Główna Konie Bilety Lotnicze Ryanair Wizzair Wycieczki Alpy Bilety Rzeszów Mapa Podkarpacia Tanie Loty
Kamera Rzeszów Bilety Autokarowe Zdrowie i Uroda Ciąża i Poród Dieta i Odchudzanie Wypożyczalnia Pizza Rzeszów
DODAJ OFERTE Aktualności BANERY REKLAMA Prywatność Kontakt Foto Wycieczki Rzeszów MTB Rzeszów
Agroturystyka
Apartamenty
Biura turystyczne
Domki letniskowe i wypoczynkowe
Hotele i Motele
Ośrodki wczasowe i wypoczynkowe
Pensjonaty i Pokoje Gościnne, Kwatery
Pola namiotowe
Przewodnicy i Piloci
Pływalnie i Baseny
Restauracje i Gastronomia
Sanatoria
Schroniska
Sklepy sportowe i turystyczne
Stadniny koni
Wędkarstwo
Wyciągi narciarskie
Wypożyczalnie i inne usługi turystyczne
Dodaj ofertę
Gdzie spędzisz Wakacje 2011?
Bieszczady
Beskid Niski
Pogórze
W mieście
U rodziny
Ze znajomymi
Wyniki :: Więcej

.: Rzeszów: Szlak zabytków po Rzeszowie

Stara część miasta stanowi obecnie tylko niewielki fragment współczesnego Rzeszowa: obejmuje Rynek oraz kilkanaście ulic w najbliższym jego otoczeniu. W tych granicach miasto funkcjonowało od czasów lokalizacji w 1354 r.aż do przełomu XIX i XX w. Dopiero w ostatnim stuleciu Rzeszów przekroczył swoje średniowieczne opłotki i wyrósł do rangi największego miasta w regionie południowo-wschodniej Polski. Śródmieście prezentuje różnorodność form zabudowy i stylów architektonicznych, od średniowiecza do czasów nam współczesnych. 
Na terenie Rzeszowa zachowało się około 400 budowli i obiektów zabytkowych oraz sporo pamiątek historycznych, z czego większość zgrupowana jest w rejonie Śródmieścia. 
W podziemiach rynkowych kamienic przetrwały do dziś gotyckie relikty średniowiecznych budynków z czasów narodzin miasta. Secesyjne i eklektyczne elewacje mieszczeńskich kamienic i gmachów publicznych dowodzą jego rozwoju w dobie przekształcania się z feudalnego miasteczka w kapitalistyczny ośrodek miejski. Jan Canger, Tylman z Gameren, Jan Chrzciciel Falconi, Piotr Belotti - to niektórzy ze znanych na ówczesne czasy budowniczowie wielu budynków Starówki. Tutaj żyły i mieszkały dziesiątki pokoleń mieszkańców Rzeszowa, wśród których byli mężowie stanu, malarze, artyści, pisarze i naukowcy. W rzeszowskim Kolegium Pijarów nauczał ksiądz Stanisław Konarski - pedagog i reformator szkolnictwa, przez kilka lat mieszkał tu i prowadził działalność konspiracyjną Ignacy Łukasiewicz - twórca polskiego przemysłu naftowego. Miał tu też swój warsztat blacharski Marcin Bolerowski, bohater powstania styczniowego. Do rzeszowskiego gimnazjum uczęszczał Władysław Sikorski, mąż stanu, generał i polityk. Obecnie stare mury i ulice zabytkowej części Rzeszowa nadal tętnią życiem. Tu znajduje się centrum handlowe i kulturalne miasta, tu mieszczą się siedziby różnych urzędów i instytucji, banki, niektóre wydziały wyższych uczelni, a także prawie wszystkie ważniejsze placówki kulturalne.

Kościół Farny
Ulica Kościuszki kończy się skrzyżowaniem z ulicą 3 Maja i placem Farnym. Po prawej stronie stoi kościół parafialny  pw. św. Stanisława i św. Wojciecha, popularna Fara. Jak stwierdzają stare zapisy kościół parafialny istniał już przed 1363 r. Przypuszczalnie pierwszy kościół uległ zniszczeniu podczas wielkiego pożaru (ok. 1427 r.), natomiast powstanie obecnej budowli można datować na pocz. XV w. Najprawdopodobniej najstarsza jego część czyli gotyckie prezbiterium pochodzi z 1434 r. Na pocz. XVI w. kościół został obwarowany - otoczony ziemnym wałem, później zniszczony przez pożar w 1621 r. i odbudowany w 1623 r. staraniem Mikołaja Spytki Ligęzy. W 1754 r. przebudowano nawę główną, dobudowano nawy boczne i nadano mu wystrój barokowy. Ostatnio był restaurowany w latach: 1962-65, 1971-72 i 1976. W swojej obecnej postaci kościół tworzy masywną trójnawową budowlę utrzymaną w stylu barokowym.
Wyposażenie kościoła jest różnorodne, pochodzące przeważnie z XVIII w. Ołtarz główny z 1730 r. architektoniczny, jednokondygnacyjny na wysokim cokole z kolumnami i bogatym zwięczeniem. W części środkowej ołtarza znajduje się ołtarz olejny "Ukrzyżowanie Chrystusa" nieznanego malarza z końca XVIII lub pocz. XIX w. W części górnej są obrazy św. Stanisława i św. Wojciecha z tego samego okresu. Ambona rokokowa, bogato rzeźbiona pochodzi z poł. XVIII w., a belka tęczowa, drewniana, z krucyfiksem rzeźbiona w stylu regencji z około 1730 r. Ołtarze boczne drewniane, bogato rzeźbione i złocone z obrazami olejnymi, przeważnie barokowe lub późnobarokowe z I poł. XVIII wieku. Przy kościele wznosi się wysoka, kwadratowa wieża-dzwonnica, barokowa, przykryta kopulastym hełmem, wybudowana w XVII w.

