i runie lasu spotyka się wiele osobliwości florystycznych, m. in. wawrzynek wilczełyko, konwalia majowa, podkolan biały, bluszcz i barwinek pospolity.
Rezerwat Przyrody „Wielki Las” to Rejon Wielkiego Działu obejmujący 70,75 ha ustanowiony w 1997 roku. Obejmuje obszary leśne z dużym udziałem starodrzewia bukowego.
Rezerwat faunistyczno - florystyczny "Zabłocie" obejmuje zespół stawów oraz otaczające je kompleksy leśne. Na terenie rezerwatu występują objęte ochroną płazy i gady, zagrożone wyginięciem ptaki, a także rośliny chronione.
Hyźniańsko-Gwoźnicki Obszar Chronionego Krajobrazu – jest częścią Pogórza Dynowskiego o powierzchni 24 620 ha. Obejmuje swoim zasięgiem gminy Tyczyn, Chmielnik, Błażowa, Hyżne oraz Niebylec. Jego cechą charakterystyczną jest to, że obszary leśne zajmują tu zaledwie 32% powierzchni. Na jego obszarze znajdują się rezerwaty Mójka – z lasem bukowo-jodłowym i stanowiskiem bobra europejskiego oraz Wilcze – z kompleksem jedliny podgórskiej. Jest ponadto przykładem krajobrazu kulturowego, charakterystycznego dla drobnej, rozproszonej własności chłopskiej. Omawiany obszar jest bogaty pod względem faunistycznym stanowiąc ostoję dla rzadkich gatunków zwierząt takich jak: puchacza Bubo-Bubo, bociana czarnego, salamandry plamistej, motyla górskiego – niepylaka mnemozyny, borsuka, gronostaja, łasicy, chomika, oraz licznych ptaków drapieżnych w tym: krogulca, myszołowa. Siedlisko swoje mają tu również zwierzęta łowne.
Skała magmowa „Błędny Kamień” w Kąkolówce. Na wschodnim końcu wsi Kąkolówka wystaje z ziemi fragment skały, który został uznany za pomnik przyrody. Skała ta zwana jest Błędnym Kamieniem lub Diablim Kamieniem. Kształtem swym przypomina ona koło o średnicy 5m. Kamień ten wystaje nad ziemię niespełna 1m, do końca nie wiadomo jak daleko sięga w głąb. Skała ta jest kamieniem niezwykle twardym, magnetycznym, najprawdopodobniej pochodzenia wulkanicznego. Posiada stalową krystaliczną barwę.
Wzgórze Wilcze to najwyższe wzniesienie w pasie ciągnącym się wzdłuż doliny rzeczki Gwoźnica. Zwane także Patrią wznosi się na 510 metrów n.p.m.
Rzeka San wypływa w Bieszczadach Zachodnich na wysokości około 900 m n.p.m. na terytorium Ukrainy. Długość Sanu wynosi 443,4 km. San to wymarzona rzeka dla kajakarzy i pontoniarzy. Rzeka na odcinku przepływającym przez gminę Dynów ma górski charakter, dzięki czemu tworzy malownicze przełomy. San w tym rejonie stwarza również świetne warunki dla wędkarstwa. Wody Sanu są niezwykle czyste, podróżni oprócz kąpieli w przejrzystych wodach Sanu mogą także nasycić oczy pięknem łagodnych stoków Pogórza.
Mielecko-Głogowsko-Kolbuszowski Obszar Chronionego Krajobrazu – zajmuje fragment Płaskowyżu Kolbuszowskiego o krajobrazie rolniczo-lesnym o powierzchni 50 512 hektarów. Na jego terenie znajdują się piaszczyste wydmy, bagna, torfowiska, oraz wody otwarte. Głównym jego celem jest ochrona walorów wypoczynkowych i krajobrazowych, występują tu bowiem liczne gatunki roślin rzadkich i chronionych oraz stanowiska lęgowe rzadkich gatunków ornitofauny.



5. Szlaki turystyczne i trasy rowerowe

Na terenie gminy głogów Małopolski wyznaczono 3 szlaki turystyczne:
1. Szlak żółty – „Dookoła Rzeszowa”, o ogólnym przebiegu:
Tyczyn – Matysówka – św. Roch – Słocina Górna – Wilkowyja – Załęże – Nowa Wieś k. Jasionki – Stobierna – Wysoka Głogowska – Głogów Małopolski – Budy Głogowskie – Bratkowice – Dąbrowa – Błędowa Zgłobieńska – Zgłobień – Niechobrz Górny – Mogielnica – Lutoryż – Działy Babickie – Wisłoczanka - Zarzecze – Siedliska – Przylasek Pondziwojski – Hermanowa - Tyczyn (120 km).
Szlak ten umożliwia zapoznanie się z najatrakcyjniejszymi, pod względem turystycznym, terenami np. rezerwat przyrody „Bór”, projektowany faunistyczno – florystyczny „Zabłocie” oraz interesującym pod względem florystycznym kompleks leśny „Annapol”. Wędrując tym szlakiem zwiedzić można także zabytkową starówkę Głogowa Małopolskiego. W mieście tym szlak prowadzi przez zabytkowy rynek i starówkę, a następnie skręca na północny zachód dochodząc do stawów położonych przy kompleksie leśnym. Leśnymi drogami kieruje się do parku podworskiego w miejscowości Budy Głogowskie, a następnie do projektowanego rezerwatu faunistyczno – florystycznego „Zabłocie”.

2. Szlak żółty –  o ogólnym przebiegu:
Czudec – Podlas – Poręby - Rezerwat Wilcze – Piekło – Łubno – Dynów.
Szlak ten umożliwia zapoznanie się z najatrakcyjniejszymi, pod względem turystycznym, terenami np. rezerwat przyrody „Wilcze”, wzgórze Wilcze, zabytkowy kościół w miejscowości Piekło. Wędrując tym szlakiem zwiedzić można zabytkowy układ urbanistyczny w Dynowie.

3. Szlak zielony imienia gen. Władysława Sikorskiego, o ogólnym przebiegu:
Bór Głogowski – Przewrotne – Kolbuszowa – Niwiska – Tuszów Narodowy (74 km).
Szlak ten udostępnia zwiedzającym m.in. duży, zwarty kompleks leśny Nadleśnictwa Głogów, położony we wschodniej części gminy, wraz z atrakcyjnymi terenami rezerwatu „Bór”, a także charakterystyczne dla omawianego obszaru, tereny zagospodarowane rolniczo. Szlak rozpoczyna się na terenie wspomnianego rezerwatu „Bór”, przy trasie komunikacyjnej Rzeszów – Kolbuszowa. Od tego miejsca podąża w kierunku wschodnim przez teren rezerwatu, jak i jego otuliny, aby przy drodze leśnej Tajęcina – Głogów Małopolski skręcić na północ. Następnie liniami oddziałowymi i traktami leśnymi dochodzi do drogi Hucisko – Przewrotne. Drogą tą kieruje się na zachód, przechodząc przez miejscowości Studzieniec i Przewrotne. Z Przewrotnego szlak podąża drogami polnymi i leśnymi na północny zachód, aby na wysokości miejscowości Selwy opuścić teren gminy.

4. Szlak niebieski – o ogólnym przebiegu:
Głogów Małopolski – Sokołów Małopolski – Julin (30 km).
Szlak ten udostępnia zwiedzającym atrakcyjne turystycznie tereny, takie jak duży zwarty kompleks leśny Nadleśnictwa Głogów, tereny zagospodarowane rolniczo, a także zabytki miasta Głogowa. Szlak rozpoczyna się w obrębie głogowskiego rynku. Z tego miejsca podąża w kierunku północno – wschodnim, dochodząc do wspomnianego kompleksu leśnego. Następnie drogami leśnymi prowadzi na północ, aby w okolicy Studzieńca skręcić na północny wschód i opuścić teren gminy na wysokości osady Podlas (gmina Trzebownisko).
 