Zespół klasztorny Bernardynów
Zabytkowy Klasztor Bernardynów z okazałym kościołem pw. Wniebowzięcia Najświętszej Panny Marii stanowi znane miejsce odpustowe. Zespół klasztorny powstał w pierwszej połowie XVII w. w miejscu starszej, XVI - wiecznej budowli sakralnej. Pierwotnie stał tu drewniany kościółek, który miał być zbudowany w 1536 r. Według tradycji powstanie kościółka związane było ze znalezieniem w tym miejscu w 1513 r. figury Matki Boskiej zwanej Rzeszowską, która znajduje się obecnie w kaplicy stanowiącej Sanktuarium Maryjne.  
Kościół i budynek klasztoru zostały wzniesione prawdopodobnie w latach 1624-29 przez budowniczych z Lipska. Wiadomo, że 25.03.1929 r. fundator przekazał budowlę konwentowi bernardynów. W latach 1898-1906 pod kierunkiem Zbigniewa Hendla świątynia została gruntownie odnowiona, a w latach 1978-79 restaurowana. Fundatorem zespołu klasztornego był ówczesny właściciel Rzeszowa Mikołaj Spytek Ligęza. Zgodnie z jego wolą kościół miał spełniać rolę mauzoleum rodowego Ligęzów. Zespół klasztorny usytuowany na niewielkiej wyniosłości, wśród bagien i rozlewisk rzeczki Mikośki, miał charakter obronny, o czym świadczą zachowane do dziś otwory strzelnicze spełniał rolę obronnego bastionu w tworzonym przez Ligęzę systemie fortyfikacyjnym miasta. Kościół pw. Wniebowzięcia NMP wzniesiony w stylu późnego renesansu, ale już z elementami baroku, prezentuje wysoką wartość artystyczną. Zbudowany został na rzucie krzyża łacińskiego z dwoma kaplicami po bokach i kwadratową wieżą-dzwonnicą z kruchtą w podziemiu.  
Wyposażenie kościoła, przeważnie późnobarokowe pochodzi z XVIII w. Wyjątek stanowi umieszczony w apsydzie prezbiterium renesansowy ołtarz główny pochodzący z I poł. XVII w. Wykonany jest z drewna, alabastru i marmuru, bogato zdobiony rzeźbami, płaskorzeźbami i malowidłami. W prezbiterium na szczególną uwagę zasługują pomniki grobowe członków rodziny Ligęzów, pochodzące z I poł. XVII w. (sprzed 1637 r.). Z prawej strony transeptu znajduje się kaplica Matki Boskiej Rzeszowskiej z późnogotycką figurą Madonny z Dzieciątkiem, od dawna uważana za cudowną, pochodząca z XV/XVI w., koronowana w 1763 r. Jest to drewniana, polichromowana rzeźba, ubrana w suknię i płaszcz barokowy bogato zdobiony, z koroną ze złocistego srebra. Dzieciątko ma podobną suknię i koronę na główce. Po lewej stronie transeptu kaplica pw. Pana Jezusa. W kaplicy znajduje się ołtarz drewniany, częściowo rzeźbiony, w stylu regencji, z pierwszej ćwierci XVIII w. z manierystycznym obrazem Chrystus u Słupa, z II poł. XVII w. i dwoma rokokowymi posągami Mojżesza i Melchizedeka z I poł. XVIII w. Przy tęczy po lewej stronie stronie ołtarz św. Franciszka, rokokowy z poł. XVIII w., z późnobarokowym obrazem olejnym "Św. Franciszek przed Chrystusem" z poł. XVIII w. i dwoma rokokowymi posągami św. Jerzego i św. Floriana z tego samego okresu. Z prawej strony tęczy późnobarokowy ołtarz z obrazem św. Antoniego i dwoma rokokowymi posągami św. Stanisława biskupa i św. Wojciecha, całość pochodzi z poł. XVIII w. Po prawej stronie nawy ołtarz bł. Jana z Dukli, rokokowy z poł. XVIII w. z dwoma późnobarokowymi obrazami bł. Jana z poł. XVIII w. oraz dwoma rokokowymi posągami św. Jana Chrzciciela i św. Barbary z tego okresu. Relikwiarz w formie trumienki z relikwiami bł. Jana z Dukli w stylu regencji z pocz. XVIII w. został wykonany ze srebra, w części złocony, bogato rzeźbiony. Po lewej stronie znajduje się ołtarz św. Józefa, rokokowy z poł. XVIII w., z dwoma późnobarokowymi obrazami św. Józefa z Dzieciątkiem i św. Jana Nepomucena i rokokowymi rzeźbami św. Anny i św. Joachima z poł. XVIII w. Pod tęczą ambona utrzymana w stylu regencji, pochodząca z pocz. XVIII w. Wnętrze kościoła zostało pokryte polichromią rokokową z okresu 1760-1780, odnowioną i częściowo przemalowaną w 1898 r., a ostatnio odnawianą w latach 1957-59.

Teatr im. Wandy Siemaszkowej
W pejzażu Rzeszowa i regionu ważną rolę kulturotwórczą pełnią: Państwowy Teatr im. Wandy Siemaszkowej, Teatr Lalki i Aktora "Kacperek" oraz powstały pod koniec 1999 r. Teatr "Maska". Teatr im. Wandy Siemaszkowej - pierwszy profesjonalny teatr dramatyczny w Rzeszowie został założony     w 1944 roku jako Teatr Narodowy. Obecny budynek teatralny to dawny gmach Towarzystwa Gimnastycznego "Sokół", wzniesiony w latach 1890-1900. Pod kierownictwem wybitnej aktorki i reżyserki - Wandy Siemaszkowej debiutują na jego scenie tak znakomici artyści jak: Kazimierz Dejmek, Adam Hanuszkiewicz, Ignacy Machowski. Siedziba Teatru mieści się na zabytkowym budynku Towarzystwa "Sokół", w którym miało miejsce ważne, historyczne wydarzenie: w 1895 roku zostało założone Stronnictwo Ludowe, pierwsza w Polsce partia chłopska. Dzień dzisiejszy Teatru, to praca prawie 100-osobowego zespołu techników, administracji, obsługi sceny, a w tym prawie 30-osobowego zespołu aktorów, wystawiającego w ciągu sezonu około 400 spektakli dla prawie 70 tys. widzów. Teatr dysponuje trzema scenami: "Dużą", "Kameralną" i "Na Zamku", na które przygotowuje 7-9 premier w sezonie. Ze względu na fakt, iż Teatr rzeszowski jest jedynym z nielicznych teatrów dramatycznych działających na terenie województwa, jego repertuar stara się uwzględnić gusty i potrzeby wielu grup społecznych, prowadząc ze swoją publicznością nieustający nieustający dialog. Wystawiana jest klasyka polska, obca, dramat współczesny oraz literatura dziecięca. Inscenizując Szekspira, Moliera, Calderona, Dostojewskiego, Bułhakowa, Steinbecka, Wyspiańskiego czy Witkacego, teatr nie unika także farsy, np.: Ayckebourne'a czy Frayn'a. Rzeszowski teatr realizuje trzy edycje festiwalowe: Rzeszowskie Spotkania Teatralne, o 35-letniej tradycji, Rzeszowskie Spotkania Karnawałowe oraz Rzeszowskie Spotkania Plenerowe. Dzięki festiwalom przez deski rzeszowskiej sceny przechodzą w każdym sezonie dziesiątki najwybitniejszych polskich aktorów grających w spektaklach wybitnych reżyserów z takich teatrów jak: Stary z Krakowa, Wybrzeże z Gdańska, Współczesny, Ateneum czy Powszechny z Warszawy. Rzeszowskim Spotkaniom Teatralnym towarzyszy Międzynarodowe Biennale Plakatu Teatralnego oraz Biennale Sztuki Komputerowej, a także Biennale Sztuki Teatralnej Galerii Foyer, w której prezentowali swe prace tak znakomici twórcy jak: m.in. Jerzy Mleczko, Janusz Stanny czy Józef Wilkoń. Osobną formę działalności Teatru jest praca edukacyjna, w której aktorzy rzeszowskiej sceny, poprzez programy teatralne dla dzieci i młodzieży, przygotowują od najmłodszych lat przyszłych widzów teatralnych. Współpraca teatru z instytucjami dobroczynnymi zaowocowała także wystawami oraz aukcjami prac najwybitniejszych polskich malarzy, grafików, rzeźbiarzy i rysowników.