5. Ścieżka przyrodniczo – edukacyjna w Leśnictwie Annopol ma długość 3 kilometry i prowadzi poprzez wzniesienia terenowe znajdujące się w sąsiedztwie stawów głogowskich. Jaj trasa ma kształt pętli zaczynającej się i kończącej na parkingu dla samochodów od ulicy Parkowej. W połowie trasy w sąsiedztwie budynku Nadleśnictwa zorganizowano tzw. „zieloną klasę”, znajduję się tutaj ławki i Soły dla uczniów, tablice informacyjne o tematyce przyrodniczej oraz wyznaczonej na ognisko. W Leśnictwie Annopol można spotkać wiele gatunków zwierząt : sarny, jelenie, dziki, lisy, zające, kuny, borsuki. Przybywa tu także wiele stanowisk będącego pod ochroną bobra.

6. Ścieżka przyrodniczo – edukacyjna w rezerwacie Bór o długości 4 kilometrów, przebiega przez rezerwat Bór, w którym można zobaczyć między innymi barwnika pospolitego, podkolana białego oraz widłaka jałowcowego. Na trasie tej znajdują się również miejsca pamięci narodowej, Pomnik Ofiar Hitleryzmu poświęcony pomordowanym Żydom i Polakom.

7. Ścieżka przyrodniczo –dydaktyczna „Kopaniny” w Dąbrówce Starzeńskiej o długości 3 kilometrów przebiega przez teren występowania rzadkich roślin tj. wawrzynek wilczełko i lilia złotogłów, oraz zwierząt takich jak: kumak górski, orlik krzykliwy oraz bocian czarny

8. Trasy rowerowe w Gminie Lubenia:
a) TRASA Nr 1- żółta o długości 6,7 kilometrów jest trasą łatwą z pięknymi widokami.
Rozpoczynając się od kościoła w Lubeni, biegnie w stronę kamieniołomu do oddalonego o trzy kilometry miejsca odpoczynku „Pod grzybkiem”, oraz przejazdu drewnianym mostem na rzece Lubenia. Szlak ciągnie się do centrum gminy i kończy się w punkcie początkowym.
b) TRASA NR 2 – zielona jest trasą o długości 15,4 kilometra. Rozpoczynając się w Lubeni od budynku Piekarni napotyka na swojej trasie między innymi drewniany most na rzece Lubenka, punkt widokowy „Trzech Krzyży” oraz zabytkowy kościół w Straszydlu
d) TRASA NR 4 – brązowa jest trasą o długości 35 kilometrów, o dużym stopniu trudności, przeznaczona dla wytrwałych rowerzystów. Jest ona bogata pod względem bogactwa krajobrazu miejsc. Na jej trasie można zobaczyć m.in. „Księży Lasek”, kaplicę krzyżową, stopień wodny na rzece Lubenka, kościół w Straszydle, strzelnica – kamieniołom w Straszydlu oraz stadninę koni „Amazonka”.
c) TRASA NR 5 – niebieska jest trasą o długości 12 kilometrów. Rozpoczyna się w Siedliskach, a na jej trasie można spotkać tor speedwayowy, stopień wodny na rzece Lubenka, stadion sportowy oraz bar „Leśny”.

9. Trasy rowerowe w Gminie Chmielnik i Krasne:
Szlak rowerowy zielony przebiega przez takie miejscowości jak: Chmielnik, Potoki, Kamieniec, Matysówka, Budy, góra Magdalenka, Wypychów, Chmielnik.
10. Trasy rowerowe w Gminie Boguchwała:
Szlak rowerowy niebieski przebiega przez: Rzeszów Staroniwę, Kielanówkę, Nosówkę, Zgłobień, Wole Zgłobieńskę, Zimną Wodę, Lutoryż, Sadzawki, rezerwat Lisią Górę, wzdłuż Wisłoka szlakiem czerwonym do Rzeszowa.

11. Ścieżka ekologiczna „Trzciana – Olszyny” zlokalizowana jest w dolinie rzeki Mrowla. Trasa ta, o długości 5 kilometrów zbudowana jest z dwóch pętli; małej – 8 przystankowej oraz dużej 10-o przystankowej. Wzdłuż niej można spotkać rzadkie rośliny chronione takie jak barwnik pospolity, storczyk szerokolistny, śnieżyczka przebiśnieg i pióropusznik strusi.



6. Historia

Zróżnicowane warunki naturalne i sprzyjające środowisko powodowały już w odległych czasach osiedlanie się tu różnych grup ludności. Znajdowane narzędzia krzemienne i ceramika świadczą o stosunkowo prężnym osadnictwie w czasach starszej epoki kamienia (IX tys. p. n. e.). Prowadzone badania archeologiczne ujawniły bardzo interesujący materiał z epoki neolitu (VIII tys. p. n. e.) i brązu (III tys. p. n.e.).
Niewątpliwe było oddziaływanie kultury scytyjskiej i celtyckiej (IV w. n. e.). Zachowały się także liczne dowody na ścisłe związki z prowincjami rzymskimi (IV w. n. e.). Na przełomie V i VI wieku przybyły na ten teren pierwsze grupy ludności słowiańskiej i na trwale go opanowały. We wczesnym średniowieczu tędy właśnie biegła granica między wschodnią a zachodnią Słowiańszczyzną. Z czasów Kazimierza Wielkiego notuje się pierwsze wzmianki historyczne dotyczące Rzeszowa, Lubeni, Tyczyna i innych miejscowości. Tenże król darował w 1354 r. Janowi Pakosławicowi włość rzeszowską (okręg administracyjny) i miasto Rzeszów. Okres panowania Jagiellonów to czasy względnego spokoju i rozkwitu tych ziem. W początkach XVII wieku w rejonie rzeszowskim istniały dwa wielkie zespoły dóbr - rzeszowski, należący do Mikołaja Spytka Ligęzy, a później do Lubomirskich oraz tyczyński, będący kolejno w posiadaniu Pileckich, Kostków i Branickich. Burzliwe dzieje polityczne Polski nie omijały tego terenu. W okresie staropolskim Rzeszów z przyległymi okolicami wchodził w skład województwa ruskiego. Po przyłączeniu do monarchii austriackiej południowych ziem podzielonego w wyniku rozbiorów państwa polskiego, utworzono cyrkuł, czyli okręg dzielący się na 12 powiatów. Jednym z nich był powiat rzeszowski. W okresie międzywojennym powiat rzeszowski stał się najbardziej na zachód wysuniętym powiatem województwa lwowskiego. W 1935 r., po reformie administracyjnej, w jego skład wchodziło 5 miast: Rzeszów, Błażowa, Głogów, Strzyżów i Tyczyn oraz gminy wiejskie: Błażowa, Czudec, Głogów, Hyżne, Niebylec, Racławówka, Słocina, Strzyżów, Świlcza, Trzebownisko i Tyczyn. Powiat rzeszowski, z uwagi na trudną sytuację wsi, rozdrobnienie gruntów i bezrobocie, był w latach 1936 - 1937 sceną gwałtownych chłopskich strajków i demonstracji. Po II wojnie światowej w granicach istniejącego nadal powiatu rzeszowskiego zaszła istotna zmiana, wydzielono powiat strzyżowski z siedzibą w Strzyżowie. W 1975 r. po podziale administracyjnym wg nowych zasad, powiat rzeszowski przestał istnieć. Zgodnie z założeniami reformy administracyjnej kraju w 1999 r. ponownie powołano powiat rzeszowski o charakterze samorządowym.



7. Zabytki

W śród zabytków kultury materialnej z terenu powiatu rzeszowskiego na wyróżnienie zasługują stare pałace i dworki. Malowniczo położone, w otoczeniu parków i lasów, dają świadectwo świetności starych rodów.   
Do wyróżniających się zabytków z terenu powiatu rzeszowskiego należą:
- zabudowy rynków miejskich w Głogowie Młp., Tyczynie, Błażowej, Dynowie i Sokołowie Młp.,
- spichlerz w Zgłobniu (XVI w.),
- ruiny zamku w Dąbrówce Starzeńskiej (XVI w.),
- pałac rodziny Wodzickich w Tyczynie  otoczony parkiem z pięknym starodrzewiem (II poł. XIX w.),
- późnobarokowy pałac wzniesiony przez Teodora Konstantego Lubomirskiego w Boguchwale (I poł. XVIII w.),
- dawny dworek myśliwski rodziny Okocimskich w Kamieniu (XIX w.),
- zespół dawnego pałacu Lubomirskich w Łące (XVI w.),
- Sanktuarium Maryjne w Borku Starym (kościół zbudowany w latach 1684 – 1726, klasztor wzniesiony w latach 1712 – 1738), Niechobrzu, Hyżnem i Chmielniku,
- Kaplica myśliwska pw. Św. Huberta w Miłocinie (XVIII w.),
- kirkuty w Sokołowie Młp., Tyczynie, Dynowie. 