Ulica 3 Maja 
Główny trakt tej części Śródmieścia tworzy zaczynająca się od Fary ulica 3 Maja (niegdyś ul. Pańska, zwana popularnie Paniagą). Od szeregu lat stanowi ona główną promenadę spacerową Rzeszowa i centrum handlowe Śródmieścia. Zabudowę ulicy w głównej mierze stanowią nieduże, proste w formie budynki mieszkalne, w części zaś, reprezentacyjne gmachy użyteczności publicznej. W latach 1950-60 większość starych kamieniczek została poddana gruntownej restauracji, w trakcie której uproszczono ich wystrój architektoniczny. Narożny dom od placu Farnego z księgarnią Domu Książki został zbudowany ok. roku 1840 przez Franciszka Skielskiego, który urządził tam pierwszą w Rzeszowie drukarnię, do której przylegają zabytkowe osiemnasto i dziewiętnastowieczne kamieniczki. Po przeciwnej stronie ulicy stoją cztery kamieniczki z przełomu XVIII i XIX w. Dalej po prawej stronie ulicy, w głębi małego placyku znajduje się gmach NBP wzniesiony w latach powojennych, a naprzeciw budynek domu handlowego "Delikatesy", z kawiarnią "Kosmos" na górnej kondygnacji. Budynek ten powstał w wyniku gruntownego przekształcenia okazałego, secesyjnego budynku dawnej Komunalnej Kasy Oszczędności z trzeciej ćwierci XIX stulecia. 
Dalszą cześć ulicy zajmuje zabytkowy zespół obiektów dawnego konwentu Pijarów obejmujący: kolegium - obecnie I Liceum Ogólnokształcące im. Stanisława Konarskiego, kościół pw. św. Krzyża powszechnie zwany gimnazjalnym i klasztor - obecnie Muzeum Okręgowe.
Za zespołem klasztornym znajdują się dwa ciekawe obiekty z początku naszego stulecia: budynek NBP oraz gmach Banku PKO zbudowany w latach 1906-08 dla Komunalnej Kasy Oszczędności założonej w 1862 r. Gmach wyróżnia się oryginalną architekturą: jego eklektyczna elewacja, o wystroju zbliżonym do pseudogotyku jest mieszaniną wielu stylów.

I Liceum Ogólnokształcące
Zespół popijarski w swym obecnym kształcie powstał w toku kilku kolejnych faz budowy. Kościół i klasztor zostały zbudowane w latach 1644-1649 przez muratora Jana Cangera. Ostateczny kształt i architektura budowli jest wynikiem przebudowy dokonanej na przełomie XVII i XVIII w. przez wybitnego architekta Tylmana z Gameren. Budowle powstały z fundacji Zofii Pudencjany księżnej Ostrogskiej-Zasławskiej, córki Mikołaja Spytka Ligęzy, z przeznaczeniem dla zakonu Benedyktynek. Śmierć fundatorki (w 1644 r.) przerwała budowę. Dopiero w 1654 r. Jerzy Sebastian Lubomirski, zmieniając pierwotną decyzję donatorki, podjął zamiar sprowadzenia tu pijarów, którzy w rok później osiedlili się tymczasowo w klasztorze. Staraniem księcia Lubomirskiego w 1659 r. nastąpiło również otwarcie szkoły pijarskiej, która wkrótce przekształciła się w słynne kolegium. Pijarzy gospodarzyli tu do 1786 r., kiedy to władze austriackie dokonały przejęcia majątku konwentu, a poszczególne budowle przeznaczyły na cele świeckie. Okazała, późnobarokowa fasada dawnego konwentu zajmuje spory fragment ulicy. Pierwszy jego człon stanowi kolegium, jest to budynek jednopiętrowy, trójskrzydłowy, w zasadniczej części (skrzydło od ulicy) wzniesiony w latach 1703-1704 według projektu architekta Tylmana z Gameren w miejsce starszego, XVII-wiecznego obiektu. Jednoskrzydłowy budynek szkolny został w latach 1834-1835 przebudowany i powiększony przez Eliasza Rejcha, następnie w 1872 r. dobudowano doń dwa skrzydła (północne i wschodnie). Od wschodu do budynku szkolnego przylega duża sala gimnastyczna ukończona w 1960 r. W części pomieszczeń na parterze zostały zachowane pierwotne sklepienia kolebkowe. W skrzydle północnym znajduje się okazała, trójbiegowa klatka schodowa, wykonana podczas rozbudowy budynku w 1872 r., ozdobiona posągami Nauki i Sztuki dłuta Krzysztofa Bukały i Mariana Konopackiego. Rzeźby ustawione w 1987 r. stanowią repliki pierwotnych posągów zniszczonych przez Niemców podczas okupacji. Rzeszowskie Kolegium Pijarów było szkołą wyższego typu; oprócz szkoły elementarnej i średniej było tu seminarium duchowne dla młodzieży zakonnej. Szkoła miała wysoki poziom nauki i doskonałych wykładowców. Jednym z nich był w latach 1737-1738 ksiądz Stanisław Konarski. W 1784 r. kolegium uległo likwidacji a w jego miejsce władze austriackie utworzyły w 1785 r. szkołę świecką - Cesarsko-Królewskie Wyższe Gimnazjum. W 1938 r. gimnazjum przemianowano na I Państwowe Gimnazjum i Liceum, nadając mu jednocześnie imię ks. S. Konarskiego, a po ostatniej wojnie przekształcono je na I Liceum Ogólnokształcące. Liceum będące kontynuacją Kolegium Pijarów jest jedną z najstarszych szkół średnich w kraju. Jest cenioną placówką wychowawczą, znaną z wysokiego poziomu nauczania. Wielu jej wychowanków chlubnie zapisało się na kartach historii i kultury polskiej oraz dziejów regionu. Uczniami rzeszowskiego gimnazjum było wielu wybitnych Polaków, m.in.: Ignacy Łukasiewicz, Władysław Sikorski, Władysław Szafer, Julian Przyboś. W 1984 r. Liceum odznaczone zostało Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski

Kościół Św. Krzyża
Centralne miejsce w zespole popijarskim zajmuje kościół. Jest to nieduża, jednonawowa świątynia z węższym prostokątnym prezbiterium i dwoma wieżami w fasadzie oraz kaplicą od strony północnej. Zasadniczy trzon kościoła (nawa i prezbiterium) został wybudowany w tzw. stanie surowym w latach 1644-1649 w stylu późnego renesansu. W okresie kilkunastu następnych lat kościół był wykańczany i ozdabiany. W latach 1705-1707 Tylman z Gameren gruntownie przekształcił fasadę kościoła, dobudował dwie wysokie wieże, nadając jej - podobnie jak pozostałym obiektom - wystrój późnobarokowy. Podobno w podziemiach jednej z wież znajduje się schowek, w którym podczas wojny północnej pijarzy ukryli zakonne skarby, spoczywające tam do dziś. Znajdujące się w fasadzie trzy portale zostały dodane w latach 1718-1730. Nad portalem głównym widnieje tablica inskrypcyjna Lubomirskich. W niszach, po obu stronach wejścia, stoją posągi rycerzy rzymskich będące przypuszczalnie dziełem Faustyna Carry. Kościół był poddany gruntownej restauracji w latach 1920-1922, w 1977 r. dachy świątyni pokryto miedzianą blachą, w 1983 r. ułożono wewnątrz marmurową posadzkę, w 1992 r. odnowiono elewację frontową. Wewnętrzny wystrój kościoła utrzymany jest w stylu rokoko. Sklepienia nawy i prezbiterium zdobi bogata dekoracja stiukowa, wykonana przypuszczalnie w latach 1656-1657 przez Jana Chrzciciela Falkoniego. W prezbiterium znajduje się ołtarz główny dwukondygnacyjny, architektoniczny, rzeźbiony, drewniany, malowany na biało i złocony, rokokowy z pierwszej połowy XVIII w. W retabulum ołtarza umieszczony jest płaskorzeźbiony wizerunek ukrzyżowanego Chrystusa, późnobarokowy, z końca XVII w. Po bokach stoją duże posągi Matki Boskiej i św. Jana z tego samego okresu. W zwieńczeniu widnieje obraz św. Michała Archanioła, późnobarokowy, z pierwszej połowy XVIII w. Do północnej ściany nawy przylega ośmioboczna kaplica św. Józefa Kalasancjusza, patrona pijarów, wybudowana w latach 1759-1773, wewnątrz ozdobiona sztukaterią o motywach geometrycznych. 
W kaplicy zasługuje na uwagę ołtarz rokokowy z pierwszej połowy XVIII w., jednokondygnacyjny, architektoniczny z bogatym zwieńczeniem, będący prawdopodobnie dziełem Baltazara Fontany. Po kasacie konwentu kościół przeznaczono na potrzeby gimnazjum. Dopiero w 1970 r., w miejsce rektoratu gimmnazjalnego, utworzono parafię.

Muzeum Okręgowe
Przyległy od południa klasztor, podobnie jak świątynia, był częściowo przebudowany i nadbudowany wg projektu Tylmana z Gameren w latach 1695-1708. W 1816 r. budynek klasztorny przeznaczono na pomieszczenie władz administracyjnych cyrkułu, a później starostwa. Dla jego potrzeb w XIX w. dokonano częściowej przebudowy obiektu. Budynek klasztorny, nadwerężony zębem czasu, zniszczony przez wojnę i urzędy, poddano w latach 1956-1962 gruntownej restauracji i modernizacji, przywracając mu pierwotny wygląd.
Obiekt klasztorny to obszerna dwukondygnacyjna, trójskrzydłowa budowla z dwoma ryzalitami od południa i obszernym dziedzińcem (wirydarzem) pośrodku, otoczonym krużgankami. Pomieszczenia i krużganki klasztorne mają sklepienia krzyżowe i kolebkowe z lunetami. Na parterze, w krużgankach oraz obszernej sali aptecznej, określanej także nazwą sali gościnnej lub biblioteką i w refektarzu zachowały się ciekawe malowidła wykonane techniką temperową w latach 1688-1697 przez ojca Łukasza od św. Pantaleona Ziemeckiego, odkryte podczas restauracji budowli i odnowione w latach 1957-1959. Wczesnobarokowa polichromia przedstawia duże wartości artystyczne i historyczne, cechuje ją oryginalna kompozycja, bogata tematyka i ornamentyka. Malowidła w krużgankach tworzą elementy plastyczne w formie muszli i kartuszy o motywach alegorycznych. Umieszczone są na lunetach i spływach sklepień. W sali aptecznej, znajdującej się w ryzalicie od strony ul. 3 Maja, polichromia pokrywa w całości sklepienie i ściany. 
Budynek klasztorny w całości zajmuje Muzeum Okręgowe posiadające bogate zbiory z zakresu sztuki i rzemiosła artystycznego, historii, etnografii i archeologii, eksponowane w formie stałych ekspozycji lub wystaw czasowych. Oprócz gromadzenia i eksponowania zbiorów Muzeum prowadzi rozwiniętą działalność badawczo-naukową, oświatową i wychowawczą, posiada pracownie konserwatorskie oraz bogatą bibliotekę i czytelnię. Początki powstania muzeum sięgają 1935 r., kiedy to z inicjatywy Towarzystwa Regionalnego Rzeszowskiego zaczęto gromadzić zbiory. W 1944 r. utworzono Muzeum Miasta Rzeszowa, którego oficjalne otwarcie nastąpiło 24.06.1945 r. Muzeum miejskie zostało w 1951 r. przemianowane na Muzeum Okręgowe.