Zabytkowe parki dworskie i pałacowe
Łąka
- Zabytkowy park w Łące otacza barokowy pałac Lubomirskich. W jego obrębie oprócz zabudowań podworskich znajdują się ślady obwarowań, spichlerz, stajnie oraz brama z XVIII wieku. 
Przewrotne – Zabytkowy park podworski w Przewrotnem jest dawnym parkiem krajobrazowym otaczającym dwór z XIX w. 
Dąbrowa – W miejscowości Dąbrowa znajduje się zabytkowy park otaczający dwór z XIX w. 
Boguchwała – Zabytkowy park dworski w Boguchwale został założony w XVIII w. w stylu francuskiego ogrodu geometryczno-krajobrazowego
Babica – Zabytkowy park podworski w Babicy, otacza dwór Jarochowskich z przełomu XIX oraz XX wieku.
Tyczyn – W Tyczynie, wokół zespołu pałacowego wzniesionego w latach 1862-1869 przez Wodzickich znajduje się park krajobrazowy. Na jego powierzchni liczącej około 11 hektarów znajdują się dwa 400-letnie dęby będące pomnikami przyrody
Bachórz – Zabytkowy park dworski w Bachórzu mający status parku krajobrazowego z XVIII-XIX wieku, jest elementem zespołu podworskiego. W tzw. dębinie położonej wśród nadsańskich łąk znajduje się kopiec – mauzoleum rodziny Skarzyńskich, obecnie zdewastowany. 
Dąbrówka Starzeńska – Zabytkowy park krajobrazowy w Dąbrówce Starzeńskiej obecnie zniszczony z drzewostanem z XVIII i XIX wieku, należy do grupy parków podworskich. W jego obrębie znajduje się neoromańska kaplica z końca XIX wieku wkomponowana w nowy kościół.

Zabytkowe zespoły podworskie i pałacowe
Późnobarokowy, częściowo zachowany Pałac Lubomirskich w Boguchwale, został wzniesiony w połowie XVIII wieku wykorzystując mury wcześniejszego dworu obronnego z XVII w. Ostatnią właścicielką omawianego obiektu była Wanda Kuszycka, która przekazała go na rzecz Fundacji Naukowo-Rolniczej.
Dawny Zespół Pałacowy Grabińskich w Czudcu został wzniesiony w drugiej połowie XVIII w. W drugiej połowie XIX wieku został przebudowany i powiększony.
Dwór w Trzcianie został wzniesiony pod koniec XIX w. i poddany przebudowie w 1959 roku. Obecnie mieści się w nim Technikum Rolnicze.
Pałac Barokowy w Łące został wzniesiony przez Lubomirskich na przełomie XVII i XVIII wieku według projektu Tylmana z Gameren, w miejscu dawnego dworu obronnego Kostków datowanego na XVI w. Poddany przebudowie w latach 1763-76, w roku 1818 został przekształcony na manufakturę sukienniczą. W 1818 roku rodzina Potockich przekazała go na cele dobroczynne. Na terenie zabudowań znajdują się ślady obwarowań, spichlerz, stajnie oraz brama z XVIII wieku.
Dwór Rudnej Wielkiej z pierwszej połowy XIX wieku w jest obecnie otoczony parkiem krajobrazowym.
Dwór Jarochowskich w Babicy został wzniesiony na przełomie XIX i XX wieku. Urodziła się w nim Maria Jarochowska (1918-1975), pisarka, autorka m.in. „Dziadowskiej miłości”. Obecnie znajduje się w nim Dom Pomocy Społecznej.
Dwór w Błażowej wybudowany na przełomie XVIII oraz XIX, po przebudowie w 1977 roku został zniekształcony. Był to budynek drewniany, o mniejszym obrysie niż obecnie, z piwnicami wykonanymi z kamienia. Obecny dwór związany jest z nabyciem dóbr błażowskich przez Wincentego Skrzyńskiego herbu Zaremba od Flemmingów w 1835 r. Wokół zabudowań znajduje się park.
W miejscowości Dąbrówka Starzeńska znajdują się ruiny zamku wzniesionego przez Stadnickich w drugiej połowie XVI wieku. Rozbudowany w pierwszej połowie XVII wieku był zamieszkały do roku 1945, kiedy to został zniszczony przez UPA. Obecnie znajdują się tam pozostałości jednego skrzydła z dwoma basztami (królowej Bony i Firleja) oraz fragmenty murów. Całość otacza zniszczony park krajobrazowy z drzewostanem z XVIII-XIX wieku oraz neoromańską kaplicą z końca XIX wieku, stanowiąca część nowego kościoła.
Na Zespół Podworski w Bachórzu składają się: park krajobrazowy z XVIII i XIX wieku, dwór z pierwszej połowy XIX wieku oraz oficyna dworska z XIX wieku.
Klasycystyczny Dworek w Hyżnym – został wzniesiony na przełomie XVIII i XIX wieku. Obecnie odrestaurowany mieści w swoich murach szkołę podstawową. W jego wnętrzu znajduje się Izba Muzelana poświęcona gen. Władysławowi Sikorskiemu. Wokół dworku znajdują się pozostałości parku.
Dawny Dwór Renesansowy w Zgłobniu to najstarszy obiekt zabytkowy gminy Boguchwała. Został odkryty stosunkowo niedawno, wcześniej był kilkakrotnie przebudowywany i dlatego na pierwszy rzut oka pozbawiony jest cech stylowego dawnego dworu. Budowa tego renesansowego domu datowana jest na lata 70-te XVI w. i wiąże się z osobą Anny z Sieniawy Jordanowskiej, która została wtedy właścicielką wsi. Pod koniec XVIII dwór zostaje przebudowany na spichlerz.
Neoklasycystyczny Dwór w Zgłobniu tzw.  “nowy dwór” pochodzi z końca XVIII lub pocz. XIX wieku. Zbudowany został przez rodzinę Straszewskich. Otoczony jest pieknym starodrzewiem.
Zespół Dworski w Nosówce na który składają się: dwór, czworak, spichlerz oraz dawny budynek gorzelni - datowany jest na II poł. XIX w. W tym samym miejscu znajduje się krzyż w starodrzewiu z końca XIX w.
Zespół Dworski w Jasionce – aktualnie mieszczący hotel „Ostoja”został zbudowany przez rodziną Morskich w pierwszej połowie XIX wieku. Budowla w typie romantycznym powstała prawdopodobnie przy udziale znakomitych architektów tej epoki - Piotra Aignera i Fryderyka Baumana. W 1887 r. Jedrzejowiczowie dokonali rozbudowy dworu wg planów arch. Tadeusza Stryjeńskiego. W otoczeniu dworu znajduje się park krajobrazowy z XIX w. Jego ozdobą jest okazały plafon klonolistny mający w obwodzie 500 cm.
Zespół pałacowo-parkowy i folwark w Tyczynie położony jest przy wjeździe do miasta od strony Rzeszowa, przy zbiegu ulic Grunwaldzkiej i Parkowej, na wzniesieniu górującym nad okolicą. Obecny, piętrowy dwór - nazywany pałacem - został zbudowany w latach 1862-69 przez hr. Ludwika Wodzickiego. W 1881 r. dobudowano doń od strony północnej pawilon gościnny, a w 1982 r. - oficynę, połączoną z pawilonem oraz przebudowano pałac. Przy północnej elewacji znajdował się niezachowany taras, natomiast pomiędzy pałacem, pawilonem a oficyną mieściła się oranżeria z wewnętrzną studnią, zdobiona na narożnikach metalowymi elementami dekoracyjnymi w postaci agaw w donicach (po II wojnie uległa niestety całkowitemu zniszczeniu i została rozebrana). Zachowany do dzisiaj wystrój zewnętrzny pałacu z końca XIX w. - określany jako eklektyczny (łączący wiele wcześniejszych stylów architektonicznych) - posiada głównie elementy neogotyckie. Zarówno pałac, jak i otaczający go park, objęte są ochroną konserwatorską i od 1968 r. wpisane do rejestru zabytków.
Dwór w Przewrotnem jest obiektem w stylu klasycystycznym wybudowanym przed 1832 rokiem. Stanowi go budowla parterowa, murowana, wzniesiona na planie prostokąta i nakryta czterospadowym dachem z powiekami. Wejściową fasadę zdobi długi, pięcioosiowy, wgłębiony portyk, wsparty na sześciu kolumnach. Wszystkie okna oraz drzwi otaczają listwowe obramowania. Całą budowlę obiega szerokie belkowanie z kostkowym gzymsem. Przed dworem stoi kamienna figura św. Antoniego z 1912 roku, zachowały się też pozostałości betonowej lodowni z lat 20-tych minionego wieku oraz staw.
Drewniany budynek Gminnego Ośrodka Kultury w Hyżnem - Dawny Urząd Gminy - wybudowany został w latach 1935 - 1937 według projektu sołtysa wsi - Janika; drewniany, na kamiennej podmurówce dwukondygnacyjny, podpiwniczony, szalowany, dach czterospadowy z lukarnami. Obecnie mieści Gminny Ośrodek Kultury i obiekty usługowe.
Zespół pałacowy w Łące z przełomu XVII i XVIII wieku mieści się w dwunastohektarowym parku, który oblany jest wodą. Jest to pałac o wiekowej i bogatej historii, który liczy ponad 400 lat.  Zamieszkiwany był nie tylko przez polskie ale i czeskie rody. Ostatnimi właścicielami pałacu byli państwo Potoccy herbu „PILAWA", którzy traktowali pałac wyłącznie jako rezydencję letnią. Ordynat Alfred Potocki nabywając pałac łącki, nie bardzo wiedział co z nim zrobić. W 1848 roku pałac przekształcił na fabrykę sukna, która działała do 1854 roku, popadając w coraz to większą ruinę. Po zamknięciu tej fabryki pałac został przekazany córce Zofii jako wiano ślubne, która wyszła za Austriaka Dietrichsteina. Nie mając potomstwa, Zofia postanowiła w pałacu założyć Zakład dla Dziewcząt z ordynacji łańcuckiej, by przygotować je do życia jako przykładne gospodynie domowe.
Zakład dla Dziewcząt powstał 1854 roku i prowadzony był przez osoby cywilne. Zakład dla dziewcząt był prowadzony do połowy roku 1954, czyli równe 100 lat. W tym to roku władze komunistyczne zabrały dzieci biedne i osierocone, które zostały rozlokowane w różnych Domach Dziecka byłego województwa rzeszowskiego, a w miejsce tychże przywieźli Dzieci Specjalnej Troski.
Zespół Dworski w Jasionce zbudowany został po 1817 roku z inicjatywy Pani Zofii Czosnowskiej-Oborskiej. Zabytkowy dwór został uratowany przez Pana Józefa i Krzysztofa Rylskich herbu Ostoya. Dwór Ostoya, zwany też Dworem Jasionowskim, powstawał w trzech różnych etapach, każdy z nich miał zaś inny wymiar historyczny. Pierwszy okres można scharakteryzować jako stan, kiedy to dwór reprezentował klasyczną i uznaną formę architektoniczną. Drugi okres uwarunkowany został względami praktycznymi, okazało się, bowiem, że powiększania wymagają powierzchnie mieszkalne oraz potrzebne stało się wyizolowanie części czeladnej - aneks południowo-wschodni, który przylega obecnie do wieży. Czas budowy owego aneksu datować można na trzecią ćwierć XIX wieku, zaś za pewnik przyjąć można, że nastąpiło to po 1849 roku. Inicjatorem rozbudowy był Pan Henryk Jędrzejowicz kupując ów majątek od Państwa Doroty i Ignacego Korzeniowskich. Od roku 1887 datować możemy okres współpracy Pana Stanisława Mariana Jędrzejowicza z Panem Tadeuszem Stryjeńskim. Celem owej współpracy była ogólnie pojęta rozbudowa i powiększenie dworu. W trakcie przeprowadzonych prac pozbawiono klatki schodowej romantycznej wieżyczki, przez co dwór zbliżył się swą stylistyką do modelu pałacowego. Po zakończeniu II Wojny Światowej targały dworem różne koleje losu, jego dawna świetność splendor zostały zniweczone przez zakładane tu biura i magazyny. Od roku 1999  znajduje się tu hotel „OSTOYA”.

Pomniki
Pomnik Grunwaldu w Budziwoju
został wzniesiony w roku 1910, dla uczczenia zwycięstwa pod Grunwaldem. Zlokalizowany jest na wzniesieniu przy odgałęzieniu drogi do Rzeszowa.
Pomnik Grunwaldu z figurą Matki Bożej w Tyczynie został wzniesiony z 500 rocznicę zwycięstwa pod Grunwaldem – „ku pokrzepieniu serc”. Wykonany przez Władysława Janika i ustawiony w 1910 roku został odnowiony w 1994 roku.
Kopiec Niepodległości w Trzebosi został usypany 3 kwietnia 1937 roku podczas kilkutysięcznej manifestacji chłopskiej – mieszkańców okolicznych wsi.
Pomnik Władysława Jagiełły został wniesiony w 1910 roku na skwerze w centrum Dynowa.
Schrony Bojowe w Bartkówce są częścią tzw. Linii Mołotowa, która powstała w latach 1940-1941 na ówczesnej granicy Związku Radzieckiego i Trzeciej Rzeszy, przebiegającej na rzece San Po agresji Niemiec na ZSRR w 1941 r. "linia Mołotowa" nie była jeszcze całkowicie ukończona i wyposażona w broń. Niemcy po krótkiej walce ją przełamali, część bunkrów zdobyli w walce lub wysadzili wraz z załogami w powietrze obchodząc je od tyłu.
Pomnik „Grunwald” w Krasnem znajduje się w południowej części wsi, przy głównej drodze. Tworzy go figurka Matki Boskiej ustawiona w 1910 r.