Wille secesyjne "Pod Kasztanami"
Przy pobliskiej alei Pod Kasztanami godne uwagi są wille: nr 6 wybudowana w 1903 r. według projektu inż. Hołubowicza, eklektyczna o cechach neobarokowych, ozdobiona bogatą elewacją z popiersiem A. Mickiewicza w niszy; nr 8 zbudowana w 1899 r. w tzw. stylu szwajcarskim przez architekta Teofila Tekielskiego i nr 10, dawniej zwana Pod Sową, wzniesiona w 1900 r. także przez Teofila Tekielskiego, również w stylu szwajcarskim. Willa przypominająca kształtem romantyczny zameczek stanowiła do niedawna siedzibę rzeszowskiego Oddziału Krajowej Agencji Wydawniczej. Na frontonie widnieje zegar słoneczny wykonany techniką sgraffito z tarczą w kształcie promieniejącego słońca, ozdobiony rysunkami i napisem, którego tłumaczenie brzmi: "Widzisz godzinę, nie znasz godziny".

Zamek Lubomirskich w Rzeszowie
Zamek Lubomirskich jest jednym z najbardziej charakterystycznych obiektów zabytkowych Rzeszowa. Budowę tej obronnej rezydencji rozpoczął, prawdopodobnie pod koniec XVI w., ówczesny właściciel Rzeszowa - Mikołaj Spytko Ligęza. Jest bardzo prawdopodobne, że w miejscu gdzie obecnie stoi zamek już wcześniej istniały jakieś zabudowania. Na podstawie zachowanych szkiców rysunkowych Tylmana z Gameren oraz przechowywanej w Muzeum Czapskich w Krakowie inwentaryzacji Zygmunta Hendla, z 1897 roku wynika, że przynajmniej część istniejącej tam wówczas budowli została włączona w obręb gmachu o charakterze obronnym, posiadającym czworokątny rzut zbliżony do prostokąta. Budynek otaczał mur kurtynowy z kamienia o grubości ponad 1,5 m, w którym umieszczone były szczelinowe strzelnice. Można przypuszczać, że liczne zajazdy oraz atmosfera trwogi panująca w Polsce po klęsce pod Cecorą, wpłynęły na decyzję M.S. Ligęzy, wówczas już kasztelana sandomierskiego, o przystąpieniu od 1620 roku do zasadniczej przebudowy rezydencji i stworzenia z niej nowoczesnego na owe czasy zamku typu palazzo in fortezza. Usypane z lessu wały i bastiony w typie nowowłoskim, nawiązujące we fragmentach do fortyfikacji w typie staroholenderskim, częściowo obmurowano kamienno-ceglanym płaszczem, a częściowo odziano blokami z surowej gliny. Przy budowie nowego zamku, jako ściany zewnętrzne trzech skrzydeł nowej budowli wykorzystano mury kurtynowe poprzedniej fortecy, ze strzelnicami, czwarte skrzydło miał stanowić przedłużony budynek "dworu obronnego". Po śmierci Ligęzy w 1637 r., właścicielką całej fortuny, wraz z zamkiem w Rzeszowie, została młodsza córka Ligęzy i jej mąż Jerzy Sebastian Lubomirski. Już od I poł. XVII w., kiedy to Lubomirscy przejęli Rzeszów, rozpoczęła się przebudowa obiektu. Rozbudowano zamkowe obwarowania i otoczono zamek kamiennymi fortyfikacjami typu bastionowego, które zachowały się do dziś. Projekt rozbudowy zamku i nowych fortyfikacji wykonał architekt pochodzenia holenderskiego - Tylman z Gameren. Na pewno już od 1682 roku trwała prowadzona przez niego przebudowa i rozbudowa rzeszowskiego zamku. Tylman w pełni wykorzystał warunki obronne, a zwłaszcza zbudowane jeszcze przez Ligęzę przeszkody wodne, które zwiększały skuteczność obronną fortecy. Sam zamek, na skutek jego działalności, stał się budowlą posiadającą cztery dwukondygnacyjne skrzydła, z piętrową bramą na osi skrzydła zachodniego. Elewacje zewnętrzne zostały zaopatrzone w trójkątne szczyty wieńczące skrajne i środkowe partie fasad, zakończone od dołu na boniowanych pilastrach. Przy okazji tej przebudowy rozebrano narożną wieżę zamku z czasów Ligęzy. Pracami budowlanymi na zamku kierował najpierw Piotr Belotti, a następnie jego syn Jan Chrzciciel Belotti. Jak wynika z zapisów w kronice rzeszowskich pijarów, prace te zostały zakończone przed połową lat dziewięćdziesiątych XVII w. Pod koniec XVII w. wybuchł w Rzeszowie pożar, który spowodował pewne zniszczenia także na zamku. Jego przebudowa wiąże się z osobą Karola Henryka Wiedemanna, który po Janie Chrzcicielu Belottim na dworze J. I. Lubomirskiego zajmował stanowisko architekta i inżyniera wojskowego. Z zachowanych po Lubomirskich materiałów archiwalnych wynika, że prace były prowadzone przez szereg lat. I tak np. w latach 1724-1729 wykonywane były prace przy fortyfikacjach zamkowych, a w 1730 roku nastąpiła renowacja wnętrza budynku. Bramę wjazdową do zamku umocniono, ustawiając na kurtynie muru po obu stronach wieży czterodziałowe baterie na działobitniach. W jednej z nich umieszczono cekhauz, a w drugiej kordegardy. Przykryto je pulpitowym dachem. Wtedy też rozpoczęto nadbudowę wieży o następną kondygnację i hełm. 25 stycznia 1735 roku, zajmowany wówczas przez Sasów zamek spłonął. Do jego odbudowy i związanych z tym prac remontowych przystąpiono w latach 1735-36.  W 1737 roku, z powodu dużych uszkodzeń, rozebrano bastion II św. Antoniego i wybudowano go od nowa na ruszcie z dębowych pali wbitych w bagno, zaś w 1740 roku ukończono budowę kaplicy zamkowej św. Jerzego. (Jak wynika z planu Wiedemanna z 1762 roku, nakryta kopułą z latarnią kaplica usytuowana była w płn. - wsch. narożniku zamku.) W 1746 roku fortyfikacje budowli zostały wzmocnione dwuramiennikiem, który osłaniał najbardziej zagrożone płd. - zach. czoło zamku. Dwa lata później ukończono trwającą cztery lata budowę, zaprojektowanego przez Wiedemanna, wielkiego mostu przed zamkiem. Most miał trzy zwodzone pomosty: środkowy dla pojazdów i dwa boczne dla pieszych, częściowo był osłonięty wysokimi drewnianymi ścianami ze strzelnicami. Na płd. czole rawelinu stała kordegarda, która powstała prawdopodobnie z przebudowanego budynku stajni. W tym czasie jeszcze raz zmodernizowano przedpiersia głównego obwodu obronnego, ustawiając na narożach bastionów, na kamiennych słupach z kartuszami, drewniane budki obserwacyjne, ułatwiające obserwację przedpola. Rozbudowie uległy też przeszkody na przedpolu obrony. Po śmierci Franciszka Lubomirskiego w 1812 roku zamek został przeznaczono na siedzibę urzędu cyrkularnego sądu i więzienie, a w 1820 roku został oficjalnie wykupiony przez Austriaków od Jerzego Romana Lubomirskiego. W tym czasie sam zamek był mocno zaniedbany. Najprawdopodobniej w trakcie pożaru miasta w czerwcu 1842 roku część budowli uległa zniszczeniu. Po tym pożarze obniżono wieżę bramną, która otrzymała nowe przykrycie w formie dachu zbliżonego wyglądem do tego, jakim jest nakryta obecnie wieża dzwonna koło kościoła farnego. Przy okazji zmiany dachu dokonano również prawdopodobnie nadbudowy zamku. W XIX wieku stan zamku uległ tak gwałtownemu pogorszeniu, że zaistniała potrzeba jego przebudowy. Projekt został opracowany w latach 1895-96, przez pełniącego wówczas funkcję konserwatora zabytków inż. Zygmunta Hendla. Remont zamku rozpoczęto 1 maja 1902 roku, pod nadzorem inżyniera powiatowego Kazimierza Rogozińskiego. W trakcie budowy obiektu prowadzonej przez lwowską firmę Hipolita Śliwińskiego, projekt został zmieniony przez Franciszka Skowrona, ówczesnego nadzorcę budowlanego. Już we wstępnej fazie zaawansowania prac budowlanych okazało się, że stan techniczny zamku (zarówno murów, jak też fundamentów) jest tak zły, że nie ma możliwości ich zachowania. Dlatego też zdecydowano się na budowę od podstaw gmachu na nowym, prostokątnym już rzucie, zbliżonym jedynie do historycznego obrysu. Nowy projekt nawiązywał także do dawnej XVIII-wiecznej formy architektonicznej rzeszowskiego zamku, którą znano z widoków Wiedemanna. Stary budynek zamkowy, oprócz części wieży, został zburzony. W jego miejscu w latach 1903-05, wzniesiono całkowicie nową budowlę, przystosowaną do potrzeb instytucji sądowych i na więzienie, która zachowała się do dziś. Masywną i ciężką bryłę zamku tworzy dwupiętrowy zamknięty w czworobok budynek z lat 1903-1905 z obszernym dziedzińcem pośrodku i wysoką wieżą bramną od zachodu. Sześciokondygnacyjna wieża z gankiem dla straży zwieńczona jest interesującym hełmem wykonanym w 1906 r. według pierwotnego, barokowego wzoru. Zamek otacza czworobok kamiennych fortyfikacji z wydłużonymi bastionami na narożach, opartych w zasadniczym zarysie na zasadach szkoły staroholenderskiej, a w części wschodniej na zasadach Pagana. Bastiony noszą imiona: św. Franciszka (płn. - zach.), św. Andrzeja (płn. - wsch.), św. Hieronima (płd. - wsch.) i św. Marii (płd. - zach.). Na narożach bastionów są kamienne wieżyczki (kawaliery) z rzeźbionymi plakietami patronów z 1746 r. Od strony północnej i wschodniej zachowały się resztki fos, a w kurtynie północnej wylot tunelu wycieczkowego. Dawniej dokoła zamku ciągnęły się fosy i sztuczne rozlewiska, co w połączeniu z płynącym opodal Wisłokiem utrudniało dostęp do fortecy. U szczytu wieży znajduje się zegar, wykonany przez znaną fabrykę zegarów wieżowych Michała Mięsowicza w Krośnie w 1904 r.(ponownie uruchomiony w 1993 r.) W 1940 r. Niemcy usunęli z zamku instytucje sądowe i przeznaczyli budowlę na siedzibę władz okupacyjnych. W części gmachu pozostawiono więzienie, które mieściło się tutaj aż do 1981 roku. W 1965 r. budynek zamkowy został odnowiony, wyremontowano także walące się mury. Niestety podczas porządkowania otoczenia zamku w latach 1968-70 zniszczeniu uległy resztki zewnętrznych fortyfikacji ziemnych. Kolejne roboty remontowe rozpoczęto w 1978 r., zaś w roku 1983 przystąpiono do restauracji budowli i zachowanych obwarowań. W roku 1981 zlikwidowano więzienie a budynek przekazano Ministerstwu Sprawiedliwości. W latach 1985 - 1993 gmach zamkowy został gruntownie odrestaurowany, odnowiono również jego wnętrza. Przywrócono pierwotną salę reprezentacyjną i odtworzono znajdującą się w północnym skrzydle dawną kaplicę więzienną. Na frontonie wieży umieszczono tablice upamiętniające tragiczne losy więźniów podczas okupacji hitlerowskiej oraz uwięzienie Wincentego Witosa. Wewnątrz zamku znajduje się, odsłonięta w 1995 r., tablica upamiętniająca męczeństwo prawników więzionych i straconych tu w czasach stalinowskich. W 1996 r. otworzono tu Muzeum Prawa. Obecnie w murach zamku organizowane są wystawy i koncerty, a na dziedzińcu zamkowym odbywają się plenerowe przedstawienia.