Kościoły i kapliczki
Pozostałości kościoła oraz klasztoru oo. Misjonarzy w Głogowie Małopolskim znajdują się  Obiekty te zostały ufundowane przez Urszulę Lubomirską w XVIII wieku. W ich wnętrzach znajdował się cudami słynący Obraz Matki Boskiej Śnieżnej (Głogowskiej). W Głogowie Małopolskim znajduje się również kościół Parafialny budowany w latach1876-1879.
Kościół parafialny w Przewrotnem pod wezwaniem św. Antoniego, utrzymany w stylu późnoklasycznym, pochodzi z XIX wieku. Wnętrze - późnobarokowe, z pierwszej połowy XIX wieku. Za ścianą prezbiterium, znajduje się wzniesiona w II połowie XIX wieku kaplica grobowa Politalskich - dziedziców Przewrotnego. W jej wnętrzu zachowała się jedynie mensa ołtarzowa i murowana tablica epitafijna. Nieopodal znajduje się również XIX wieczna dzwonnica.
Kościół parafialny w Stobiernej zbudowany został w 1891 roku. W jego wnętrzu znajduje się drewniana ambona w kształcie łodzi rybackiej i cenny późnogotycki posąg Madonny z Dzieciątkiem z początku XVI wieku.
Murowany kościół parafialny w Mrowli pod wezwaniem św. Łukasza Ewangelisty, wybudowany został w latach 1896 – 1900 (wg projektu krakowskiego architekta Sławomira Odrzywolskiego) w styl neogotyckim.
Murowany kościół parafialny w Przybyszówce pod wezwaniem św. Mikołaja wzniesiony został w latach 1796 – 1806 i rozbudowany w latach 80. XX wieku.
Kościół parafialny pw. św. Wawrzyńca w Trzcianie, murowany, neogotycki, został wybudowany w latach 1897 – 1898. Jego wyposażenie, w skład którego wchodzą dwa późnorenesansowe ołtarze z pierwszej połowy XVII w, datowane jest na XVII i XVIII w.
Kościół w Krasnem pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny, został wzniesiony wg projektu Karola Henryka Wiedemanna w latach 1720-1743. Jego wnętrza utrzymane są w stylu barokowym z XVIII w.
Kościół w Malawie barokowy pod wezwaniem św. Marii Magdaleny datowany jest na pierwszą połowę XVIII wieku.
Późnobarokowy kościół parafialny w Boguchwale datowany jest na pierwszą połowę XVIII w. Jego plebania wykonana jest w stylu klasycystycznym z XIX wieku.
Kościół parafialny w Tyczynie św. Trójcy i św. Katarzyny został wzniesiony w XV wieku. W latach 1752-1763 został rozbudowany według projektu Jana Henryka Klemma o prezbiterium w stylu gotyckim oraz późnobarokowy korpus. Wnętrze kościoła utrzymane jest w stylu późnobarokowym z XVIII w. Nieopodal znajdują się plebania i wikarówka z XVIII w.
Kaplica grobowa Wodzickich w Tyczynie – część cmentarza parafialnego, została wzniesiona w latach 1877-1885 dzięki staraniom hrabiego Ludwika Wodzickiego. Całość utrzymana jest w stylu neogotyckim. W jej obrębie znajduje się rodzinny grobowiec.
Zespół klasztorny w Borku Starym, w skład, którego wchodzi późnobarokowy kościół pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny i św. Jacka jest znanym sanktuarium Maryjnym. Zbudowany został w latach 1684-1726. W jego ołtarzu głównym znajduje się obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem (Matki Boskiej Boreckiej) pochodzący z XV wieku, dwukrotnie koronowany w latach 1919 oraz 1961. Nieopodal zabudowań klasztornych znajduje się źródełko z cudowną wodą.  
Kaplica Św Anny przy źródle w Borku Starym – została wzniesiona w 1779 roku. Wewnątrz nad głównym ołtarzem znajduje się obraz ukazujący Maryję jako dziewczynkę z rodzicami. Za kapliczką znajduje się cmentarzyk zakonny założony w roku 1894. Całość została ogrodzona w 1999 roku. W kaplicy, co roku odbywa się część głównego odpustu Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
Kościół parafialny w Chmielniku pod wezwaniem św. Bartłomieja (obecnie sanktuarium Maryjne) datowane jest na połowę XVIII wieku. Pierwotnie barokowy, został poddany rozbudowie w latach 1980 oraz 1957-58. Wewnątrz znajduje się obraz Matki Boskiej Łaskawej pochodzący z połowy XVI w. koronowany w 1997 roku. 
Kościół parafialny w Dynowie pod wezwaniem św. Wawrzyńca, o architekturze późnorenesansowej, został wzniesiony na początku XVII wieku. Pierwsza jego przebudowa nastąpiła w 1663 roku. W latach 1981 – 1994 został poddany renowacji. Jego wnętrza utrzymane są w stylu barokowym z przełomu XVII oraz XVIII wieku. Na sklepieniach umieszczona jest późnorenesansowa dekoracja stiukowa z XVII wieku. Na całość składa się oddzielnie stojąca dzwonnica z XVIII w. oraz murowane ogrodzenie z XIX w. z oryginalną renesansową bramką datowaną na XVII w.
Kościół Parafialny w Sokołowie Małopolskim p.w. św. Jana Chrzciciela  został wzniesiony w latach 1906-1918 według projektu Jana Sasa Zaburzyckiego Całość utrzymana jest w stylu neogotyckim. Hełm wyniosłej wieży został zaprojektowany przez Profesora Zina.
Kościół finalny p.w. św. Ducha w Sokołowie Małopolskim - został wzniesiony w drugiej połowie XIX wieku, tj. około 1869 roku. Znajduje się na tzw. Zawalu.
Kościół Parafialny pw. Św. Bartłomieja w Nienadówce został wzniesiony w latach 1895-1897 według projektu Franicuszka Stążkiewicza. Całość utrzymana jest w stylu neogotyckim. Wejście do świątyni zdobią monumentalne drzwi z brązu ozdobione płaskorzeźbą wykonaną w 1977 roku przez Bronisława Chromego. Przedstawia ona sceny z okupacji, przez co drzwi noszą nazwę „Bramy Pamięci”.
Kościół Parafialny w Górnie znajduje się w samym centrum miejscowości. Utrzymany w stylu neogotyckim został wzniesiony w latach 1911-1913 według projektu Jana Sas-Zaburzyckiego.
Drewniany Kościół Parafialny w Wólce Niedźwiedzkiej pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny został wzniesiony w 1607 roku w Woli Żarczyńskiej, skąd został przeniesiony w roku 1907. Wnętrze świątyni utrzymane jest w stylu rokoko, m.in. ołtarze oraz ambona.
Kościół parafialny w Błażowej pod wezwaniem św. Marcina pierwotnie był zbudowany z drewna. W związku z pełnioną przez niego funkcją obronną otoczony był przekopem do rzeki Ryjak. Wskutek częstych wylewów kościół uległ zniszczeniu i około 1822 roku został rozebrany. Drugi kościół był częściowo drewniany, częściowo murowany. Postawiono go w 1822 r. na wzgórzu, na którym stoi obecny kościół,. W latach 1896-1900 wzniesiono trzeci kościół wg planów Jana Sasa-Zubrzyckiego Na jego wyposażeniu są m. in.: obraz Chrystusa Bolesnego, najprawdopodobniej z końca XVIII w., barokowy krucyfiks z XVIII w. oraz barokowy kociołek cynowy z XVIII w.
Kaplica cmentarna w Błażowej została wzniesiona w 1904 roku w miejscu starej kaplicy. Utrzymana w stylu neogotyckim. DO niedawna kaplicę otaczały drzewa o średnicy pni 50-90cm., obecnie wycięte.
Budynek plebani w Błażowej został wzniesiony w 1910 roku. Budynek w całości jest murowany.
Kościół Parafialny w Futomie został wzniesiony w latach 1910 - 1912 na miejscu starego. Nowy murowany kościół był konsekrowany w 1922 r. Wewnątrz zostały umieszczone elementy wyposażenia starego kościoła m.in. konfesjonały, obrazy. Poniżej kościoła stoi kapliczka upamiętniająca tę budowę. Na niej umieszczono napis: "Tu stała kaplica podczas budowy nowego kościoła. 1912".
Kaplica myśliwska św. Huberta w Miłocinie została zbudowana w latach 1741-1746 pod kierunkiem Karola Henryka Wiedemanna, inżyniera wojskowego i nadwornego architekta Lubomirskich, na których to życzenie została wzniesiona. Stanęła obok dworu Lubomirskich. Z czasem przy dworze rozwinęła się osada, dwór został zniszczony a kaplica pozostała. Kaplica jest budowlą barokową, o bardzo oryginalnym kształcie - wzniesiona na planie krzyża greckiego skrzyżowanego z ośmiobokiem. Kaplica nakryta jest kopułą z latarnią. Jej wnętrze zdobi barwna polichromia o motywach myśliwskich, w odcieniach zbielonej czerni angielskiej wchodzącej w fiolet. Malowidło z 1745r. wykonane jest w technice fresku mokrego na świeżym tynku. W apsydzie znajduje się obraz św. Huberta klęczącego przed jeleniem, na kopule zaś Święta Trójca w otoczeniu aniołów. Ostatnia konserwacja Kaplicy Myśliwskiej nastąpiła w latach 1980-1981 wtedy to w toku prac konserwatorskich przywrócono jej dawną świetność i odnowiono zniszczone przez lata malowidła.
Kościół Parafialny w Wysokiej Głogowskiej pod wezwaniem M.B. Różańcowej jest dominującym obiektem zabytkowym w tej miejscowości położonym w jej centrum. Murowany, został wzniesiony w 1913 roku. Obok niego znajduje się cmentarz.
Kościół w Straszydlu został wybudowany w 1740 roku w Lubenii, skąd został przeniesiony w 1926 roku i częściowo przekształcony. Z tego okresu pochodzą murowana zakrystia, pozorne sklepienia i wieża. Omawiany obiekt to budowla trójdzielna o konstrukcji zrębowej. Wieża kościoła jest trzykondygnacyjna z balkonikiem zbudowana na słup. Całość ścian szalowana jest deskami i przykryta dachem jednokalenicowym. We wnętrzu świątyni znajdują się trzy nawy z fazowanymi filarami. Jego ołtarze utrzymane są w stylu późnobarokowym. Kościół został konsekrowany przez biskupa Wacława Hieronima Sierakowskiego, co upamiętnia tablica umieszczona w kruchcie pod wieżą.
Kościół parafialny w Hyżnem, Narodzenia NMP został wzniesiony w latach 1727-1739. W jego ołtarzu głównym znajduje się obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem z XVI wieku. Obecnie kościół pełni rolę sanktuarium maryjnego. Według podania w 1924 na wzgórzu kościelnym miała miejsce bitwa miejscowych chłopów z Tatarami.
Kościół parafialny w Szklarach został wybudowany w 1905 roku. W latach 1988-1994 został podany przebudowie.  
Kaplica grobowa Starzeńskich w Dąbrówce Starzeńskiej – datowana na koniec XIX wieku obecnie jest częścią nowego kościoła parafialnego.
Grobowiec Skrzyńskich w Bachórzu znajduje się na południe od dworu, w tzw, dębinie położonej wśród łąk nad rzeką San. Ma on postać kopca – mauzoleum, obecnie zdewastowany.
Kościół parafialny w Harcie – wzniesiony w latach 1779-1804, został rozbudowany w 1889 roku.
Kościół parafialny w Zgłobniu - wybudowany został w 1741 roku staraniem księcia Teodora Konstantego Lubomirskiego. Obecny wygląd przybrał w latach 1913-1928 staraniem ówczesnego proboszcza Dzierżyńskiego i parafian. Jego wystrój wewnętrzny zachowujący w elementach cechy wczesnobarokowe, a nawet romańskie, w czasach przebudowy nabrał kolorytu swoistego neorenesansu. Kościół wyposażony jest w cztery ołtarze. Na szczególną uwagę zasługuje olejny obraz Chrystusa Ukrzyżowanego znajdujący się w górnej części nastawy ołtarzowej. Autorem tego obrazu jest nieznany włoski mistrz z XVI w.
Kościół w Rudnej Wielkiej jest częścią parafii erygowanej w 1912 r., po wydzieleniu z parafii Świlczy. Kościół ten jest budowlą murowaną pw. św. Teresy od Dzieciątka Jezus, wzniesioną w latach 1928 – 1936.
Kościół parafialny w Świlczy jest częścią parafii powstałej na przełomie XIV/XV wieku. Do 1912 roku tworzyło ją 5 miejscowości: Świlcza z Kamyszynem, Rudna Wielka, Rudna Mała (z Rejteradą), Rogoźnica i Woliczka. Do dzisiejszego dnia parafię tworzy Świlcza z Kamyszynem oraz Woliczka. Omawiany kościół parafialny pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny, wbudowany w latach 1936 – 1959, nosi znamiona stylu neobarokowego,.
Kościół filialny w Malawie p.w. św. Marii Magdaleny położony jest wśród kępy starych drzew. Od niego nazwano część tamtejszego pasma Pogórza Przemyskiego, a mianowicie pasmo Marii Magdalen. Magdalenka osiąga wysokość 330-395 m n.p.m. Utrzymany w stylu barokowym został wzniesiony na planie prostokąta w pierwszej połowie XVIII wieku. Nawa z prezbiterium do którego przylega zakrystia z oratorium znajduje się na piętrze.  Kościółek św. Marii Magdaleny posiada kamienne mury z nisko usytuowanymi małymi oknami. Przypuszczalnie okna te służyły kiedyś jako strzelnice, a sam kościółek był pilnie strzeżony.
Zabytkowa kaplica cmentarna w Dynowie datowana na XIX wiek znajduje się w centralnej części tamtejszego cmentarza. Obok niej znajduje się grób pułkownika napoleońskiego Jana Kazimierza Kamienieckiego herbu Pilawa, adiutanta księcia Józefa Poniatowskiego.
Kościół parafialny w Woli Rafałowskiej pw. Św. Trójcy, został wzniesiony w 1891 roku. Posiada on wysoką wieżę od frontu i oddzielnie stojącą dzwonnicę. Pierwotnie w miejscu obecnej świątyni stał drewniany kościół, zbudowany w 1587 r. Wewnątrz świątyni znajduje się godny uwagi późnorenesansowy ołtarz główny, w formie tryptyku o nieruchomych skrzydłach z obrazami malowanymi na deskach, pochodzący z 1613 r. Nieopodal kościoła znajdują się pomniki przyrody w postaci starych, wiekowych dębów i jaworów. Te zabytkowe drzewa stanowią pozostałości po dawnym parku dworskim.
Kościół parafialny św. Wawrzyńca w Dynowie wzniesiony na początku XVII w. z dzwonnicą datowaną na XVIII wiek, otoczony murowanym ogrodzeniem z renesansową bramką.
Kosciół parafilalny w Łące Wieś Łąka według tradycji powstała za czasów Kazimierza Wielkiego. Pierwsze wzmianki sięgają 1409 roku. Pośrodku wsi wznosi się późnobarokowy kościół parafialny z 1713 roku. Został on wybudowany zgodnie z projektem pomysłu Jana Chomkiewicza. Budowę  tego kościoła rozpoczęła matka Aleksandra Dominika starosty sandomierskiego, Teofila Ludwika księżna Ostrogsko-Zasławska, żona Józefa Karola Lubomirskiego. Budowa jednak została wstrzymana wraz z śmiercią księżnej. Na nowo budowę podjął książę Paweł w 1742 roku, zachęcony zapewne przez drugą swą żonę Józefę Maryą, córkę Józefa Karola i Teofili Ludwiki Lubomirskich. Budowa murów wraz z dachem trwała dwa lata. Dnia 26 maja 1748 roku biskup Sierakowski dokonał uroczystego aktu konsekracji.
Kościół w Zaczerniu został wybudowany w latach 1803-1806. W kościele znajduje się 5 ołtarzy oraz 12 głosowe organy w kolorze orzechowym, pozłacane i ozdobione wazonami.
Kościół w Stobiernej powstał w 1891 roku. Zwiedzając go warto zwrócić uwagę na drewnianą ambonę w kształcie łodzi rybackiej i cenny późnogotycki posąg Madonny z Dzieciątkiem.

Miejsca pamięci narodowej i cmentarze
„Mały Katyń Ziemi Sokołowskiej”
– jest miejscem, w którym latem 1944 NKWD likwidowało więźniów obozu w pobliskiej Trzebusce. Szczątki 17 ofiar zostały tu wykopane w 1990 roku, poczym złożono je do wspólnej mogiły. W miejscu ty obecnie znajdują się dwa krzyże  i obelisk ku czci pomordowanych odsłonięty w 1995 roku.
Cmentarz żydowski w Sokołowie Małopolskim
– w swoim obrębie zawiera około 300 nagrobków z XVII-XX wieku.
Cmentarz żydowski w Tyczynie zlokalizowany przy ulicy Parkowej został założony najprawdopodobniej w XVI wieku. W czasie II Wojny Światowej został w 1942 roku zdewastowany przez Niemców. Dopiero w roku 1993 dzięki staraniom ówczesnego burmistrza został ogrodzony oraz uporządkowany. Do dnia dzisiejszego zachowało się tu kilka kamiennych macew. Wg niektórych na cmentarzu tym jest pochowany ojciec cadyka Elimelecha, założyciela i twórcy podstaw teologicznych jednego z nurtów chasydyzmu.
Pomnik poświęcony pomordowanym Żydom w Borze Głogowskim znajduje się w głębi lasu, nieopodal miejsca zbiorowych mogił kilku tysięcy rzeszowskich Żydów i kilkuset Polaków rozstrzelanych przez okupanta w latach 1942-1944. Pomnik ten znajduje się w sąsiedztwie obelisku postawionego w miejscu zabójstwa wybitnego działacza Ludowego Władysława Kołdra.
Cmentarz żydowski w Dynowie obecnie przypomina park. Mimo zniszczeń, jakie przez lata dokonała natura, jest niezwykły, tajemniczy i niedostępny. Zachował się tu mały budynek, do którego co pewien czas zjeżdżają Żydzi w celu medytacji. Wtedy, to szczególnie miejsce jest chronione i zamknięte dla przeciętnych mieszkańców Dynowa i okolic. Ten niezwykły park- cmentarz jest uznany za teren prywatny, nieupoważnieni nie mają prawa wstępu na teren Żydowskich modłów.
Pomnik POLEGŁYCH POŚWIĘCONY POLEGŁYM W I WOJNIE SWIATOWEJ W ZACZERNIU - Pomnik Poległych wzniesiony został w 1937 roku. Upamiętniono na nim nazwiska Legionistów poległych w latach 1918 – 1920 oraz później dopisanych żołnierzy z II wojny światowej – mieszkańców Zaczernia.
KAPLICA GROBOWA JEDRZEJOWICZÓW - mieści się w Zaczerniu i została wybudowana w 1892 roku.