Rynek w Rzeszowie
Centrum Starówki stanowi Rynek posiadający kształt nierównomiernego czworoboku o wymiarach około 100 x 50 m. Obecny kształt Rynku i jego otoczenie odbiega nieco od pierwotnego wyglądu; jest znacznie większy i od zachodu nie posiada zabudowy. Z naroży Rynku wybiega kilka ulic: w kierunku wschodnim A. Mickiewicza i Przesmyk, w kierunku południowym Baldachówka i J. Słowackiego, w kierunku zachodnim T. Kościuszki i Matejki. Rynek posiada zabudowane właściwie tylko trzy pierzeje - południową, wschodnią i północną. W pozbawionej dziś zabudowy pierzei zachodniej stoi jedynie Ratusz. Obecną zabudowę strony zachodniej stanowią budynki położone przy ul. J. Słowackiego. Zabudowę zachowanych trzech pierzei Rynku tworzą jednopiętrowe lub rzadziej dwupiętrowe kamieniczki powstałe w okresie XV-XIX w. Obecna zabudowa została ukształtowana po wielkim pożarze Rynku w 1842 r., który doszczętnie strawił wszystkie domy. Wielokrotnie przebudowywane i nadbudowywane przeszły swoistą ewolucję budowlaną. Pierwotnie były to zapewne domy drewniane lub częściowo murowane (piwnice i partery). Początkowo parterowe, potem piętrowe, przy czym górne kondygnacje aż do XIX wieku były z reguły drewniane. Domy rynkowe posiadały przestronne i głębokie piwnice, sklepy (były to tzw. sklepy wierzchnie i sklepy dulne - piwnice), długą sklepioną sień, reprezentacyjną tzw. wielką izbę, pomieszczenia mieszkalne, a od frontu podcienia wsparte na drewnianych słupach. Ostateczny wystrój architektoniczny otrzymały na przełomie XIX i XX w. Aktualny stan zachowania zabudowy rynkowej jest bardzo różny, od pięknych domów do ruin. Kamieniczki zaniedbywane przez całe lata, zagrożone podziemnymi wyrobiskami, niszczały i podupadały, miały być nawet rozebrane. Prowadzone przez ostatnie lata prace zabezpieczające przed dalszą dewastacją, a przy okazji i badania architektoniczno-archeologiczne, pozwoliły na odsłonięcie reliktów pierwotnej zabudowy i ujawnienie wielu tajemnic, które przesunęły powstanie rynkowych kamienic co najmniej o dwa wieki wstecz. Badania wykazały także, że pierwotny układ zabudowy Starego Miasta znacznie odbiegał od stanu istniejącego, a poziom Rynku był dużo niższy. Jak niemal w każdym starym mieście, tak i pod rzeszowską Starówką znajdują się głębokie lochy i piwnice drążone przed wiekami w celach obronnych i gospodarczych (magazynowanie towarów). Rynkowe kamieniczki posiadają z reguły dwa poziomy piwnic sięgających niekiedy 10-12 m w głąb ziemi. Pierwsze poziomy piwnic są murowane z kamienia lub cegły i sklepione, natomiast niższe kondygnacje zostały wydłubane w naturalnym gruncie lessowym. Układ piwnic jest bardzo różnorodny. Spotyka się tu tzw. gruby (komory) i szyje (korytarze), często wybiegają one przed frontony budynków. Górne kondygnacje piwnic powstały równocześnie ze wznoszeniem domów (XV-XVI w.), natomiast dalsze poziomy były dłubane zapewne później (XVI-XVII w.). Niezależnie od piwnic spotyka się podziemne lochy i korytarze murowane z kamienia, sklepione, łączące budynki lub prowadzące poza obręb miasta. Niewątpliwie miały one przeznaczenie komunikacyjne. Odkryto je w rejonie skrzyżowania ulic Zamenhofa i Króla Kazimierza, w rejonie ulicy Joselewicza i ulicy Baldachówka. Jeden z korytarzy prowadzi w kierunku południowo-zachodnim, co - w powiązaniu z odkryciami dokonanymi przed laty przy budowie pawilonu "Hortex", na terenie dawnego konwentu pijarów, a także pałacyku Lubomirskich - pozwala stwierdzić, że miasto miało podziemne połączenie z zamkiem. Na podstawie znalezionych ułamków ceramiki można datować jego powstanie na XVII w.
W latach sześćdziesiątych pod rzeszowskim Rynkiem prowadzono prace ratunkowo-zabezpieczające fundamentów budowli, mające na celu usunięcie zagrożeń ze strony podziemnych wyrobisk. Niebezpieczeństwa nie zdołano jednak zlikwidować. W lipcu 1972 r. nastąpiła poważna awaria kolejnego budynku. Dopiero w kilka lat po tej katastrofie, w 1977 r., podjęto decyzję o zabezpieczeniu podziemi według oryginalnej metody opracowanej przez prof. Zbigniewa Strzeleckiego. Prace przewidziane do realizacji na lata 1978-1979 z różnych przyczyn, głównie z powodu braku pieniędzy i odnajdywania coraz to nowych podziemi, trwają niestety do chwili obecnej. Zabezpieczenie podziemi przed dalszymi zawałami warunkowało rozpoczęcie rewaloryzacji całej rzeszowskiej Starówki, obejmującej w sumie 31 budynków położonych w Rynku oraz przy pobliskich uliczkach: Mickiewicza, Joselewicza, Przesmyk oraz Króla Kazimierza. Prace w tym zakresie podjęto dopiero w 1977 r., dosłownie w ostatniej chwili, gdy otoczenie rzeszowskiego Rynku doprowadzone było niemalże do stanu ruiny. Bezpańskie kamieniczki otrzymały nowych właścicieli, staraniem których zaczęto im przywracać dawne piękno. Niektóre odbudowano praktycznie od podstaw, przy innych prace są poważnie zaawansowane.