8. Gminy Powiatu i ich atrakcje

Błażowa - Początki osady nie są znane, pierwsza wzmianka o Błażowej pochodzi z 1429 r. i zawarta jest w dokumencie dotyczącym lokalizacji pobliskiej wsi Kąkolówka. Podobno istniejąca pierwotnie w tym miejscu osada miała nazywać się Złotowieniec i tradycja wiąże jej powstanie z osobą Władysława Jagiełły. Król, jadąc do Sanoka w 1417 r., zatrzymał się w bezimiennej osadzie, a oczarowany widokiem łanów pszenicy złocących stoki okolicznych wzgórz, nazwał ją Złotowieniec. Nazwa Błażowa (dawniej Błażejowa) wywodzi się od Błaża (Błażeja), zapewne imienia zasadźcy lub pierwszego jej właściciela. Prawa miejskie otrzymała ok. 1770 r., stanowiła własność prywatną. Ważniejsze obiekty:
• Muzeum Społeczne Ziemi Błażowskiej;
• dwór, pierwotnie klasycystyczny, z przełomu XVIII i XIX w.;
• neogotycki kościół pod wezwaniem Św. Marcina
Niedaleko pobliskiej wsi Kąkolówka znajduje się najwyższe w tej części Pogórza wzniesienie ''Patria'' - 506 m. Wśród lasów jest położony rezerwat przyrody Wilcze (342 ha). Trudna dostępność terenu spowodowała zachowanie dużych obszarów leśnych i utrzymanie ich niemal naturalnego charakteru. Spotyka się tu buczyny karpackie oraz stare jedliny. Zwiedzanie rezerwatu ułatwia szlak turystyczny znakowany kolorem żółtym. W zachodniej części wsi Kąkolówka jest usytuowany rezerwat Mójka (285 ha), obejmuje obszar lasów i śródleśnych łąk, zasiedlono tu także bobry. Rezerwat posiada charakter faunistyczno-florystyczny.
Boguchwała - Pierwsza wzmianka o wsi, zwanej wówczas Pietraszówka, pochodzi z 1373 r., jej właścicielem był wówczas Mikołaj Pietraszewski. W 1461 r. wybudowano pierwszy kościół i od tego roku datuje się istnienie parafii. Wieś często zmieniała właściciela: Ligęzowie, Brzezińscy, Ustrzyccy. W 1724 r. Pietraszówkę z okolicznymi wsiami nabył książę Lubomirski, uzyskał dla niej prawa miejskie i zmienił jej nazwę na Boguchwałę. Staraniem Lubomirskich powstał okazały pałac, a wieś stała się centrum kompleksu dóbr. W 1773 r. Lubomirscy sprzedali całą posiadłość Skrzyńskim i oni też byli jej ostatnimi właścicielami. Wieś słynęła z rolnictwa, była tutaj gorzelnia, młyn, piec do wypalania wapna, fabryka porcelany, ośrodek maszynowy. Ważniejsze obiekty:
• zespół pałacowy z I poł. XVIII w.;
• park założony w XVIII w. w stylu francuskiego ogrodu geometryczno-krajobrazowego;
• XVIII-wieczna kamienna figura Św. Jana Nepomucena;
• doskonale utrzymany zespół basenów.
Nieopodal, we wsi Zgłobień, warto obejrzeć dawny spichlerz, pierwotnie dwór obronny, renesansowy z II połowy XVI w. W Niechobrzu można skorzystać z wyciągu narciarskiego ''Zimna Woda''.
Borek Stary - Pierwsza wzmianka pochodzi z 1423 r. i znajduje się w dokumencie wydanym przez Władysława Jagiełłę na rzecz Jana z Giczyna. W 1421 r. powstała tutaj parafia. Najcenniejszym obiektem sakralnym w powiecie jest znajdujący się w Borku Starym zespół klasztorny o.o. Dominikanów. Wg legend w odległych czasach było to miejsce kultów pogańskich. Klasztor powstał dzięki fundacji proboszcza tyczyńskiego Macieja z Ramnicy Niwickiego. W 1667 r. osiedlili się w Borku Starym o.o. Dominikanie i od tego czasu znajduje się tutaj XIV -wieczny cudowny obraz Matki Boskiej Boreckiej. Nieopodal klasztoru jest usytuowane legendarne źródełko, obok którego miała ukazać się Matka Boska. Warto obejrzeć także kaplicę Św. Anny z XVIII w. oraz na szczycie wzniesienia zwanego Jasną Górą neogotycką kaplicę N. M. Bolesnej z 1896 r.
Dynów - Początki powstania miasta nie są znane. Przypuszcza się, że w okresie średniowiecza istniał tu gród i osada przygrodowa. Dynów wymienia się pierwszy raz w 1423 r. jako Denow i był już wówczas przypuszczalnie miastem. Lokowany na ważnym szlaku handlowym, wiodącym doliną Sanu, miał dobre warunki rozwoju; okres szczególnego rozkwitu to przełom XVI i XVII w. Dynów stanowił znaczny ośrodek rzemieślniczy, targowy i handlowy; posiadał prawo odbywania jarmarków. Osobliwym wydarzeniem w dziejach Dynowa była hiszpańska corrida urządzona na rynku miasta w 1603 r. przez Stanisława Wapowskiego, z okazji urodzin jego córki. Miasto wielokrotnie zmieniało właścicieli, było też kilkakrotnie niszczone, m. in. w toku prywatnych, magnackich wojen. Ważniejsze obiekty:
• późnorenesansowy kościół parafialny z XVII w.;
• późnobarokowa dzwonnica z końca XVIII w.;
• pozostałości ziemnych obwarowań miejskich z II poł. XVII w.;
• domy w typie dworków z XVIII i XIX w.;
• dwór z końca XVIII w.;
• późnobarokowa kapliczka Św. Teresy;
• drzewa pomnikowe: 400-letnia lipa, 200-letni dąb.
Niewątpliwą atrakcją turystyczną może być podróż kolejką wąskotorową, której stacją końcową jest Dynów. Na turystów czekają tu miejsca noclegowe i biwakowe, piękne kompleksy leśne i ciekawe widoki na Pogórze Dynowskie i Garby Przedkarpackie. Obok wycieczek pieszych (wiele szlaków turystycznych) pobyt na Dynowszczyźnie sprzyja uprawianiu kajakarstwa, rzeka San tworzy malownicze przełomy w obrębie Przemysko-Dynowskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu.
Głogów Małopolski - Miasto zostało założone przez Krzysztofa Głowę z Nowosielec na podstawie przywileju wydanego w Przybyszówce 23 IV 1570 r., jego lokację potwierdził król Stefan Batory specjalnym przywilejem wydanym w 1578 r. Ponieważ nowe miasto powstawało dość powoli, Krystyna z Pniowa, żona nieżyjącego już K. Głowy, wydała w 1583 r. dokument przyznający osadnikom nowe przywileje. Od nazwiska założyciela miasto otrzymało nazwę Głowów, która później została przekształcona na Głogów. Utrwaliła się ona ostatecznie dopiero w XIX w. Po ostatniej wojnie dodano jej drugi człon - Małopolski. Ważniejsze zabytki:
• ratusz wzniesiony przez Lubomirskich w połowie XVIII w.;
• dwie XVIII-wieczne figury: Matki Boskiej i Św. Floriana;
• kościół pod wezwaniem Św. Trójcy z lat 1876 - 1879;
• pomnik ku czci Jana III Sobieskiego;
• nieopodal pomnik pamięci Żydów rzeszowskich.
Gmina Głogów posiada liczne walory rekreacyjno-wypoczynkowe. Prawie 1/3 jej terenu znajduje się w regionie chronionego krajobrazu: Sokołowsko-Wilczowolskim i Mielecko-Kolbuszowskim. Duży obszar lasów objęty jest ochroną w rezerwacie Bór, stanowiącym najlepiej zachowany i położony najbliżej Rzeszowa fragment dawnej Puszczy Sandomierskiej. To cenny obiekt przyrodniczy z dużymi obszarami starodrzewu w wieku 90 - 120 lat. W poszyciu i runie lasu spotyka się wiele osobliwości florystycznych, m. in. wawrzynek wilczełyko, konwalia majowa, podkolan biały, bluszcz i barwinek pospolity. Utworzono także rezerwat faunistyczno - florystyczny ''Zabłocie'' obejmujący zespół stawów oraz otaczające je kompleksy leśne. Na terenie rezerwatu występują objęte ochroną płazy i gady, zagrożone wyginięciem ptaki, a także rośliny chronione. Nieopodal jest ośrodek jeździecki w Zabajce oraz stadnina koni w Lesnej Woli.
Hyżne - Wzmiankowane po raz pierwszy w 1436 r., było wsią prywatną, lokowaną w nie znanym bliżej czasie na prawie niemieckim. Nazwa wsi ma charakter kulturowy i wywodzi się przypuszczalnie od słowa ''chyża'', oznaczającego chałupę. Ważniejsze obiekty:
• klasycystyczny dwór z XVIII w.;
• Izba Pamięci gen. Władysława Sikorskiego, który w Hyżnem spędził dzieciństwo;
• późnobarokowy kościół pw. Narodzenia Najświętszej Marii Panny.
Na południe od centrum pobliskiej wsi Dylągówka na zboczu Ostrej Góry (354 m) leży ośrodek sportów zimowych, można skorzystać z wyciągu orczykowego, oświetlonej i sztucznie naśnieżanej trasy zjazdowej. Dodatkową atrakcją okolicy jest kolejka wąskotorowa Przeworsk - Dynów, której torowisko wije się zakolami wzdłuż rzeczki Szklary. We wsi Szklary - najdłuższy tunel kolejki wąskotorowej w Europie. Nieopodal Hyżnego, ok. 2 km na południe od drogi Rzeszów - Dylągówka, znajduje się wieś Nieborów, w której w 1934 r. odkryto źródła mineralne. W ciągu niespełna roku powstało tu wówczas małe uzdrowisko, o lokalnym charakterze, niestety okres wojny zniweczył te dokonania.
Kamień - Wieś ta jest siedzibą najbardziej na północ wysuniętej gminy powiatu rzeszowskiego, położona na obszarze Płaskowyżu Kolbuszowskiego. Krajobraz równinny urozmaicają lasy i zagajniki będące pozostałością Puszczy Sandomierskiej. Wg tradycji Kamień został założony w 1578 r. jako wieś królewska, należąca wówczas do parafii w Rudniku. W okresie zaboru austriackiego w 1783 r. na gruntach królewskich folwarku zostali osiedleni koloniści. Wśród godnych uwagi obiektów można wymienić tylko nieliczne stare chaty z zabudowaniami gospodarskimi i kapliczki przydrożne oraz dworek Okocimskich z przełomu wieków. Kamień jest znany z produkcji wikliniarskiej.
Sokołów Małopolski - Powstał w XIV w. jako osada wśród rozległej wówczas Puszczy Sandomierskiej. Prawa miejskie uzyskał w 1569 r., lokowany przez Jana z Pilicy Pileckiego. Szybko rozwinęło się rzemiosło, powstały potężne cechy rzemieślnicze. W 1630 r. miasto posiadało już wały obronne z fosami (ich fragmenty zachowały się do dzisiaj w ogrodzie plebańskim). Po zniszczeniu przez Rakoczego w 1657 r. nastąpił upadek Sokołowa, który trwał do XIX w., kiedy to Sokołów stał się centrum powiatu. Wielki pożar w 1904 r. strawił prawie całe miasto. Obecnie jest czterotysięczną miejscowością. Ważniejsze obiekty:
• zwarta zabudowa z XIX i XX w.;
• cmentarz żydowski z nagrobkami z XVIII w.;
• neogotycki kościół pw. Świętego Jana Chrzciciela;
• Społeczne Muzeum Towarzystwa Miłośników Ziemi Sokołowskiej;
• w sąsiedztwie kościół z 1603 r. w Wólce Niedźwiedzkiej.
Nieopodal znajduje się malowniczy obszar chronionego krajobrazu oraz zalew ''Niedźwiadek'' w Wólce Niedźwiedzkiej.
Tyczyn - Został założony na podstawie przywileju króla Kazimierza Wielkiego, wystawionego w 1368 r. Król zezwolił w nim Bartoldowi zwanemu Tyczner, lokować miasto Tyczcin w lasach nad rzeką Białą. Jako miasto królewskie był siedzibą tzw. Sądu Leńskiego dla sołtysów okręgu tyczyńskiego. W XV w. posiadał już kościół parafialny i szkołę. Mieszkańcy zajmowali się: rolnictwem, rękodziełem i handlem, na uwagę zasługują cechy sukienników, płócienników, krawców i kuśnierzy. Miasto było wielokrotnie niszczone przez wojny i klęski żywiołowe: najazdy tatarskie, pożary, zarazę. Spośród licznego grona znaczących obywateli Tyczyna warto zapamiętać wywodzącego się z mieszczańskiej rodziny Jerzego z Tyczyna, poetę i humanistę doby oświecenia, sekretarza królów Zygmunta Augusta i Stefana Batorego. Ważniejsze obiekty:
• barokowy zespół kościelny II połowa XIV w. (kościół pw. Wniebowzięcia N.M.P. i Św. Katarzyny, plebania, wikarówka);
• zespół pałacowo-parkowy;
• zabudowa rynku XVIII w. - XIX/XX w.;
• Społeczne Muzeum Regionalne w Tyczynie.