Cmentarz 
Stary Cmentarz to wiekowa nekropolia kryjąca doczesne szczątki kilku pokoleń rzeszowian. Dzisiejszy Stary Cmentarz został założony pod koniec XVIII w. po wydaniu przez władze austriackie zakazu grzebania zmarłych przy kościołach. Początkowo zajmował niewielki obszar przy kościółku, potem około poł. XIX w. został powiększony do obecnych rozmiarów. 0ficjalnie czynny był do 1910 r.; sporadycznie grzebano tu zmarłych jeszcze po ostatniej wojnie. W 1957 r. wydano ponowną decyzję o zamknięciu cmentarza. Podczas okupacji Niemcy dokonali znacznej dewastacji cmentarza; żelazne elementy (krzyże, tablice, ogrodzenia) wywieziono na złom, a kamienie z nagrobków przeznaczono pod budowę dróg. Po ostatniej wojnie cmentarz przez szereg lat pozostawał w zapomnieniu. Za przyczyną władz i swojskich wandali był nadal dewastowany. W pewnym okresie zamierzano przeznaczyć go na park i wówczas, niejako przy okazji porządkowania zieleni, wycięto wiele starych drzew. Podczas przebudowy ul. Targowej znacznie okrojono frontową część cmentarza. Właściwie dopiero z początkiem lat osiemdziesiątych, za sprawą kilku społeczników, zaczęto przywracać mu właściwą rangę. Teren cmentarny został ogrodzony i uporządkowany, restauracją objęto kilka cenniejszych i bardziej zniszczonych nagrobków. W 1968 r. cmentarz został w całości uznany za obiekt zabytkowy. Wówczas było tu jeszcze 613 grobów. Stary Cmentarz zajmuje obecnie powierzchnię 3,65 ha; sięga od ul. Targowej do Wisłoka, a od północy i południa ograniczony jest ul. M.S. Ligęzy i placem targowym. Na cmentarzu, głównie w jego frontowej części, zachowało się jeszcze około 200 nagrobków, z których najstarsze sięgają końca XVIII w. Widzimy tu skromne obeliski i okazałe nagrobne pomniki w kształcie sarkofagów, kapliczek, kolumn, rzeźbionych stelli i postaci. Stosunkowo najwięcej jest nagrobków klasycystycznych. Rzadziej spotyka się nagrobki empirowe, neogotyckie i romantyczne. Część z nich to dzieła sztuki kamieniarskiej o wysokiej wartości artystycznej. Do cenniejszych można zaliczyć kamienny pomnik nagrobny Leona Schotta wykonany w 1903 r. w warsztacie J. Kuleszy w Krakowie. Znajdują się tu także groby wielu osób znanych i zasłużonych dla miasta, mogiły powstańców z 1831 i 1863 r. oraz ofiar ostatniej wojny.