.: Zobacz także

Administracja
Atrakcje turystyczne
Beskid Niski
Informacja Turystyczna
Kolejki wąskotorowe
Media podkarpackie
Muzea
Parki i rezerwaty
Prezentacje Gmin i Powiatów
Roweromania
Szlaki turystyczne
Twierdza Przemyśl
Uzdrowiska
Zamki Podkarpacia
Zielone granice
ZZ Biegi
Podkarpackie
Bilety Autobusowe
Bilety Lotnicze RyanAir
Bilety Lotnicze WizzAir
Ciekawe linki! Zgłoś/Dodaj
Hej! Na Grzyby!
Jaki namiot?
Mapy, Mapa OnLine
O ikonie słów kilka
Tanie Bilety Lotnicze
Turystyczna Piosenka
Wyciągi, warunki narciarskie, pokrywa, temp.
Zamek w Łańcucie
Księga gości
Forum
Galeria zdjęć
Szukaj...
Autokar Europa
Beskid Niski
Bieszczady
Jazda Konna, Konie
Mapa Podkarpacia
Ogłoszenia Motoryzacyjne
Portal Rolniczy
Login:

Hasło:

Zapomniałem hasło

Oferty Agroturystyka | Biura turystyczne | Domki letniskowe i wypoczynkowe | Hotele i Motele | Ośrodki wczasowe i wypoczynkowe | Pensjonaty i Pokoje Gościnne, Kwatery | Pola namiotowe | Przewodnicy i Piloci | Pływalnie i Baseny | Restauracje i Gastronomia | Sanatoria | Schroniska | Sklepy sportowe i turystyczne | Stadniny koni | Wędkarstwo | Wyciągi narciarskie | Wypożyczalnie i inne usługi turystyczne | Muzea | Parki | Roweromania | Szlaki turystyczne | Zamki | Grzyby | Uzdrowiska
SERWISY WSPÓŁPRACUJĄCE
         
         
Jeżeli jesteś zainteresowany współpracą z nami napisz do nas.
Jaworzyna Krynicka   
Copyright © Podkarpacki Portal Turystyczny & kwiateek & gate.cd 2003 - 2014 Wszelkie prawa zastrzeżone
Czas generowania strony: 0.003 secs