Kościół Św. Trójcy
U wejścia na cmentarz stoi klasycystyczny, ozdobiony czterokolumnowym portykiem kościółek pw. Świętej Trójcy. Wybudowany w 1720 r., został w 1884 r. gruntownie przebudowany, a ostatnio w latach 1985-86 starannie odrestaurowany i powiększony. Wcześniej w tym rejonie stał kościółek św. Ducha, o którym wiadomo, że istniał już w 1469 r. Zniszczony w czasie najazdu węgierskiego w 1657 r. został szybko odbudowany. Konsekrowany w 1661 r. otrzymał miano św. Trójcy. W pocz. XVII w. z fundacji M.S. Ligęzy powstał przy kościółku szpital dla ubogich, który przy istniał od XVII w. Po założeniu cmentarza kościółek spełniał rolę kaplicy cmentarnej. Wewnątrz znajduje się ołtarz z XVIII w., a w nim obraz świętej Trójcy malowany przez rzeszowianina Szczęsnego Potockiego oraz płyta nagrobna i epitafia aptekarza Edwarda Hubla i jego żony Klary ze Swobodów zmarłych w 1848 r. Na ścianie frontowej pod portykiem umieszczone są epitafia: znanego filantropa Jacentego Gałęzowskiego (zmarłego w 1858 r.) oraz burmistrza rzeszowskiego Ambrożego Towarnickiego (zmarłego w 1884 r.).

Synagoga nowomiejska 
Duża, zbudowana za zezwoleniem Hieronima Andrzeja Lubomirskiego z 1686 r. budowla, posiadająca niegdyś charakter obronny, powstała pod koniec XVII w. lub na pocz. XVIII w. Dokumenty wspominają o Janie Belottim, który w latach 1705-1712 był projektantem i budowniczym synagogi. Barokowa budowla, zniszczona pod koniec okupacji, w latach 1954-1965 odbudowana i nadbudowana, utraciła pierwotny wygląd. Obiekt odbudowano z przeznaczeniem na siedzibę Biura Wystaw Artystycznych i dom pracy twórczej Związku Artystów Plastyków.

Synagoga staromiejska
Jest to nieduża, czworoboczna budowla murowana z kamienia, z przybudówkami i charakterystyczną wieżyczką, nakryta wysokim spadzistym dachem, utrzymana w stylu barokowym. Wybudowana przypuszczalnie na przeł. XVI i XVII w., była kilkakrotnie przebudowywana i odnawiana, m.in. w 1908 r. Po zniszczeniu przez hitlerowców pod koniec okupacji, została w latach 1953-1963 całkowicie odbudowana. Obecnie stanowi siedzibę archiwum wojewódzkiego.

Pałac letni Lubomirskich
Przy al. Lubomirskich stoi dawny pałacyk letni Lubomirskich, poddany w latach 1981-85 gruntownej restauracji i adaptowany dla potrzeb rzeszowskiej filii Akademii Muzycznej w Krakowie. Został wzniesiony prawdopodobnie na przełomie XVII i XVIII wieku, według projektu Tylmana z Gameren. Zbudowany jest w stylu późnego baroku na rzucie litery "H", piętrowy, z mansardowym dachem. Elewację stanowi dekoracja ornamentalna w typie saskiego rokoka oraz umieszczone w nich kamienne popiersia mężczyzn i kobiet wykonane w połowie XVIII w. przedstawiające członków rodziny Lubomirskich w strojach rzymskich senatorów.
Ogród otacza stylowe ogrodzenie.  W Skarpie, od strony południowej, widoczny jest tunel prowadzący do podziemi pałacu.

Dziękujemy Urzędowi Miasta Rzeszowa za przekazanie materiałów promocyjnych i zapraszamy na oficjalną stronę Rzeszowia: www.eRzeszow.pl

.: Zobacz także

Administracja
Atrakcje turystyczne
Beskid Niski
Informacja Turystyczna
Kolejki wąskotorowe
Media podkarpackie
Muzea
Parki i rezerwaty
Prezentacje Gmin i Powiatów
Roweromania
Szlaki turystyczne
Twierdza Przemyśl
Uzdrowiska
Zamki Podkarpacia
Zielone granice
ZZ Biegi
Podkarpackie
Bilety Autobusowe
Bilety Lotnicze RyanAir
Bilety Lotnicze WizzAir
Ciekawe linki! Zgłoś/Dodaj
Hej! Na Grzyby!
Jaki namiot?
Mapy, Mapa OnLine
O ikonie słów kilka
Tanie Bilety Lotnicze
Turystyczna Piosenka
Wyciągi, warunki narciarskie, pokrywa, temp.
Zamek w Łańcucie
Księga gości
Forum
Galeria zdjęć
Szukaj...
Apartamenty Rzeszów
Autokar Europa
Bieszczady
Jazda Konna, Konie
Mapa Podkarpacia
Ogłoszenia Motoryzacyjne
Portal Rolniczy
Login:

Hasło:

Zapomniałem hasło

Oferty Agroturystyka | Apartamenty | Biura turystyczne | Domki letniskowe i wypoczynkowe | Hotele i Motele | Ośrodki wczasowe i wypoczynkowe | Pensjonaty i Pokoje Gościnne, Kwatery | Pola namiotowe | Przewodnicy i Piloci | Pływalnie i Baseny | Restauracje i Gastronomia | Sanatoria | Schroniska | Sklepy sportowe i turystyczne | Stadniny koni | Wędkarstwo | Wyciągi narciarskie | Wypożyczalnie i inne usługi turystyczne | Muzea | Parki | Roweromania | Szlaki turystyczne | Zamki | Grzyby | Uzdrowiska
SERWISY WSPÓŁPRACUJĄCE
         
         
Jeżeli jesteś zainteresowany współpracą z nami napisz do nas.
Copyright © Podkarpacki Portal Turystyczny & kwiateek & gate.cd 2003 - 2017 Wszelkie prawa zastrzeżone
Czas generowania strony: 0.010 secs